Zaterdag 19-11
Lief dagboek,
Vandaag heb ik op de markt bij de groentekraam van H. & M. sopropo gehaald. Toen ik nog in Amsterdam woonde at ik het vrijwel elke week maar in Harlingen is het niet te koop. Al elf jaar (zolang ben ik nu weg uit Mokum) is het dus afzien geblazen. Al elf jaar nemen familie en vrienden ladingen sopropo voor me mee als ze op bezoek komen. En nu pas kom ik tot de ontdekking dat ik mijn favoriete groente gewoon op de markt kan bestellen. Als dit niet tragisch is weet ik het niet meer.

Maandag 21-11
Vanmiddag ging ik naar het stadje. Ik wilde bij de Trekpleister mijn make-up voorraad weer even aanvullen (‘tuurlijk-want-je-hebt-nog-niet-genoeg’ glimlachte man enigszins sardonisch toen ik dat vertelde) toen ik bij de lippenstiften van Catrice naast 2 charmante vrouwen stond.
‘Ik ben blij dat je nu weet hoe het vanaf het begin gegaan is’ zei de een. ‘Het zat me toch een beetje dwars’.
De ander glimlachte. ‘O schat’ zei ze. ‘Zoiets vermoedde ik al lang. Ik ken mijn zusje toch? Het is altijd doffe ellende met haar’.
Wéér een zusjes-drama! Ik hoor niets dan gedoe van zusters onderling. Raar en jammer. Het had mij altijd juist zo leuk geleken er een te hebben.

Dinsdag 22-11
Zojuist heb ik vreselijk gelachen dagboek. Dat zit zo: ik sprak ex-collega T. die zo af en toe wat moeite heeft met de zuinigheid van haar man. Nu had ze lasagne in een bakje en wilde dat afdekken met aluminiumfolie toen hij het bakje uit haar handen pakte.
‘Ik zal de lasagne even in een kleiner bakje doen’ zei hij.
T. vroeg: ‘Waarom moet de lasagne in een kleiner bakje?’
‘Omdat je dan minder aluminiumfolie nodig hebt’ legde hij uit, zoekend naar een bakje.
T. zweeg en keek me aan met een blik alsof ze nog nooit in haar leven zoiets gruwelijks gehoord had.
‘Wat deed je?’ grijnsde ik.
Ze glimlachte voldaan bij de herinnering. ‘Ik scheurde het bakje uit zijn handen en wikkelde de héle rol folie erom heen’.
‘Ziezo’ had ze daarna fier gezegd en de bak in de ijskast gezet. Meer niet.

Woensdag 23-11
Nu het huwelijk van vriendin G. op de klippen gelopen is (G.’s man bleek al twee jaar een ander te hebben) is ze een vat vol verhalen waarvan sommigen heel leuk zijn.
‘We zaten kortgeleden op de snelweg toen hij van rechts iemand inhaalde’ vertelde ze. ‘Je weet dat dat niet mag hè, rechts inhalen?’ zei ik.
‘Zwijgen jij!’ riep hij toen.
Vriendin G. keek me met één opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Zo’n reactie is toch niet normaal?’
Toen ze moesten tanken en hij naar binnen ging om te betalen reed ze weg.
‘Het was niet zo heel ver van huis’ vertelde ze opgewekt, ‘maar hij was zeldzaam kwaad’.

Donderdag 24-11
Terwijl ik dit schrijf zit mijn quiche in de oven. Ik ben af en toe aan het experimenteren met zogenaamde ‘Gezonde Voeding’ dagboek, want ik ben vrij gevoelig voor wij-eten-gezonde-en-pure-voeding hypes. Dat is een afwijking. In mijn quiche zit:

150 gram kikkererwtenmeel
300 ml lauwwarm water
3 eetlepels (kokos)olie
150 gram boerenkool
Flink wat geraspte geitenkaas
2 uien
2 teentjes knoflook
1 rode paprika
2 tomaten
1 bakje kastanjechampignons
Zout/peper

Eerst moest ik een mengsel maken van het meel, de olie en de geraspte kaas en daar moest dan de rest in. (De rest wel eerst bakken natuurlijk). Ik ben benieuwd.

Ik durf het trouwens haast niet te zeggen dagboek, want het zal misschien idioot klinken, maar ik ben laatst opnieuw begonnen met Eline Vere. Stom hè? Ik had het uit en toen begon ik weer van voren af aan. Nu heb ik het weer bijna uit en ik vraag me de hele tijd af: wat was er toch met Eline? Het is een vraag die me enorm bezighoudt. Ze was psychisch niet helemaal tof, dat begrijp ik, maar WAT had ze dan? Wát was er met Eline? Het is een goede titel voor een boek. Ik denk dat ik de titel van mijn stukje voor vandaag gevonden heb. Makkie.

19.10 uur. Zo. Klaar met eten. Hoe de quiche was wil ik het niet over hebben – het was ongelooflijk smerig. Ik ga nu eens op m’n gemak kijken wat ik morgen ga eten – bij voorkeur iets dat totaal niet gezond is. Eén ding heb ik namelijk ontdekt dagboek: het ongezondste eten is vaak het lekkerste. Helaas.