De foto hier links is gemaakt op 1ste kerstdag. Het leek wel lente: een strakblauwe lucht met veel zon: gewoon waardeloos dus. Met kerst hoort er een dik pak sneeuw te liggen. (Alleen dan trouwens ;-) ). Wat heb ik aan een kerst als ik alleen maar aan bloembollen planten denk? Niets! Van pure narigheid zaten mijn moeder en ik om 11 uur in de ochtend al aan de glühwein. Het beviel goed trouwens, dus wat dat betreft mag het van ons vaker zonnig zijn op eerste kerstdag.

Al met al hebben we heerlijke dagen achter de rug. Mijn ouders logeren hier en blijven tot na Oud & Nieuw en wat we veel doen is scrabbelen. Het is niet echt scrabble: we spelen Board Script en op de een of andere manier schijnt daar een verschil in te zitten. Hoe dan ook: het spelen van dit spel leidt wel eens tot discussies. Zo hadden we enige tijd geleden al de discussie rondom het woord ‘waner’ en ditmaal een discussie om het woord ‘blijkje’. De heren waren ervan overtuigd dat ‘blijkje’ goed is. ‘Het is een zelfstandig naamwoord dus kan het’, vonden ze.
Ik vond het idioot en krijste hysterisch: ‘je geeft toch niet iemand een ‘blijkje van vertrouwen’ of een ‘blijkje’ van waardering?’ We zeggen toch ook niet: ‘de man zat in het norretje en er moest een borgje betaald worden’, terwijl dat ook zelfstandige naamwoorden zijn???’

Ik kon ze niet overtuigen en ‘blijkje’ werd gemaakt. Er gaat straks dus weer een e-mail naar de Taalunie want nu wil ik precies weten hoe het zit.

Okay, terug naar juf Nellie en haar avonturen op kerstavond. Ik moet wel even opschieten want voordat je het weet is het weer kerst en is het nog onduidelijk hoe het verder met juf Nellie ging.

De kerstavond van Juf Nellie – deel II
Boven in de badkamer begon juf Nellie aan haar avondritueel. Ze poetste haar tanden, kamde haar dunne peper-en-zoutkleurige haar, keek in de spiegel en fronste. ‘Dat is gek. Hoe komen al die vingerafdrukken op die spiegel?’

Met de punt van een vochtig washandje ging ze over de spiegel. Ze hield niet van rotzooi en vingerafdrukken hoorden nou eenmaal niet op een spiegel.
Er gebeurde niets. De vingerafdrukken verdwenen niet. Juf Nellie pakte vanuit het kastje onder de wastafel een fles glasreiniger en een doekje en begon haar spiegel schoon te wrijven. Er gebeurde weer niets.

‘Dit is echt irritant. Ik krijg die vingers er gewoon niet af.’ Ze boog zich voorover en bracht haar gezicht dichter naar de spiegel. Het rare, krassende geluid dat ergens van zolder scheen te komen hoorde ze nu heel duidelijk en juf Nellie voelde zich opeens wat onbehaaglijk. ‘Er klopt iets niet,’ dacht ze terwijl ze nogmaals flink wat glasreiniger op de spiegel spoot. ‘Er is iets vreemds met die vingerafdrukken aan de hand.’
Als een razende was juf Nellie nu op de spiegel aan het poetsen en boenen en als mensen haar op dat moment bezig hadden gezien had ze beslist een idiote indruk gemaakt.

—————

De vingerafdrukken zaten er nog steeds. Ze staarde ongelovig naar de spiegel. Elke millimeter van de oude, verweerde spiegel inspecteerde ze. ‘Ik zie zelfs een complete handafdruk’, dacht juf Nellie met een schok en ze merkte dat ze gejaagd ademhaalde.
In de verte hoorde ze een deur dichtslaan en ze verstijfde. ‘Had ik een deur open laten staan? Wat raar.’
Juf Nellie voelde een koude tocht langs haar benen en werkelijk, als ze niet beter wist zou ze zweren dat ze het geluid hoorde van.. van..

Ze spitste haar oren en luisterde, scherper en aandachtiger dan voorheen. ‘Verdomd. Het lijkt wel alsof ik kinderstemmen hoor.’
De badkamer leek zich langzaam te vullen met  gefluister en gegiechel van kinderstemmetjes en het vreemde gekras werd steeds luider. ‘Grappig. Als ik niet beter zou weten zou ik zweren dat het geluid uit het afvoerputje kom. Wat krankzinnig. Het zal mijn tinnitus wel zijn die behoorlijk aan het opspelen is’.

De storm, die uren geleden was gaan liggen, laaide nu in alle hevigheid op en de wind brulde om het huis. Juf Nellie lette er niet op. Juf Nellie lette nergens meer op.

Juf Nellie was alleen maar bezig met de spiegel en terwijl ze haar gezicht heel dichtbij bracht mompelde ze: ‘ik moet en zal die vingerafdrukken weg krijgen. Wat er ook gebeurt.’