Afbeelding van PixabayMaandag 02-11
De héle dag mist. Is toch niet normaal? Mist is mooi voor even maar dagen achter elkaar is toch wel…pffff.

Sprak buurvrouw verderop. ‘Ik vind dit nou niet bepaald de leukste periode’ zei ze over haar 2 dochters, leeftijd 16 en 18 jaar. ‘De afgelopen zaterdag heb ik de hele avond noodgedwongen op de slaapkamer gezeten want de meiden hadden vriendinnen op bezoek en wilden naar Netflix kijken. Ze hadden de hele woonkamer geconfisqueerd en toen ik per ongeluk al bellend even naar beneden ging brulden ze ook nog dat ‘ik niet zo hard moest praten’. ‘Nee’ zuchtte ze weer, ‘dit is echt niet de leukste periode’.

Dinsdag 03-11
Geen mist vandaag, eindelijk. Vriendin M. kwam langs met Sammetje en Katinka. Sammetje was adorabel en probeerde steeds de oogjes van onze hondjes uit te steken. ‘Ik wil vandaag niet over politiek praten’ zuchtte M. toen ik begon over Loek Hermans, de man die oogluikend toekeek hoe zorgbedrijf Meavita de afgrond in gleed. ‘Het is altijd hetzelfde met dit soort mensen. Met al zijn bijbaantjes harkt hij meer bij elkaar dan ik met écht werken ooit zal verdienen en ik wil mijn humeur niet verpesten’.

Zalfje dat ik kreeg voor muggenbult begint te werken.

Woensdag 04-11
Man was wat stil aan de ontbijttafel. ‘Is er wat?’ wilde ik weten. Hij slikte moeizaam. ‘Ik keek gisteravond nog even naar Pauw’, vertelde hij. ‘Spekman was een van de gasten. Hij vertelde dat de huur voor hun pand op de Herengracht maar liefst 550.000 euro per jaar bedraagt. VIJFHONDERDVIJFTIGDUIZEND euro. Allemaal betaald van contributiegeld. Ik kon er gewoon niet van slapen.’ Man staarde met verbeten trek om de mond naar buiten.

Donderdag 05-11
11.34 uur. Ben aan het oefenen of ik telekinetische krachten heb. Begin met stukje papier. Als dat lukt stap ik over op een ei. Als dat óók lukt hoef ik de rest van mijn leven nooit meer zelf te koken. Zou mooi zijn. Ga gauw weer oefenen – wil dit voor mijn 80ste onder de knie krijgen.

23.45 uur. Vriendin S. en man zijn net weg. ‘Ik heb zo m’n best gedaan met schilderen laatst’ mopperde man van S. ‘En nou vindt ze de kleur toch niet zo mooi. Ik mag alles over doen’.
Vriendin S. keek schuldbewust. ‘Als het op de muur zit ziet het er opeens heel anders uit’ verdedigde ze zich. ‘Die kleurstrookjes in de winkel zijn niet betrouwbaar volgens mij’. Man van S. keek zijn eega verwijtend aan. ‘Ik heb nooit in de stereotype blondine geloofd’ wendde hij zich toen tot manlief. ‘Totdat ik haar ontmoette’. Antwoord van S. is niet geschikt voor publicatie.

Vrijdag 06-11
Vroeg op en ouders opgehaald in Rotterdam, gaan weer paar dagen naar de Ardennen.

Zag ‘s avonds Rutte op tv. ‘Ik ben geen zakkenvuller’ zei hij. ‘Nu misschien niet’ riep ik naar het scherm. ‘Maar voor álle politici is de politiek een opstapje naar het bedrijfsleven en dan begint het graaien. Zelfs ex-vakbondsleiders doen het. Je bent dus het woordje ‘nog’ vergeten. ‘Ik ben nóg geen zakkenvuller’ had je moeten zeggen. Rutte keek even de camera in. Volgens mij had ‘ie me gehoord.

‘s Avonds op tijd naar bed.

Zaterdag 07-11
Leek wel zomer, zó mooi en warm was het. En dan te bedenken dat het over een paar weken kerstmis is. Prachtige tocht gemaakt. Moe en ik hebben overheerlijke crêpe gegeten op terras in Durbuy. Namen er meteen glühwein bij en toen nog maar een. Raakte in gesprek met vrouw. ‘Ik doe NIETS aan Facebook’ vertelde ze. ‘Ik erger me er zo ontzettend aan, aan al die mensen die doen alsof hun leven één groot feest is. Elke keer als ik kijk denk ik: ‘Bah’.’
‘Waarom zit je dan überhaupt op Facebook?’ vroeg ik. Hoor dit wel vaker de laatste tijd – mensen ‘doen niets’ maar kijken wel. Is toch een soort voyeurisme vind ik.

’s Avonds gescrabbeld.

image

Zondag 08-11
Vroeg op en uitgebreid ontbeten met gebakken eieren en spek. Daarna weer lange tocht gemaakt. Zag overal nog Bloeiende Bloemen en dat in november. Zag ook overal mensen op terrasjes zitten en dat in november. Ongelooflijk.

Tocht was prachtig. Wat zijn de Ardennen toch mooi. Met z’n allen later naar café toe en aan het Belgische bier. ‘Wat denkt u!’ riep de barkeeper met wie we in gesprek raakten. ‘In België is het net zo erg met de graaiers! Misschien nog wel erger! Bovendien’ ging hij verder ‘hebben ook WIJ een autistische regering. Ook bij óns worden de ouderen schandalig behandeld, ook hiér houdt de elite elkaar permanent de hand boven het hoofd, kunnen we niet meer…’
‘Jullie hebben in elk geval nog de Zachte G’ onderbrak ik hem.
Barkeeper moest even nadenken. Toen knikte hij somber. ‘Dat is waar. We hebben in elk geval nog de Zachte G. Maar dat is dan ook alles’.