Dit is belachelijk. Ik wou vorige week gewoon een sfeervol kerstverhaal schrijven en het is nu nog steeds niet af terwijl we al bijna in het nieuwe jaar zitten.
Goed, even tempo dus. Eens kijken, waar was ik gebleven… O ja, ik weet het al: zo eindigde het vorige deel:

Juf Nellie was alleen maar bezig met de spiegel en terwijl ze haar gezicht heel dichtbij bracht mompelde ze: ‘ik moet en zal die vingerafdrukken weg krijgen. Wat er ook gebeurt.’

De Kerstavond van Juf Nellie – deel III
Bijtend op het puntje van haar tong staarde ze naar de spiegel. Ze bekeek zichzelf en dacht: ‘wat gek. Het lijkt wel alsof het licht in de spiegel beweegt. Alsof ik er een flakkerende kaars bij hou.’ Ze merkte dat de haartjes op haar armen rechtop stonden en ze huiverde onwillekeurig.

‘Ik probeer het nog één keer en dan hou ik ermee op’, dacht juf Nellie. Ze spoot voor de zoveelste keer een flinke straal Glassex op de spiegel, begon te boenen en haalde opgelucht adem. Even maar. Want toen ze dacht dat de vingerafdrukken verdwenen bleek dat deze zich slechts verplaatsten en juf Nellie keek met grote ogen van afgrijzen toe hoe de vingerafdrukken zachtjes over de spiegel bewogen. Juf Nellie was verbijsterd en probeerde te begrijpen wat ze aanschouwde. De onbestendige geluiden werden steeds luider – ‘het komt verdomme wél uit het putje’ – en nog even stond juf Nellie onbeweeglijk, met bonkend hart en hijgend als een paard, naar de spiegel te kijken. Toen liet ze haar poetsdoek en flesje vallen en begon te gillen.

Toen juf Nellie haar poetsdoek en flesje Glassex liet vallen en begon te gillen, begreep ze het. Ze gilde zo hard dat bijna iedereen in het dorp haar hoorde, en niemand kon zich voorstellen dat een levend wezen ZO kon krijsen.

Op het moment dat juf Nellie begon te gillen en haar schoonmaakmiddelen liet vallen, voelde ze hoe een ijskoude lucht zich in de badkamer verspreidde. Ze hoorde hoe het gefluister in kakofonisch gekakel ontaardde en keek vol afgrijzen toe hoe de vingerafdrukken zich opeens razendsnel verplaatsten en terwijl ze, zonder stoppen, bleef gillen, begonnen de kerkklokken te luiden vanwege de nachtmis. De handafdrukken tekenden zich scherper voor haar ogen af en in haar hoofd explodeerde een tijdbom terwijl ze alleen maar haar eigen waanzinnige gegil hoorde dat zwak klonk bij het aanzwengelende koor van reutelende kinderstemmetjes en ze voelde dat ze weggleed naar een onbekend gebied terwijl een totale verbijstering haar lichaam verlamde. Vlak voordat ze waggelend achterover viel en in haar val de wasbak, die met donderend geraas loskwam van de muur, met zich meesleurde, vlak voordat haar hoofd met een doffe dreun de rand van de badkuip raakte en op het moment dat ze haar nek met een misselijkmakend gekraak brak besefte juf Nellie, jankend van angst, nog maar één ding: de vingerafdrukken zaten aan de binnenkant van de spiegel.