Ik denk dat ik voortaan de kerstboom maar niet meer aftuig (ik vind dit altijd zo stom klinken: ‘de kerstboom aftuigen’. Ik zie direct iemand voor me die ongenadig op de kerstboom aan het inbeuken is.)

Behalve het feit dat ik de kerstboom niet meer ga aftuigen denk ik dat ik hem de rest van het jaar gewoon in de woonkamer laat staan. Want wat heeft het voor zin dat ding elke keer op- en af te tuigen? Je knippert drie keer met je ogen en het is weer kerstmis. Onbegrijpelijk. Toen ik de boom vanmiddag van zolder haalde (ik ben vroeg dit jaar ja, maar ik wacht altijd eerbiedig tot de Sint weer op de boot zit) dacht ik: ‘ben ik dit niet aan het dromen? Klopt dit wel? Het was toch gisteren dat ik hem van zolder haalde om op te tuigen?’

Het water stond erg hoogErg vreemd. Tijdens het versieren van het boompje besloot ik even naar buiten te gaan. Het was vanochtend rond een uur of 12 vloed en het water stond bijzonder hoog. Het was spectaculair bij de haven. Er was een moment dat ik – het voelde zalig – de wind in de rug had en werkelijk dacht dat ik ZO opgetild zou worden. Ik geef toe: ik heb toen ook even een kreet geslaakt. Het klonk een beetje als: ‘wooeeaaarrgghh,’ want ik had totaal geen controle over mijn bewegingen en zo vlak bij het water vond ik het toch wat eng.

Nadat ik letterlijk uitgewaaid was ging ik weer naar huis, door met de kerstboom optuigen. Het was een hele klus maar het staat wel weer erg gezellig. Gek is dat: op de een of andere manier ben ik geen kerstmisfreak maar als het eenmaal zover is haal ik wel van alles uit de kast. Het zal ermee te maken hebben dat ik tussen kerst en Oud & Nieuws veel logees krijg en dochterlief het ook wel gezellig vindt. Toen ik – in een vorig leven – nog alleen woonde, kwam er geen kerstboom in huis. Warm eten trouwens ook niet want ik kookte nooit. Eens in de week trok ik een blik spinazie open en lepelde dat, staand tegen het aanrecht, leeg. Ik begon wel altijd de dag met een groot glas Brinta en eindigde hem met een fles wijn, dus er zat wel een gezond evenwicht in de situatie. Zeg maar.

Ik zeg zelden ‘zeg maar’ en als ik het doe is het altijd met een knipoog maar het verbaast me af en toe hoeveel mensen dat zeggen. Zeg maar. Ik hoor soms niet anders lijkt het of ligt dat nou aan mij? Ik was laatst met iemand in gesprek die een complete zin eruit perste waarin ze maar liefst vier keer (ik was de hele tijd aan het turven) ‘zeg maar’ zei.
‘Ik was, eeh, laatst, zeg maar vorige week, bij de kapster en ze had daar van die grote, tja, hoe noem je dat, een soort vazen zeg maar staan en daarin stonden allemaal van die.. tja, een soort takken zeg maar en het gekke was: die takken hadden bloemen maar je zag niet direct dat het bloemen waren want het leken eerder een soort eehh zeg maar oranje lampionnetjes.’

Aan het eind van het gesprek kwam ik op 34 ‘zeg maars’. Waar ze het verder over had weet ik niet. Ik was helemaal de kluts kwijt. De binnenkant van mijn wang was een bloederige massa, zo had ik me lopen verbijten. Ik wou het eigenlijk stiekem opnemen en daarna tegen haar zeggen: ‘hoor je eigenlijk wel wat je zegt?’ maar dat was me teveel moeite. Zo belangrijk vond ik haar nou ook weer niet. Zeg maar.