‘Ik ga bij je weg’, had ze enkele weken geleden gezegd. ‘Ik zie het niet meer zitten. Ergens onderweg is mijn gevoel voor jou verdwenen.’ Nerveus had ze de ene sigaret na de andere opgestoken, hem vol mededogen aankijkend.

Die medelijdende blik in haar ogen! Hij werd nog woedend als hij eraan dacht.

‘Het is okay’, had hij geglimlacht terwijl bij zijn slaap vervaarlijk een ader begon te kloppen. ‘Als de liefde voorbij is, dan houdt het op.’
Dankbaar was ze, dat hij zo volwassen reageerde.

‘Ben je niet boos?’, vroeg ze.
‘Nee’, antwoordde hij verbaasd. ‘Natuurlijk ben ik niet boos. Ik zal je missen, ik hou van je maar boos: nee, boos ben ik niet.’ Het was meesterlijk, hoe hij zijn emoties in bedwang hield.

Ze had al gauw een appartementje gevonden en hij hielp haar zoveel mogelijk. Het was een oud appartement en er moest veel aan gedaan worden.

‘Je hebt me fantastisch geholpen!’, zei ze toen hij die avond wegging. Hij had ’s middags nog het een en ander gedaan en dit zou haar eerste nacht in haar nieuwe huis worden.

‘Het is al goed’, murmelde hij en maakte aanstalten te vertrekken.
‘Nog een glaasje wijn?’, vroeg ze maar hij had bijzonder veel haast.

Toen ze de deur sloot glimlachte ze opgewekt. ‘Mijn huisje!’, dacht ze blij. De verflucht hing overal maar die zou mettertijd wel verdwijnen.

Ze ging aan de keukentafel zitten en keek vol trots naar haar grote glimmende AGA-oven die hij die middag nog aangesloten had.
‘Knap hoor, dat je dat allemaal kunt, met dat gas en zo’, had ze hem gecomplimenteerd. Hij had schaapachtig geglimlacht.

Tevreden leunde ze achterover en stak een sigaret op. Direct was er een felle lichtflits, gevolgd door een oorverdovende knal. Ze had niet eens tijd om te schreeuwen.

———————-

Bij WE300 van Plato is het de bedoeling dat je een verhaal schrijft van 300 woorden waarin een bepaald woord – ditmaal ‘Lekken’ – niet voorkomt.
Meer bijzondere, mooie en ontroerende verhalen vind je op: http://platoonline.wordpress.com/