© Printscreen Telegraaf

Trrring tring. Klant met eigen bedrijfje belt leverancier. Leverancier neemt de telefoon op.
‘Goedemiddag’ zegt klant en begint te bestellen. Een hele waslijst met goederen en producten bestelt de klant.
Een dag of 2 na het telefoontje worden alle goederen keurig afgeleverd. Klant blij. Betalen hoeft niet direct maar het liefst toch wel binnen enkele weken.

Dan beginnen de problemen. Want binnen enkele weken heeft de klant het geld nog niet.
‘Tja’ zegt de leverancier. ‘Dat vind ik een beetje vervelend maar goed, u krijgt nog 4 weken en dan wil ik eigenlijk toch echt wel m’n geld.’
Klant heeft, ook na vier weken, het geld niet.
Tring trrring. Leverancier belt klant.
‘U hebt nog een rekening openstaan bij ons.’
‘Klopt’ zegt klant. ‘Maar ik heb het geld nog niet. Weet u wat: wacht u maar even een HALF jaar. Dan heb ik het geld wel binnen. Denk ik.’ Dit laatste zegt klant er niet achteraan.

Leverancier heeft geen zin meer hierin. Die wacht lang genoeg en wil nu eindelijk geld zien. En leverancier laat klant failliet verklaren.

En dan is klant boos.
Heel boos.
En klant zegt:
‘Ik hoop dat diegene die mijn faillissement heeft aangevraagd daarvan veel lol heeft. En dat hij lekker slaapt. Hij heeft mijn bedrijf de nek omgedraaid uit ongeduld. Nog een half jaartje (misschien iets langer, maar dat zegt klant er niet bij) geduld en ik had heus wel betaald.

Morgen laat ik van alles aan huis leveren. Op naam van mijn bedrijfje. Ik heb m’n lijstje al klaar:
Nieuw bankstel
3 nieuwe computers
3 Ipads
Nieuwe keuken
Sauna
Tuinhuisje
Teakhouten tuinset
Ontbijttafel + toebehoren
Nieuw slaapkamer ameublement
Combi wasmachine/droger
De Longhi koffiemachine

…en nog veel en veel meer maar dit is een aardig beginnetje vind ik zelf.
En ik ga het allemaal betalen als ik het geld heb. Ooit. Moet kunnen.
En als er ook maar één leverancier de brutaliteit heeft om te vragen waar zijn geld blijft… Ha! Ik word nu al pissig bij de gedachte!

Maar stel, stel, in het hypothetische geval dat de onverlaat serieus zijn geld wil hebben en me failliet laat verklaren? Dan ga ik heel hard roepen:
‘Ik hoop dat diegene die mijn faillissement heeft aangevraagd daarvan veel lol heeft. En dat hij lekker slaapt. Hij heeft mijn bedrijf de nek omgedraaid uit ongeduld. Nog een half jaartje geduld en ik had heus wel betaald.’

Hoogstwaarschijnlijk zal ik er stiekem ‘denk ik’ achteraan denken. Maar ja, zeker weten doe ik dat niet.