Gisteren was het precies vijf jaar geleden dat Elie op een avond naar bed ging, zijn ogen dichtdeed, het laken waar hij onder lag (het was een broeierige zomerse nacht en een dekbed was niet nodig) wat omhoog trok en heerlijk ging slapen.

Niemand, hijzelf in het minst, had kunnen vermoeden dat hij zijn ogen nooit meer open zou doen. Waarom zouden ze? Elie was nog maar 23 jaar en er was geen enkele reden om aan te nemen dat hij die bewuste nacht zijn ogen voor altijd zou sluiten.

Toch is dat precies wat er gebeurde. Elie ging naar bed, trok het laken een beetje omhoog, sloot zijn ogen en deed ze nooit meer open. Zijn studie- en huisgenoten met wie hij een appartement deelde bonkten de volgende ochtend op de deur. ‘Elie, wakker worden, ons college begint zo!’ riepen ze. Een van de huisgenoten piepte om het hoekje en grijnsde. ‘Hij ligt diep te slapen!’ lachte hij naar huisgenoot nummer twee die achter hem stond te grinniken. Samen besloten ze hem lekker te laten slapen en gingen de deur uit.

Toen ze ’s avonds thuiskwamen en Elie nog altijd in dezelfde houding in bed aantroffen was hun schrik onmetelijk groot. Heel groot. En het schuldgevoel dat in de maanden daarop volgde ook hoewel de omgeving hen duidelijk maakte dat er niets was wat ze hadden kunnen doen.

‘Ik wou ’s ochtends zelfs nog water over hem heen gooien’ verklaarde een van zijn huisgenoten later bedrukt. ‘Hij sliep zo diep toen ik om het hoekje van de slaapkamerdeur keek – ik dacht: ‘even een geintje met hem uithalen. Achteraf vind ik het erg dat ik het niet gedaan heb. Misschien had ik toen nog wel wat voor hem kunnen doen…’

Elie was een Parijzenaar en een groot fan van Paris Saint Germain, dé voetbalclub van Parijs.
Op de website van PSG besteedde de club aandacht aan Elie en toen Paris Saint Germain kort na zijn overlijden een belangrijke wedstrijd moest spelen werd er zelfs een minuut stilte voor hem gehouden (voor zover dat lukte in een overvol stadion met duizenden uitgelaten supporters!).

Elie was de volle neef van dochterlief, zoon van ex-schoonzusje en nog maar 23 jaar oud.

In de bloei van zijn leven vertrok hij. Zomaar. Hij ging op een avond naar bed, deed zijn ogen dicht, trok het laken wat omhoog en deed nooit meer zijn ogen open.
En we vragen ons nog steeds wel eens af: hoe heeft dit zo kunnen gebeuren? Hoe kan het dat je op een avond naar bed gaat in de veronderstelling dat er een heel leven voor je ligt en je de kans niet krijgt dat leven gewoon verder te leven, af te maken? Hoe kan het dat het hart er plotseling mee stopt, als je nog maar 23 jaar oud bent? Wat is de zin van dit alles, als dit zomaar mag en kan gebeuren?

Het antwoord zullen we nooit krijgen.  En omdat het zinloos is er verder ons hoofd over te breken zoeken we er ook niet meer naar. Wat we wel elk jaar trouw doen, alle familieleden en vrienden over de hele wereld, is 1 minuut stilte houden voor Elie. En op de een of andere gekke manier geeft dat toch een beetje troost.