Zondag 09-11
Lange wandeling langs de pier gemaakt. Gegeten. Nog 1 aflevering Boardwalk gekeken en lag om 22.00 uur in bed. Kon toen natuurlijk niet slapen. Lag vervolgens tot 00.30 uur wakker. Wat heeft het voor zin om moe te zijn, naar bed te gaan en dan niet te kunnen slapen? Dan had ik net zo goed niet naar bed kunnen gaan.

Maandag 10-11
Strompelde vanochtend bed weer uit, stram en stijf. Weet niet wat dat is de laatste tijd, vreemd. Ging maar even naar de dokter. ‘Beweegt u voldoende?’ wou dokter weten.
‘Ik loop tientallen keren per dag die trap op en af. Ik wandel veel. Al met al beweeg ik genoeg lijkt me’ sputterde ik.
‘Je zit de hele dag achter de pc!’ gilde dochter toen ik het aan tafel vertelde. Negeerde haar. Ga haar vaker negeren.

Dinsdag 11-11
Boodschappen gedaan. Alvast het e.e.a. gekocht voor de Ardennen waar we vrijdag heengaan. Erwtensoep gemaakt. Was lekker. 

Vanavond de hele tijd kindjes aan de deur in verband met Sint Maarten. Mis de tijd dat ik dat met dochter langs de deur ging en ze uit volle borst: ’11 november is de dag, dat mijn nichtje branden mag’ zong. Ik heb het nooit verbeterd, vond het veel te leuk. Weet eigenlijk niet of ze nu wel weet dat het toen fout was. 

Hoorde net Roy Donders uit volle borst zingen:
‘Je krijgt de nacht van je leven bij mij,
Ik laat je voelen wat ik bedoel.’

Kreeg er direct beeld bij. O god, gruwelijk.

Woensdag 12-11
Net ouders aan de telefoon. ‘Wat zei het ziekenhuis gisteren?’ wou ik weten. Pa zou gisteren teruggebeld worden omdat hij na zijn staaroperatie van vorige week wat klachten heeft.
‘We zijn de hele dag thuisgebleven maar zijn niet gebeld’, vertelde moe. ‘We belden vanochtend en toen vertelden ze dat ze vandaag beslist zullen bellen.

‘

18.15 uur. ‘Wat zei het ziekenhuis vandaag?’ vroeg ik net aan moe.
 ‘Ze hebben wéér niet gebeld’, zuchtte ze.
 Kan hier echt kwaad om worden. Is toch onfatsoenlijk dit?

Moeder heeft griep.

Donderdag 13-11
09.45 uur. Ardennen gaat niet door want moeder voelt zich echt niet lekker. Heb gebeld en het twee weken verschoven.
14.30 uur. Net toen ik de bevestiging met nieuwe data ontving belde moeder. ‘Ik voel me opeens een stuk beter’ kirde ze. ‘Laten we toch maar naar de Ardennen gaan.’
Weer gebeld en alles weer verschoven. Tussendoor ook nog gewerkt. Na het werk naar huis, bagage gepakt.

Vrijdag 14-11
08.15 uur. Zit in de auto, op weg naar de Ardennen. Ga nu ijskoffie drinken.
Kwamen om een uur of twee aan in Durbuy. Direct naar terras toe en warme wijn gedronken.

‘Ik verdiep me niet eens meer in de slechtheid van de mens,’ zei vrouw naast ons. ‘Wat zich momenteel allemaal in de wereld afspeelt is bijna een bijbels verhaal – de ondergang van de mensheid is zich aan het voltrekken. Of het nu om het geloof gaat of wat dan ook – het interesseert me niet meer. Ik ben klaar met analyseren.’
Man tegenover haar knikte peinzend.

Krijg beeld van Roy Donders maar niet van netvlies gewist.

Zaterdag 15-11
Ma voelde zich jammer genoeg niet zo lekker en bleef thuis met pa. Man en ik gingen een tocht maken. ‘Waar is de TomTom gebleven?’ vroeg ik toen we in hartje Ardennen zaten en geen idee hadden waar we waren. Zocht naarstig in het dashboardkastje naar dat ding – hij ligt daar ALTIJD. ‘Toen ik gisteren de bagage naar binnenbracht heb ik ‘m mee naar binnen genomen’ mompelde man. Hebben urenlang in het donker rondgereden want internet op mobieltje deed het nauwelijks. Voelde me net Hans en Grietje. In elk geval als Grietje.

Zondag 16-11
18.06 uur. Nederland maakt een doelpunt. Weet niet tegen wie ze spelen maar pa en man kijken blij. Moe eet een patatje en ik zit aan de keukentafel dit te tikken. Vandaag mooie tocht naar Stavelot gemaakt. Wou daar beslist heen, naam klonk zo Koning Arthur en de Ronde Tafel-achtig.

18.10. Moe liet net haar patatje op de grond vallen. ‘Pure agitatie, vanwege het doelpunt’ legde pa uit. Ik schonk maar een glaasje wijn in.

19.45 uur. Gaan straks eten. Verheug me weer op de biefstuk. Waarom hebben ze in België tenminste échte biefstuk? Bij elk stuk dat ik in m’n mond prop word ik overspoeld door een grenzeloze dankbaarheid, zó lekker is het vlees hier. En zo mals. Het is niet voor niets dat ik thuis bijna altijd zalm en spruitjes eet. Denk dat ik paar kilo meeneem, vacuüm verpakt. Daarmee kom ik de komende winter wel door.