Hier, op dit pad stond ik gisteravond. Ik deed daar helemaal niets, behalve foto’s maken en genieten van het sensationele gevoel dat over me kwam. Je moet er staan om te voelen hoe dat voelt. De enorme weidsheid van het geheel – het is zo ongelooflijk indrukwekkend. Enkele dagen daarvoor liep ik midden in de nacht over een soortgelijk pad met manlief, we lieten samen de honden uit.

Opeens voelde ik me zo ontzettend klein en was de ruimte om me heen zo fabelachtig groot dat ik sterk het gevoel kreeg: als ik nu een aanloop neem en met m’n armen ga klapwieken stijg ik ZO op.

Natuurlijk probeerde ik het direct. Ik nam een aanloop, maakte een sprong en maaide met mijn armen in de lucht maar helaas: er gebeurde niets. Voor de lezer die zich afvraagt of ik volkomen nuchter was: ja, ik was volkomen nuchter toen dit gebeurde. (De fles Prosecco van die middag kun je onmogelijk meerekenen 😉 )
Ik denk dat ik het wel 30 keer geprobeerd heb. ‘Als er mensen zijn die nu naar buiten kijken vragen ze zich echt af of je gek geworden bent hoor’ probeerde manlief mijn enthousiasme wat in te dammen.
‘Wat kunnen mij die mensen nou schelen’ riep ik verrukt uit. ‘Kom, probeer het ook eens, het is echt heerlijk.’
Hij voelde er niet veel voor, dat was jammer. Wie weet was het samen wél gelukt en zweefden we nu ergens boven in het rond.

Het is wel weer een niveau vanavond hé? Dat komt door de hitte moet je maar denken – de kamer waar ik dit nu aan het tikken ben was het hele weekend dicht en voelt aan als een sauna.

Waar ik verder enorm van genoten heb dit weekend was een pannenkoekhuis waar ik geweest ben. Zoiets heb ik nog nooit gezien en het kan volgens mij alleen maar in Nederland. Niet in België, niet in Frankrijk. Niet in Spanje, niet in Duitsland. Niet in Italië, niet in Griekenland, niet in Denemarken. Niet in Hongarije, niet Roemenië, niet in Kazachstan. Niet in…. Ja ja, nou weet je het denk ik wel.

Goed, wat ik zei was: zoiets heb ik nog nooit ergens gezien en kan volgens mij alleen in Nederland. Het was fantastisch. Het is een pannenkoekhuis in Sint Annaparochie en heet ‘De Struverij’ (‘struven’ is het Bildtse woord voor pannenkoeken, ja, ik verzin het ook niet).

Het is gevestigd in een voormalige hervormde kerk en de inrichting is spectaculair. Je kijkt je ogen uit. Hoe de pannenkoek smaakte weet ik niet meer, ik zat met open mond (wat er waarschijnlijk wat vreemd uitzag) om me heen te kijken. In het midden stond een carrousel en ik moest me bedwingen om niet op het prachtige witte paard te gaan zitten. ‘Beter van niet’ zei mijn gezelschap en ik liet me overtuigen.

Het is echt tijd om te stoppen. Oh, manlief roept dat hij de hondjes gaat uitlaten, dat komt goed uit, ik ga even met hem mee. Misschien lukt het me vanavond wel om….?? Je weet maar nooit tenslotte…..