Goed, just for the fun of it (voor de WAT? zou mijn oma zeggen) weer even een foto hierboven die weinig tot niets met onderstaande tekst te maken zal hebben. Of misschien wel, maar dat weet ik nog niet want ik weet nu nog niet wat ik straks ga tikken.

Een soortgelijk iets heb ik ook met boodschappenlijstjes. Manlief is er ondertussen aan gewend maar toen we net onder één dak woonden zei hij wel eens: ‘moeten we geen boodschappenlijstje maken?’ waarop ik hem dan verbaasd aankeek.
‘Huh? Boodschappenlijstje? Ik weet toch pas wat ik wil kopen als ik het zie??’ waarop hij dan zijn hoofd schudde. Ik bespeurde dan ook altijd een bepaalde vorm van wanhoop op zijn gezicht maar ik kan me vergist hebben. Het gevolg is dan wel weer dat ik een veelvoud heb aan kruiden. Waar een normaal mens 1 potje of zakje laurierblad heeft heb ik er wel 20 omdat ik, eenmaal in de winkel, ernstig begin te twijfelen: had ik dit nu wel in huis of niet? Voor de zekerheid neem ik het product dan maar mee om thuis tot de conclusie te komen dat ik al er al 19 van had.

Hoe dan ook: nu ben ik op een idee gebracht en ga ik het toch even over bovenstaande foto hebben. De foto’s heb ik gisteren gemaakt, toen er een orkaan woedde boven Nederland. Het was spectaculair hier aan zee. Ik was naar buiten gegaan om foto’s te maken maar toen ik voor de derde keer bijna tegen de vlakte gesmeten werd ging ik toch maar weer gauw naar huis. De terugtocht was een bijna surrealistische ervaring omdat tot 2x toe de weg versperd was vanwege een grote boom die op het wegdek lag. Later, toen de storm een beetje was gaan liggen, ging ik weer de stad in en ik aanschouwde een complete ravage. Overal in de hele stad lagen dakpannen en afgebroken (grote) takken. Niet leuk. Toch was het bijzonder om de natuur zo aan het werk te zien één ding kun je wel stellen na dit soort stormen: er is voorlopig weer even flink wat werk aan de winkel voor heel veel mensen. Elk nadeel hep dus se voordeel zullen we maar zeggen.

————

Feestboek
Nu even wat anders. Omdat ik me laatst zo bescheurd heb nadat ik Het Familiediner mocht aanschouwen dacht ik vanochtend: ‘kom, laat me de dag eens met een lach beginnen’ en hop, ik zette weer een andere aflevering op van Het Familiediner. Ook deze uitzending zette me weer behoorlijk aan het denken. Enkele familieleden hadden ruzie gekregen en de ellende was begonnen op Facebook. A zette dingen op Facebook die B in het verkeerde keelgat schoten. Zonder ook maar EEN woord met elkaar te spreken ontvriendde B A en tevens de partner van A en klaar. Dat was het. Ik zal het wel weer niet helemaal goed vertellen vanwege het niveau maar toch, ik heb gebruld van het lachen. Omdat dit tegenwoordig vaker en vaker gebeurt. Ruzie via Facebook. Zonder ook maar énige vorm van communicatie trekken mensen conclusies en ontvrienden ze elkaar. Klaar. Niet Face to Face dingen uitpraten, nee, iemand rücksichtslos de vijandschap verklaren. Hoe onnozel kun je zijn! Maar het aller- allermooiste vind ik nog dat dit Social Media genoemd wordt. Hier kan ik niets Socials aan ontdekken.

Wat me vervolgens deed grinniken was het berichtje over veelpleger K. die enorm geschrokken is vanwege alle commotie die hij veroorzaakt heeft door zijn inbraak in de Russische ambassade. Ik weet het niet hoor, maar wat ik tussen de regels door lees is eigenlijk: ‘als ik geweten had dat dit de Russische ambassade was had ik het pand ernaast wel genomen.’ En laten we wel wezen: dan had er geen haan naar gekraaid.

————

Zo, dit was mijn stukje voor vandaag. Het ging werkelijk helemaal nergens over. Nu ga ik even luisteren naar een van mijn grote helden, Lou Reed. Het was gisteren absoluut geen Perfect Day voor hem. En dat vind ik best wel jammer.