Lief dagboek,
Weet je wat ik nu echt raar vind? Dat ik m’n leven lang al het woord ‘onhibibisch’ gebruik maar het schijnt niet te bestaan! Ik begrijp het niet. Hoe kwam ik er dan bij dat het bestond? Ik gebruikte het woord te pas en te onpas in zinnen als: ‘Houd op met dat onhibibische eetgedrag’. Voor mij had het de betekenis van onbeschaafd, onbehoorlijk. Ik vind het echt heel vreemd maar hoe ik ook zoek in de Van Dale en op internet: het bestaat echt niet. Is er dan werkelijk niemand die het woord kent?

Vrijdag 15-09
Vanochtend moest ik weer even naar de tandarts (had wat last van kaak) en ‘s avonds kwamen vriendin M. en haar man eten. Ik had roti gemaakt en die was bijzonder geslaagd. Het enige nadeel is dat, ondanks de afzuigkap, m’n huis daarna zo naar massala ruikt. M. en haar eega hadden alle tijd want de moeder van M. paste op de kindjes.
‘Wisten jullie dat de gemiddelde vrouw in haar leven zo’n 20 kilo lippenstift opeet?’ begon de man van M. een, in zijn ogen, buitengewoon interessant onderwerp.
‘Onmogelijk. Ik weet zeker dat ik op 50 kilo uitkom’ zei ik.
‘Ik kom op nog veel meer uit’ antwoordde M. bedachtzaam. ‘Ik denk dat ik op 100 kilo uitkom’.
Man en de man van M keken elkaar schouderophalend aan.
‘De roti is in elk geval lekker’ ging man over op een ander onderwerp.

Zaterdag 16-09
Weet trouwens niet zo goed wat ik van de speech van Juncker van laatst moet denken, vooral niet bij zinnen als: ‘For me, Europe is more than just a single market. More than money, more than the euro. It was always about values. Wordt het geen tijd voor een verplichte alcoholcontrole aan die kant?

Maandag 18-09
Ik las dat er plannen zijn om de btw van 6% op groente en fruit te verhogen. Goed plan. Laten we er vooral alles aan doen om gezond eten te ontmoedigen en nu we toch lekker bezig zijn: misschien kunnen we de btw op alle Unileverproducten fors verlagen?

Naar ‘Mr. Frank Visser doet Uitspraak’ gekeken. Het ging over een oude dame van 93 jaar die bomen in de tuin had staan en haar buren werden gek van de vallende blaadjes. Dat gek worden uitte zich in vreemdsoortige bezigheden zoals de tuin stofzuigen.
‘Ik ben blij dat mensen me niet zien’ zei het ‘slachtoffer’ al stofzuigend tegen heel Nederland. Haha, heerlijk.

Dinsdag 19-09
Derde dinsdag van de maand. Prinsjesdag. Eigenlijk viel er niks bijzonders te melden behalve dan dat ‘ons land er stukken beter voor staat dan bij de start van het kabinet in 2012’. Tuurlijk jongens. Had niet anders verwacht. O ja, en dat ‘de begroting van het Koninklijk Huis volgend jaar met 900.000 euro omhoog gaat’. Hoezee.
Over de dalende werkeloosheid werd ook nog wat gezegd maar dat heb ik niet eens gevolgd. Zolang er wat met cijfers gegoocheld wordt en mensen in de bijstand niet meegerekend worden geloof ik absoluut niet in dat dalende-werkeloosheid verhaal.

Woensdag 20-09
Ik weet het niet hoor dagboek, ligt het nou aan mij dat ik sommige dingen wat overspannen vind? Ik heb het nu over het feit dat de Hema besloten heeft het nooooooit meer te hebben over ‘jongens’ en ‘meisjes’. Dat schijnt een beetje gevoelig te liggen. Voortaan heet de kinderkledingafdeling dus gewoon de Kids-afdeling.
‘Dit land is een open inrichting geworden’ zei man van vriendin M. ‘In de toekomst durft niemand zich meer jongen/meisje te noemen maar murmelen we beschaamd dat we ‘een levend wezen’ zijn’.
Ik zie het nog gebeuren ook. Tjonge jonge.

Trouwens dagboek: het eigen risico gaat niet omhoog en dat wordt als een overwinning gebracht. Ergens is het nog aandoenlijk ook. Ze denken werkelijk dat we knettergek zijn geloof ik.

Donderdag 21-09
Narcos gekeken. Geweldige serie. ‘Wat ik niet snap is dat die mensen niet bij de eerste 10 miljoen stopten’ zei ik tegen vriendin M. die de serie ook volgt. ‘Ik bedoel: dan heb je toch genoeg geld lijkt me’.
Vriendin M. keek me verwonderd aan. ‘Ze hoorden er gewoon niet aan te beginnen’ zei ze vinnig. ‘Je geld met drugs verdienen is buitengewoon verwerpelijk’.
‘Voor 10 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ antwoordde ik.
M.’s blik veranderde in afkeuring. ‘Ik vind dat óók zeer verwerpelijk’ zei ze.
Toen zweeg ik dagboek. Ik had eraan toe willen voegen: ‘Zelfs voor 1 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ maar toen realiseerde ik me dat M. nog enig geloof heeft in de mensheid en die illusie wilde ik haar niet ontnemen. Heb ik toch nog een soort van principe.