© Foto van internetZondag 11-01
’s Middags toch even naar het strand, was druk. Mensen wilden kennelijk allemaal even uitwaaien. Daarna bij de boot wat gedronken (‘de boot’ = de haven vanwaar de boten naar de eilanden vertrekken).
Naar demonstratie in Parijs gekeken. Prachtig, al die mensen op de been en die eensgezindheid, maar of het helpt? Pfff… Ik heb er een hard hoofd in.

Maandag 12-01
Werd wakker door geluid van regen wind. Het is nu al dagen zo, hoe lang nog?? Dit is onverdraaglijk.
Naar Action om mezelf wat op te vrolijken. Zag allemaal paastakken, -hazen en –eieren liggen. Rende gillend naar buiten. Zijn ze echt helemaal gek geworden?

Dinsdag 13-01
Naar stadje toe, bij Hema ijskoffie gedronken. Tafeltje naast me zaten 2 vrouwen. ‘Ik ben zo blij, zo dankbaar dat kerst weer voorbij is’, zei de ene vrouw. ‘Kerstmis betekent voor mij sloven, anderen verzorgen en in de keuken staan. De ultieme hel, dat is kerst voor mij. Ik wil zelf wel eens vertroeteld worden of aanschuiven aan een mooi gedekte tafel. Wil je wel geloven dat ik nu al tegen december opzie?’
‘Hou maar op’, zuchtte andere vrouw. ‘Ik ga het komende jaar valium vragen aan de huisarts. Misschien dat het dan nog enigszins te doen is’.

Woensdag 14-01
Gewerkt. In Amsterdam geslapen. Pizza gegeten met vriendin P. Zien elkaar veel te weinig de laatste tijd. ‘Denk je nog wel eens aan vroeger?’ wou ze weten. ‘Toen we nog uitgingen, om 4 uur in de ochtend ergens shoarma gingen eten en om 5 uur in de ochtend door het Vondelpark naar huis fietsten?’ Werd opeens wat weemoedig. P. ook. ‘Ik zit tegen een midlifecrisis aan’ hikte ze toen de fles wijn die we besteld hadden binnen een mum van tijd leeg was. Laat naar huis, logeerde bij P.

Donderdag 15-01
Hoofd voelde beetje zwaar vanochtend. Gewerkt. In de tram voor me zat ouder echtpaar. Vrouw schraapte keel. ‘Ik weet niet wat ik heb de laatste tijd’ zei ze, ‘maar ik ben constant zo hees’.
‘WAT ben je?’ vroeg man. Hij klonk bezorgd.
‘Héés. Ik ben zo hees’ herhaalde ze.
‘O gelukkig’, zei man. ‘Ik verstond héét. Ik schrok al’. Vrouw wierp man vernietigende blik toe.

Vrijdag 16-01
Om 08.00 op en direct onder blauwe lamp geweest. Wil hersens laten denken dat het zomer is.

’s Avonds naar verjaardag van oom H. ‘En er worden zakken gevuld, dat wil je niet weten’ zei een van zijn vrienden. Er is een hele kleine groep die schaterlachend rijk wordt, de overgrote meerderheid krijgt het steeds moeilijker. De integriteit verdwijnt langzamerhand.’

‘De integriteit verdwijnt niet – die zit per definitie niet in de mens’ zei tante E. terwijl ze rondging met schaal koekjes. ‘En dat is ook niet aan te leren. Tegen een aap zeggen we toch ook niet: vanaf morgen moet je integer zijn? Hoe kunnen we dat dan tegen de mens zeggen?’ Een ieder knikte bedachtzaam.

Zaterdag 17-01
Weer vroeg op. ’s Middags even kopje thee gedronken bij vriendin M. ‘Volgens mij heb ik een winterdepressie’ zuchtte ze. ‘Ik ben de laatste tijd zo huilerig’.
‘Dat komt door je hormonen’, zei ik. ‘Je bent nu in verwachting, weet je nog? Daarnaast ben je altijd al wat jankerig geweest, dat gaat nu dus dubbelop’.
M. had alweer bijna tranen in haar ogen. Ga morgen m’n blauwe lamp naar haar toebrengen, ze heeft hem harder nodig dan ik.

Zondag 18-01
17.30 uur. Net thuis, lamp naar vriendin M. gebracht. ‘Morgenochtend ga ik er direct onder’, zei ze opgetogen. Zus en zwager van M. waren op bezoek. ‘Ze hebben hem toch geëxecuteerd hè, die man in Indonesië? zei zus van M. Ze klonk ontdaan.
Zwager schudde zijn hoofd. ‘Verschrikkelijk, verschrikkelijk. Hoe hebben ze dat kunnen doen. Wat een verdriet.’
Zus keek zwager argwanend aan. ‘Volgens mij moet je gauw weer gaan sporten Harold. Ik vind niet dat je erop vooruit gaat de laatste tijd’. Zwager keek verongelijkt naar buiten. M. moest weer bijna huilen maar nu van het lachen. En dat zonder blauwe lamp.