Noot, nooit, nooit nooit nooit nooit nooit nooit mogen we vergeten. Nooit.Zondag 27-04
Dochter was alvast naar een appartement in Groningen aan het zoeken. Daar wil ze gaan studeren in de toekomst. Ze zag iets leuks voor 950 euro. De Sjah van Perzië zou er zijn lippen bij afgelikt hebben. ‘Is dat duur?’ vroeg ze onnozel. ‘Welnee joh’, grijnsde ik. ‘En weet je wat: ik draag elke maand 50 euro bij.’

2 afleveringen Breaking Bad gezien. Wil nu ook scheikunde gaan studeren, net als hoofdrolspeler. Kan misschien ook rijk worden door Crystal Meth te verkopen.

Maandag 28-04
Dochterlief heeft vakantie. Ze wou naar vriendinnetje toe in Midlum, bracht haar erheen. ‘Waar woont je vriendin?’ vroeg ik. ‘In de buurt van de kerk’ antwoordde dochter. Hebben het nog gevonden ook.

Bami gemaakt. Was lekker geworden, al zeg ik het zelf.

Dinsdag 29-04
Pannenkoeken voor ontbijt gemaakt. Naar tandarts toe. Afspraak bleek volgende week te zijn. Kreeg weer medelijdende blik van de receptioniste toegeworpen.

Kamer is af! Behang zit erop, muren zijn geschilderd (het zijn 2 effen muurtjes geworden): kamer is helemaal Zen. Minpuntje is, dat de ondergrond van de ene muur blauw was (vorige bewoner) en de ondergrond van de andere muur karmijnrood (ik). Zit nu duidelijk kleurverschil in. Pfff.

Was nog bami van gisteren over, hoefde dus niet te koken. Biertje gedronken bij het eten. Daarna nog twee. Lang met moeder aan de telefoon. Was gezellig.

Woensdag 30-04
Gewerkt. In Amsterdam blijven slapen. ’s Avonds gecomputerd, meer niet. Werd om half 2 wakker omdat er iemand schreeuwend door de straat liep. Viel daarna moeilijk in slaap.

Donderdag 01-05
Gewerkt. Geprobeerd of ik telekinetische krachten in me heb. Oefende op pen. Leek alsof hij beetje bewoog, weet het niet zeker. Ga morgen verder oefenen.

Na het werk naar Volendam, gegeten bij hotel Spaander. Keek m’n ogen uit – prachtig! Allemaal schilderijen aan de muur – vroegere gasten betaalden daar soms in de vorm van een schilderij, wil het verhaal.
Probeerde de rekening te betalen met zelfgemaakte tekening op achterkant bierviltje. Lukte niet.

Vrijdag 02-05
Vriendin E. kwam ’s middags, blijft logeren. Ken vriendin E. al sinds mijn 5de, we zijn meer zusjes dan vriendinnen. Krankzinnig lange wandeling gemaakt, denk wel 2 uur achter elkaar (vriendin houdt van lopen). Voor sommigen is dat niks, ik weet het. Maar voor mij is het vergelijkbaar met het beklimmen van de Mount Everest. Daarna naar huis gestrompeld. Garnalen in pittige Green Curry gegeten.

Met vriendin hele avond opgebleven en pas tegen een uur of 3 naar bed.

Zaterdag 03-05
Onrustige nacht. Droomde dat ik op de metro in Amsterdam stond te wachten. Moest naar Gein toe. Wat ik daar moest weet ik niet – ken niemand daar. Metro die eraan kwam bleek zuurstokroze te zijn.

Met vriendin E. naar Franeker en Leeuwarden. In Leeuwarden Indiaas gegeten, heerlijk. Wil daar morgen weer heen. Zouden eigenlijk ook naar de film maar kwamen er niet aan toe – bleven maar praten.

Zondag 04-05
Gruwelijk begon deze dag: hond had op 5 plaatsen gekotst. Natuurlijk niet op de plavuizen – nee, dat %#@-beest moest en zou op het kleed kotsen. Tapijt is nu niets meer waard. Rest van het huis trouwens ook niet. God, wat een lucht.
Was gedaan – vergeten betaalpasjes uit broekzak te halen. Hoop dat ze het nog doen.

Nu 22.30 uur. Net thuis. Hele middag – vanaf 15.00 uur – bij vrienden gezeten. Hun dochter werd 19 jaar, ongelooflijk. Toen we net in Harlingen kwamen wonen vierden we met elkaar haar elfde verjaardag. Niet normaal dit.

Werd zeer emotioneel tijdens de 2 minuten stilte. Heb ik elk jaar last van. De tranen stromen dan over m’n wangen. Raar hè? Was niet geboren in die tijd, heb niets meegemaakt toen. Maar toch, maar toch. Heb van ex-schoonvader heel wat meegekregen. Hij zat in de trein, samen met broer en vader, op weg naar kamp. Hij wist op de een of andere manier te ontvluchten en heeft z’n vader en broer nooit meer teruggezien. Z’n moeder en zus zaten lang in grotten in België. Ben nu erg melancholiek.

We zullen ze nooit vergeten Moshe (zo heette mijn schoonvader). Ze zijn altijd bij ons. Kan er niet over uit dat 2 minuten stilte teveel was voor Urk. Schan-da-lig. Wat als de Bevrijdingsdag ook op een zondag gevallen was?? Had Urk dan ook gezegd: ‘kom morgen maar terug?’ Bah.