Zondag 20-07
Totaal onbezorgd genieten lukt toch niet. Gedachten gaan steeds terug naar het drama van een paar dagen geleden en naar de familie van de slachtoffers. Hoe moeten al die nabestaanden verder? Stel me constant voor dat… Ach, het is TE erg allemaal.

Maandag 21-07
Met dochterlief kilometers gelopen. In park op bankje gezeten. Stonden nog veel meer bankjes maar uitgerekend náást ons ging er een man zitten. Dat was niet zo erg maar man voelde de behoefte om uitgebreid te telefoneren. Hij brulde en lachte uitbundig. Kwam geen eind aan. Kon er niet meer tegen. Pakte mobieltje en voerde neptelefoongesprek. Brulde en lachte vele malen uitbundiger. Man keek me op het eind kwaad aan en liep weg. Dochter schaamde zich dood.

Toen naar hotel, rest van de middag gezwommen en gelezen. Veel zonnebloempitten gegeten. Nu 18.34 uur. Zit even op balkon met iPad voor m’n neus. Net het Nederlandse nieuws tot me genomen. Ben er stil van.

Dinsdag 22-07
Denk veel aan de vreselijke ramp. Hele gezinnen zijn compleet verdwenen. ‘Een vergissing’ wordt het hier en daar in de media genoemd. Maakt dat nog wat uit? Hoe moeten de achtergebleven ouders verder? Hoe moeten achtergebleven kinderen verder? Dochter en ik hebben het er regelmatig over. Maak me echt wat zorgen. Zoveel brandhaardjes overal kunnen makkelijk één grote vuurzee vormen.

Bij het ochtendbuffet stond chagrijnige Russin. We wachtten op koffiekopjes, die waren op. Ze beet een van de hardwerkende meisjes toe: ‘Can you bring coffeecups?’ Het meisje knikte ijverig. Russin schreeuwde: ‘RIGHT NOW’. Stond aan de grond genageld toe te kijken. Voelde grote, diepe, plaatsvervangende schaamte. Ging later naar het meisje toe om haar te vertellen hoe fijn ik het hier vond.

Veel gewandeld en gezwommen. En veel te veel gegeten. Geen alcohol gedronken (twee biertjes, maar dat is nauwelijks alcohol).

Woensdag 23-07
Weer kilometers gelopen. Aan de rand van het zwembad later geprobeerd verhaaltje te schrijven. Heb schrift en pen mee. Lukte niet. Kan geen verhalen met pen schrijven. Tegen de tijd dat ik één zin op papier heb weet ik niet meer wat de volgende was. Hoe schreven ze in hemelsnaam boeken vroeger?

Volgde laatste nieuws via mobieltje. Hielden om 17.00 uur (uur tijdsverschil) een paar minuten stilte. In deze vrolijke vakantiesfeer zou je haast vergeten wat voor vreselijk drama zich vorige week afgespeeld heeft. Zo onwerkelijk allemaal.

Donderdag 24-07
Ontbijt was weer heerlijk. Dochter vroeg zich af waarom we fiksie (fictie) en fiktief (fictief) zeggen. Het scheelt maar één letter, de ‘f’ op het eind van ‘fictie’ maar de uitspraak is totaal anders. Eigenlijk zou je ook ‘fikTie’ moeten zeggen (duidelijke ‘T’ en geen ‘S’). Kon haar hier geen antwoord op geven.

22.45 uur. Net terug van stadje. Was warm en idioot druk. Juli is misschien niet de meest ideale maand om naar Kreta te gaan. Ga de volgende keer in december.

Vrijdag 25-07
Zojuist grote milkshake naar binnen gewerkt. Ben in die paar dagen tijd minstens 30 kilo aangekomen. Lig nu bij zwembad met grote zak zonnebloempitten. Gehemelte voelt rauw van al het zout. Moet ophouden met deze verslaving. Als uitgehongerd zoogdier prop ik, uur na uur, die pitten naar binnen. Krijg hier straks RSI van.

Zaterdag 26-07
Godverdegodver. Blijkt dat we MORGEN vertrekken in plaats van maandag. Dacht dat ik 10 dagen geboekt had. Belde naar reisbureau in Nederland maar het klopt allemaal. ‘Als u aankomt is het maandag en dat is de tiende dag.’ (Kom midden in de nacht aan dus ja, dat klopt wel). Moet nu helemaal omschakelen. Dit is echt een schok.

Zondag 27-07
Krijg enorme pukkel op kin. Ding ziet eruit als de berg waar Mozes heen moest. ‘Dat komt door al die zonnebloempitten’ zei dochter wijs. ‘Dat is hoe dan ook tóch vet en in deze hoeveelheden…’ Ze zweeg veelzeggend. Heb direct alle resterende 17 zakken opgeborgen.

Zojuist vanaf iPad online nog even vlug wat kleding besteld. Beschouw het als een soort verzekering op goede terugreis vanavond. Zo van: ‘de kleding wordt overmorgen thuisbezorgd dus MOET je er wel zijn om die aan te nemen.’

Zit nu op balkon te schrijven en probeer kalm en relaxed te blijven. Moeten straks weer vliegen. De extra sterke Valdispert heeft nog weinig effect. Geluid van krekels is overweldigend. Wat ga ik Kreta missen.