Bron: Pixabay

Hèhè, eindelijk hebben we hem binnen: de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. Het duurde ongelooflijk lang voordat die uitslag binnen was maar het is dan zover.

Samen met mijn moeder liet ik enkele maanden geleden dit onderzoek doen in verband de borstkanker in onze familie. Mijn grootmoeder heeft het gehad, mijn moeder en een zus hebben het gehad en al met al werd ik (want: hypochonder) de laatste tijd toch ook een klein beetje nerveus (lees: tamelijk inzinkerig).

Het goede voorbeeld dat ik van grootmoeder, moeder en tante tijdens hun ziekte heb gehad – ‘wij laten ons niet kisten door een paar borsten’ – deed me inzien dat, als je er op tijd bij bent, je geen reden hebt tot paniek. Dit goede voorbeeld echter ten spijt was ik regelmatig in paniek bij elk klein bultje en bobbeltje (want ja: grénzeloze hypochonder!).

In verband met de familiaire (voor)geschiedenis kreeg ik elk jaar sowieso al een mammogram en om het jaar een MRI maar vorig jaar dacht ik: ‘nu wil ik het weten. Ik WIL weten of dit een erfelijke kwestie is of niet.’
‘Wat als het nou erfelijk is?’ vroegen sommige vriendinnen angstig. ‘Wat doe je dan?’
‘Dan denk ik er serieus over na om mijn borsten preventief te laten verwijderen’ vertelde ik. ‘Ik heb geen zin om constant in spanning te leven en me af te vragen wanneer de tijdbom die ik bij me draag af zal gaan.’
Toen we enkele weken geleden hoorden dat Angelina Jolie preventief haar borsten had laten verwijderen begreep ik het ook volkomen. Hulde en knap van haar.

Maar goed, ik dwaal af. Een paar maanden geleden ging ik samen met mijn moeder naar het ziekenhuis om dit erfelijkheidsonderzoek te laten verrichten. De uitslag ervan was niet alleen belangrijk voor mij, maar eigenlijk voor ALLE vrouwelijke afstammelingen van mijn grootmoeder – was de borstkanker die de vrouwen in onze familie hebben gekregen erfelijk of niet?

De uitslag stond in de brief die ik nu dan – eindelijk – binnen heb. ‘Er zijn geen afwijkingen te zien in het BRCA1- en BRCA2-gen’ stond erin. Dit gen is het gen dat verantwoordelijk is voor veel ellende als het zich vreemd ontwikkelt.
Omdat deze ziekte binnen onze familie toch bij een x-aantal vrouwen is voorgekomen, sluiten ze een erfelijke aanleg echter niet helemaal uit. In de wetenschap zijn ze namelijk nog steeds op zoek naar het BRCA3-gen, het onbekende gen. Met andere woorden: er moet nog steeds rekening gehouden worden met een erfelijke oorzaak.

Borsten: waar heb je die dingen eigenlijk voor? Natuurlijk, je hebt ze om je kinderen te zogen maar daarna? Gewoon sec geredeneerd? Ik heb het dus even niet over de esthetische kant van het verhaal. Was het niet beter als die dingen er na het zogen  spontaan afvielen? Het is toch treurig dat borsten, feitelijk gericht op het leven, op de voortplanting, voor veel vrouwen één pot narigheid betekenen?

De natuur zit vreemd in elkaar. En ik begrijp heus wel dat we allemaal eens overlijden. Maar dan zou dat eigenlijk moeten gebeuren in onze slaap. Ooit, op een dag. Als we een jaar of 100 zijn.
Het liefst gewoon met borsten.