‘Dankzij jou ben ik mijn vriendin kwijt’, schreeuwde ze naar haar moeder. ‘Dankzij jouw gewroet en geraaskal ben ik haar kwijt.’
De moeder keek verbaasd. ‘Maar schat’, zei ze uiteindelijk, ‘jij wou toch ook van haar af? Jij vond toch ook dat ze geen vriendin maar een luis in de pels was?’

‘Ja’, snikte de vrouw. ‘Dat vond ik TOEN. NU weet ik dat ik dat dacht omdat jij me constant aan het ophitsen was. Je goot me vol met vergif. Had je niet gewoon je mond kunnen houden? Op sommige momenten moet je JUIST niets zeggen, weet je dat niet?’
‘Maar waarom,’ zei de moeder, ‘ zei je dat toen dan niet?’
‘Ik zei niets omdat je zo dominant bent!’, riep de dochter. ‘En omdat ik kennelijk te beïnvloedbaar ben’, liet ze er zwakjes op volgen.

Hartstochtelijk vervolgde ze: ‘Ik wil niet meer dat je me vergiftigt!’ Ze gilde het nu werkelijk uit. ‘Ik wil niet meer horen dat mijn man niet genoeg zijn best deed om gezellig tegen je te zijn. Ik wil niet horen dat mijn kinderen je geen aandacht genoeg geven! Je maakt alles kapot, zie je dat niet? Altijd dat gestook. Dat smerige gebazel waar ik, jaar in jaar uit, naar moet luisteren: het kost me teveel ma. Het kost me mijn huwelijk. Het kost me mijn vriendschappen. En kijk waar ik nu sta? Ik heb alleen nog maar jou ma. Alleen nog maar jou. Dankzij dat geouwehoer. Dankzij je ophitserij. We staan er alleen voor ma, dankzij het feit dat je constant vergiftigt en manipuleert.’

‘Je moet minder praten ma,’ besloot ze. ‘Je moet veel minder praten. Het is alleen maar negativiteit wat er uit je mond rolt. Ik wil dat niet meer.’

De moeder ging weg. De dochter huilde. Het was eindelijk stil.

 

—————

Bij WE300 van Plato is het de bedoeling dat je een verhaal schrijft van 300 woorden waarin een bepaald woord – ditmaal ‘Leuteren’ – niet voorkomt.
Meer bijzondere, mooie en ontroerende verhalen vind je op: http://platoonline.wordpress.com/