Ben zo druk bezig met ruimen, zit helemaal in de opruim-modus. Kom gewoon niet aan schrijven toe. Toch een beetje zonde. Daarom dus eindelijk de VZTZ, extra lang dit keer.

Maandag 07-03
Met vriendin M. naar stadje. Man van M. had vrije dag en paste op de kindjes. Sammetje wordt al groot – over een paar maandjes wordt hij alweer 2. Wat gaat het toch hard. Toen we thuiskwamen zag man van M. er grauw en moe uit. ‘Op mijn werk heb ik het minder druk dan thuis weet je dat?’ zei hij. Katinka krijste dat het een lieve lust was en Sammetje keek wat verwilderd uit zijn ogen.
‘Mannen’ zuchtte M. zachtjes.
Man van M. keek vertoornd op. ‘Wat zei je?’
‘Niets’ glimlachte M. liefjes.

Dinsdag 08-03
Dochter is nog altijd thuis, ze knapt gelukkig aardig op. Kippensoep gemaakt en later pannetje soep naar oom H. gebracht. Buurvrouw Annie was er ook.
‘We hebben zoveel mogelijkheden om met Oekraïne samen te werken – waarom zouden we dat land ook nog eens inlijven? Europa lijdt aan een ziekelijke expansiedrift, dat is alles’ zuchtte oom H. terwijl hij slurpend een hapje van de soep nam.
Buurvrouw Annie pakte zijn hand ‘Zal ik morgen witlof voor je maken, lijkt dat je lekker?’ Oom H. fleurde direct op.

Woensdag 09-03
Dochter teruggebracht naar Groningen. Bij Ikea gestopt – wil kijken naar nieuw matras. Matras van 2 jaar geleden heeft toch niet gebracht wat ik ervan verwachtte. Zag matras dat ik erg lekker vond liggen – wil er even over nadenken.

Papieren opgeruimd. Wat heeft een mens toch een berg met troep. Wil eigenlijk zo leeg mogelijk huis hebben.

Donderdag 10-03
13.00 uur. Werd wakker en dacht direct aan matras van gisteren. Gaan nu de deur uit om het matras te halen – wil het echt graag hebben. ‘Het is een matras voor de prinses op de erwt’ zei de verkoopster gisteren en dat klonk me als muziek in de oren. Wil zacht, heel zacht matras.

19.40 uur. Net thuis. Matras bleek niet in de auto te passen. Meeste matrassen van Ikea zijn vacuüm gezogen en opgerold maar daar was dit matras te dik voor. Pffff. Wat een gedoe. Even tweehonderd kilometer heen en weer voor niets. Als ik dit wist had ik matras gisteren meteen gekocht. Nu wordt het ding morgen bezorgd.

Vrijdag 11-03
Nieuwe matras is er!

Boodschappen gedaan, even naar de Plus. Liep moeder met 2 kindjes, meisje in buggy en jongetje van een jaar of 4. Hij was natuurlijk niet in de buggy. Jongetje liep dreinerig naast moeder. ‘Ik wil naar huis – wanneer gaan we naar huis?’
Moeder keek verstoord. ‘Straks’.
Jongetje dacht even na. Krijste toen uit volle borst: ‘Ik moet poe-hoe-pen’.
Moeder keek wanhopig om zich heen.

Nu 19.35 uur – ga straks naar bed. Wil optimaal gebruik maken van matras. Ga voortaan elke avond vroeg slapen.

Zaterdag 12-03
GE-WEL-DIG. Ik kan niet anders zeggen. Heerlijk, wat ben blij. Nieuwe matras is spectaculair, heb als een baby geslapen.

Naar ex-schoonmoeder, ze is nog steeds in Nederland. Heb genoten van de wijn die ze uit Frankrijk meegenomen had. Jammer alleen dat die flesjes zo snel leeg zijn.

Zondag 13-03
Toch wat brak vanochtend. Net toen ik me al heerlijk in bed geïnstalleerd had – rond 21.20 uur – belde ex-collega A. ‘Ik had vrijdag een aanvaring met m’n chef’ zei ze. ‘Die man die altijd in z’n neus zit, die ja. Tijdens de discussie zei hij: wie is hier nou gek, ben jij het of ben ik het?’
‘Je roept altijd dat je de juiste mensen aanneemt’ zei ik. ‘Dus ja….’
A. lachte. ‘Dat hielp – de discussie was meteen afgelopen’.

Maandag 14-03
Naar Leeuwarden. Raakte in gesprek met man die voor de deur van Kruidvat op zijn vrouw stond te wachten. Hij keek ongeduldig op zijn horloge. ‘Vrouwen hebben altijd alle tijd’ vertelde hij. ‘Als ik hier morgenavond nog sta moet je niet raar opkijken’.

Lees net dat de EU meer geld wil spenderen aan limo’s voor Europarlementariërs – 3 miljoen maar liefst. Waarom maar 3 miljoen? Waarom niet gewoon 36 miljoen? Of 108 miljoen? Vind het zo bescheiden van het groepje megalomanen dat daar zit. Vreemd. Vreemdste is misschien nog wel dat het me niet eens verbaasde.

Dinsdag 15-03
Net thuis. Pizza gegeten met vriendinnen S. en L.
S. vertelde: ‘Ik vroeg laatst aan mijn man: fantaseer je nog wel eens over mij?’
L. en ik keken S. gespannen aan. ‘Wat zei hij?’
‘Nou en of’ had hij geantwoord. ‘Ik stel me voor dat ik thuiskom en een opgewekte, blije vrouw aantref’. S. knarsetandde. ‘Hij moest eens weten wat het is om last te hebben van je hormonen’.

Zat echtpaar achter ons, hoorde man op een gegeven moment geïrriteerd tegen vrouw zeggen: ‘Stop met mokken Eva – ze hébben in Harlingen gewoon geen Starbucks’. (Eva was een jaar of 60).
Haha, heerlijk. Dit zijn de onbetaalbare opmerkingen. Ik ga naar mijn nieuwe matras. Mijn nacht kan niet meer stuk.