Maandag 25-01
Naar Leeuwarden. Viel me op dat, als ik een winkel uitloop zonder iets gekocht te hebben, ik altijd denk: ‘Als ze nou maar niet denken dat ik iets gestolen heb’. Is toch stom? Zouden meer mensen dat hebben?

23.10 uur. Teevendeal weer in het nieuws. Als dit geen doofpot-toestand is weet ik het niet meer. En het ergste is: er wordt straks alleen maar even ‘Foei’ geroepen en that’s it.

Dinsdag 26-01
Naar stadje toe, daarna even naar Franeker. Grote pan bruine bonen gemaakt. Grijs en regenachtig. Smoothie met blauwe bessen, rode bieten, boerenkool, gember, rucola gemaakt. Smaak was… mwah.

Woensdag 27-01
Mag eigenlijk geen stadje zeggen bedenk ik me nu. ‘Harlingen is een stad hoor!’ zeggen de mensen wel eens tegen mee. Ga erop letten.
Had vriend P. (de filosoof) aan de telefoon. ‘Ik word zo langzamerhand een beetje moe van die bangmakerij’, zei hij. ‘Nu weer waarschuwt Juncker voor een ‘continentale crisis’ als we op 6 april ‘Nee’ stemmen tijdens het Oekraïne-referendum. Het slaat toch nergens op?’
Verslikte me net in een hartje, kon geen antwoord geven.

Stond in de keuken en vroeg me opeens af: hebben vissen wel eens dorst? Heb geen idee, ga dat straks uitzoeken.

Donderdag 28-01
Zag net op tv dat de Europese Raad vandaag een ‘informele’ bijeenkomst heeft om ‘te kijken hoe dingen beter kunnen’.
‘Neeeee, we nemen geen beslissingen’, lachte minister Kamp. ‘We gaan alleen maar praten.’ (Kamp is natuurlijk een ervaringsdeskundige op het gebied van ‘alleen maar wat praten’ dus dat deel kwam behoorlijk geloofwaardig over).
Het wordt vandaag dus een gezellig dagje dat de burger betaalt. Kortom: ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was.

Naar Antwerpen met jeugdvriendin L. – kennen elkaar al sinds ons 7de jaar, samen op pad is altijd een feest.

Vrijdag 29-01
Hele dag door Antwerpen geslenterd, lees: ons van de ene brasserie naar de andere begeven. Eindeloos gekletst en gelachen, heerlijk. ’s Avonds weer naar huis. Her en der zag je in Antwerpen trouwens zwaar bewapende militairen. Is treurig en onwerkelijk dat we in een wereld leven waar dit nodig is. Onze Grote Leiders hebben er wel een waanzinnige puinzooi van gemaakt.
In Amsterdam geslapen.

Zaterdag 30-01
Om 11 uur richting huis. Om 12 uur naderden we (man haalde me op uit A’dam) de Lorentzsluizen. Om 12.10 zaten we in de file want DE BRUGGEN KONDEN WEER EENS NIET DICHT. Bovendien moest de monteur die de bruggen kwam maken ‘ook nog eens van ver komen’ – er is kennelijk in het hele land maar EEN monteur te vinden en die woont in Zuid-Limburg. Heb er geen woorden voor, zo schandalig vind ik het. Hebben VIER uur in de file gestaan, tot 16.15 uur. Toen was er nog maar één brug open, van de andere brug waren de kabels geknapt.
Bericht aan Rijkswaterstaat: ik heb een neefje van 16 dat… enfin.

’s Avonds naar de pizzeria met E. & M., was heel gezellig.

Zondag 31-01
Paar wasjes gedaan, huis gedweild. Toen naar McDonalds, had opeens vreselijk veel zin in Iced Frappé. Heb ik lang niet gehad, dus moet kunnen.

16.25 uur. Kledingzak met oude kleertjes van dochter naar vriendin M. gebracht, kan ze goed gebruiken voor Katinka.
‘Europa staat op het punt in te storten’ zei man van M. die de krant las. ‘Dit duurt niet lang meer. Dit is dus de derde keer dat Duitsland erin slaagt ons in de narigheid te storten. Godsamme’.
‘Kun je het ook eens ergens anders over hebben dan de instorting van Europa?’ vroeg M. ‘Ik begin het erg vervelend te vinden’.
Man van M. lachte wrang. ‘Onze kop in het zand steken heeft geen zin – bovendien is het ook te laat’. Toen, alsof het tot hem doordrong, volgde: ‘Kunnen we trouwens ook de auto-correct optie bij jou uitzetten? Ik mag praten waarover ik wil’.
M. wierp man vernietigende blik toe en haalde wat kleertjes uit de zak.

Op weg naar huis vroeg ik me af of man van M. gelijk heeft. Feit is dat Europa op dit moment helemaal de weg kwijt is. Maar instorten? Weet het niet. En hoe het met die dorstige vis zit weet ik nog niet.