Vrijdag 07-10
Lief dagboek,
Vandaag ben ik doorgegaan met de boekenkasten. Ik overweeg te gaan werken met een stofkapje want dit is niet normaal. Kunnen ze in de huizen geen ingebouwd zuigsysteem bouwen? In het plafond, op de vloer, aan de wanden – het zou zoveel gedoe schelen.

Ik hoefde vandaag niet te koken, ook dat scheelde, want er was nog flink wat hachee over van gisteren. Ik heb expres extra veel gemaakt, eigenlijk voldoende voor nog een dag of drie.
‘Het is altijd wel erg extreem bij jou hè?’ zei man toen ik dit opgewekt mededeelde en ik wist, ik voélde het gewoon, dat hij aan een lekker biefstukje dacht.

Zaterdag 08-10
De Kleine Zielen heb ik gisteravond uitgelezen. Het was een mooi boek. Ik mis ze nu al, de familie Van Lowe. Vanmiddag had ik een spaarzaam momentje en begon aan ‘Jij zegt het’ van Connie Palmen. In die paar minuten die ik gelezen heb, heb ik er al heel wat woorden bijgeleerd. Zo wist ik bijvoorbeeld niet wat een ‘Iconoclast‘ (primitieveling, barbaar) was, ‘Konterfeitsel’ (afbeelding) kon ik ook niet helemaal meer thuisbrengen, net zoals ‘Metrum’ (diverse betekenissen waaronder ‘dichtmaat’). Ik ben duidelijk een ‘iconoclast’. Wat zal ik veel geleerd hebben als ik het boek uit heb.

Maandag 10-10
Ik ga voortaan ook niet meer elke dag schrijven, misschien dat ik op die manier voor de overige dagen wat meer diepgang kan creëren. Vandaag heb ik de website van DM eens goed bekeken op aanraden van vriendin M. (een andere M.). ‘Dat is een drogist in Duitsland en veel van hun producten zijn stukken goedkoper dan bij ons in Nederland’ zei ze. Ik ging kijken en het was waar – Guhl shampoo bijvoorbeeld kost daar maar 2,95 en hier bij een willekeurige drogist maar liefst bijna 7 euro! ‘Hoe kan dat?’ vroeg ik me af en ook dacht ik: ‘We zijn toch zogenaamd één Europa? Wordt het dan ook niet eens tijd voor eenheidsprijzen? Nu begrijp ik wel waarom een, bijvoorbeeld Kruidvat, zo vaak een tweede product ‘gratis’ kan weggeven!’ Dit alles dacht ik natuurlijk met het nodige cynisme en een enigszins wrange glimlach. Ik besef heus we in Nederland tot in lengte der dagen uitgeknepen zullen worden.

18.00 uur. Ik ben erg ontdaan lief dagboek. Zojuist hoorde ik dat de jonge student Wytze uit Groningen gevonden is. Al dagen denk ik aan hem en ben in gedachten bij zijn familie. Al dagen doe ik een schietgebedje maar het heeft niet zo mogen zijn. Het raakt me altijd als jonge mensen overlijden maar nu nog meer dan anders. Komt het omdat ik weet hoe het is om een kind op die leeftijd in Groningen te hebben? Omdat ik weet hoe het is om je kind te helpen met het inrichten van zijn/haar nieuwe kamertje in die nieuwe stad, omdat ik weet hoe het voelt om je kind beetje bij beetje los te laten, op weg naar een spannend, nieuw leven? Toen ik het zonet op de radio hoorde begon ik te huilen en zelfs nu schiet ik weer vol als ik aan zijn vrolijke koppie denk en het verdriet van de familie.

Donderdag 13-10
Het valt me trouwens op lief dagboek, hoe vaak onze MP (minister-president) Rutte op tv is. Wat heeft hij het toch druk ons Gouden Bergen te beloven. ‘Hij belooft veel maar vertelt er niet bij HOE hij zijn beloftes na denkt te komen’ had oom H. laatst gebromd toen we het erover hadden. Meestal zap ik direct weg als ik Rutte op tv zie, aan zijn Gouden Bergen heb ik weinig behoefte, maar ditmaal bleef ik kijken. Dat kwam eigenlijk omdat ik een angstaanjagend getik hoorde, telkens als hij – Rutte – aan het woord was. Terwijl ik daar op die bank zat probeerde ik te lokaliseren waar het vreemde tikje vandaan kwam. Het gekke was – ik hoorde het alleen als Rutte sprak. Na, ik denk toch wel een kwartier, had ik door waar het geluid vandaan kwam. Ik kon het eerst niet geloven dagboek maar het bleek werkelijk waar te zijn: het was Ruttes neus, die tegen de binnenkant van mijn tv-scherm aantikte.