Deel 7 en wat vooraf ging:
Julia – Sjuul voor intimi – is een gescheiden vrouw wiens leven soms wat rommelig verloopt. Daarnaast onderhoudt ze een moeizame vriendschap met Jessica, heeft 2 pubers in huis, hikt tegen een midlifecrisis aan en probeert het hoofd koel te houden op haar werk hoewel haar cheffin Wolmoed het haar soms erg moeilijk maakt terwijl … enfin, lees hier het vervolg! (Deel 1, 2, 3, 4 5 en 6 staan gecategoriseerd onder Het Verhaal van Julia

Ook Reutelende Roderick staarde Waanzinnige Wolmoed na. Hij zag er wat hulpeloos uit. ‘Ga haar maar gauw troosten Roderick’ smaalde Julia. ‘Ze heeft je sterke schouders nu hard nodig.’
Roderick wreef nadenkend over zijn rooddoorlopen neus, rechtte zijn rug en probeerde, voor zover dat mogelijk was, enige mannelijkheid uit te stralen. ‘Dat lijkt me een goed idee.’ Hij rende Waanzinnige Wolmoed achterna en de afdeling keek gniffelend toe.

‘Wat was dat nou?’ vroeg Julia aan Lidewij. ‘Waarom was ze kwaad op je?’
Lidewij haalde haar schouders op. ‘Omdat ze kwaad op me WIL zijn. Omdat ze een hekel aan me heeft, net zoals ze een hekel aan jou heeft. Het is zo jammer dat we nergens terecht kunnen om ons beklag te doen.’
Julia knikte. Bij Reutelende Roderick, de personeelsfunctionaris, konden ze niet terecht, maar ook bij de baas van Wolmoed konden ze hun hart niet luchten. De bewuste baas had weliswaar plaatsgenomen in het rijtje ‘Afgewerkt’ maar was nog altijd bijzonder goed over Wolmoed te spreken.
‘Het is een schat van een vrouw’ zei hij altijd. ‘Ze is me zeer, zeer dierbaar en wie kwaad over haar spreekt krijgt met mij aan de stok’.

‘Het is gewoon pure terreur’ fluisterde Julia. ‘Zeg nou zelf: we gaan toch allemaal met knikkende knieën naar het werk? Minstens één keer per week probeert ze me voor schut te zetten, het liefst met jullie allemaal als getuige. Ze is zo ongelooflijk onbeschaafd, het is niet normaal.’
‘Ja, maar aan jou heeft ze een hekel vanwege Tom’, herinnerde Lidewij zich. ‘Ik weet nog hoe verliefd ze op hem was. Voordat jij hier kwam werken dacht ze echt dat ze een kans bij hem maakte weet je dat? Ik liep vaak langs zijn kantoor en dan zag ik haar daar zitten. Tom achter zijn bureau en Wolmoed glibberend op de stoel ervoor. God, wat vond ze hem leuk. Ik hoorde Tom eens tegen Willem, met wie hij toen zijn kantoor deelde, zeggen: ‘Een volgende keer vertel ik haar dat ik naar een vergadering moet, hier heb ik geen zin meer in’. Volgens mij heeft ze nooit geweten hoe hij werkelijk over haar dacht.’

‘Nee’, knikte Julia. ‘Tom was veel te veel heer om dat te laten merken maar het is waar: hij gruwde van haar.’ Ze glimlachte toen ze zich een verhaal van Tom herinnerde: ‘Ik moest een keer overwerken en was nog in mijn kantoor toen ze naar binnen stormde en begon te huilen, ik weet niet eens meer waarom. Voordat ik het wist kroop ze bij me op schoot en verborg haar gezicht in mijn hals. Jezus, wat een situatie.’ Toms gezicht had boekdelen gesproken.

‘Kortom’, besloot Lidewij: ‘ze haat jou vanwege Tom, ze haat mij vanwege God mag weten wat en zo gaat het maar door.’

‘Maak me niet kwaad’ hoorden ze de schelle stem van Maisa, de Surinaamse cheffin van de afdeling ernaast. ‘Want geloof me, je wil me niet kwaad meemaken’.
Lidewij en Julia keken elkaar aan. ‘We hebben alleen maar gekken om ons heen’ mompelde Julia en Lidewij knikte. ‘Alleen maar gekken. En het ergste is: we kunnen helemaal nergens terecht.’
Ze zwegen toen ze een stralende Wolmoed terug zagen komen. Haar groene haar zat nog warriger dan voorheen en haar spijkerbroek hing nu bijna op de knieën. Goed beschouwd kwam eerst de string binnenwandelen, daarna volgde Wolmoed. Het was geen fijn gezicht.

Wordt vervolgd