Donderdag 15-11
Lief dagboek,
Het is nu 22.35 uur en ik ga in bed nog even naar een aflevering van Midsomer Murders kijken. Die oude afleveringen zijn veel leuker dan de nieuwe vind ik; op de een of andere manier zie je dat de wereld toen nog een beetje anders in elkaar zat. Dat dachten we althans.

Zaterdag 17-11
Met vriendin M. even naar het stadje. Had nieuwe laarzen aan, ze zaten niet zo lekker. Volgens M. bewoog ik me voort als een gestoorde pinguïn. M. had een schattig verhaaltje over Sammetje: ‘Gisteren kreeg ik bloemen van mijn echtgenoot. Toen hij ermee aankwam zei ik: ‘O, wat leuk – voor mij?’
‘Nee’ antwoordde hij met rollende ogen. ‘Voor Sam’.
‘Nu vertelt Sam heel trots aan een ieder dat hij bloemen van papa gekregen heeft. Zo lief’.
15.30 uur. Gaan straks naar J. & W., gezellig.

Zondag 18-11
Ben een beetje brak. We gingen tegen half vier naar bed nadat we de wereldproblematiek eens flink onder de loep genomen hadden en de cava smaakte me on-ge-loof-lijk goed.
15.10 uur. Omdat kaakgewricht nog altijd vervelend doet heb ik zojuist pinda’s in koffiemolen fijn gemaald en lepel dat nu op. Belachelijk.
‘Als je nu eens probeert een maand lang niks te zeggen?’ opperde man.
‘Die kennen we ondertussen wel’ gromde ik.

Maandag 18-11
Ga straks naar de tandarts voor foto. ‘Misschien moet ik de komende tijd gepureerd of vloeibaar voedsel tot me nemen om het gewricht wat rust te gunnen’ zei ik tegen man.
‘Flessen cava zijn geen voedsel hoor’ antwoordde hij.
‘Het is een en al druif’ verdedigde ik me terwijl ik weer een hapje pindakorrels naar binnen lepelde.
Nu 22.56 uur. Ga naar bed.

Dinsdag 20-11
Vorig jaar om deze tijd zaten vriendin L. en ik in Spanje. Moe was toen al wat ziekjes maar dat ze ZO ziek was wisten we niet. Vanuit Spanje mailde ik regelmatig; in mijn mailtje van 20-11 van vorig jaar schreef ik: ‘Ik drink een kopje thee en we gaan zo lekker ontbijten! Hoe is het aan die kant en hoe voel je je mam? Hoe doen de nieuwe medicijnen het?’
Moe schreef terug: ‘Ik ben nog niet zo heel erg fit maar maak je geen zorgen, het komt wel goed hoor kind!’ Wat mis ik je toch verschrikkelijk mam! En wat heb ik nog veel vragen voor je! Hoe maakte je bijvoorbeeld je bitterkoekjespudding??

Woensdag 21-11
Net aflevering House of Cards gekeken. Ondanks het feit dat Frank Underwood niet meer meedoet blijft het een geweldige serie. ‘Je kunt je toch niet indenken dat mensen zover gaan om maar op het pluche te blijven plakken hè?’ zei ik tegen man maar terwijl ik het zei wist ik dat ik volkomens nonsens uitkraamde. We zien immers niet anders dan kronkelende politici die alles op alles zetten om op het pluche te mogen blijven zitten. Zo weten we ondertussen dat er ook in Nederland een beerput is die zó groot, zó breed en zó diep is dat er een compleet zonnestelsel in verborgen zou kunnen worden. Neem nou het nieuws dat ambtenaren soms door hun meerdere worden gedwongen tot niet-integer gedrag – dat is toch…

Dochter belde en ik weet niet meer wat ik wilde zeggen. Het zal vast niet belangrijk geweest zijn. Het liedje dat ik al dagen in mijn hoofd heb is trouwens ‘I close my eyes and count to ten’ van Dusty Springfield waarmee ik weer terug ben bij de PluchePlakkers c.q. Rutte & Co. Ik stel voor dat we, speciaal voor hen, het liedje opnieuw uitbrengen met de titel: ‘I close my eyes and count to thousand’.

23.41 uur. Ik ga naar bed. Bij nader inzien lijkt simpelweg ‘I close my eyes’ me het beste. We hebben voor het Beste Kabinet sinds WOII en de variant daarop tenslotte al zo vaak een oogje moeten toeknijpen, het zal werkelijk geen enkele moeite kosten.

***