Vrijdag 22-02
Lief dagboek,
Het liedje van de week is deze week Strawberry Letter 23 van The Brothers Johnson. Dat is zo’n heerlijk liedje – ik vind het vreemd dat ik er niet vaker aan denk. Ik heb trouwens al de hele dag, naast het liedje, ook een stemmetje in mijn hoofd dat zeurt over De Energierekening c.q. De Diefstal. ‘Vraag je je nooit af hoe het kan dat dit soort ‘fouten’ nooit in het voordeel van de bevolking gemaakt worden?’ dreint het stemmetje constant.
‘Nee’ mompel ik. ‘Dat vraag ik me niet af. Bovendien pikken we het en komt Het Pluche ermee weg dus waarom zou ik me druk maken?’
Zelfs in mijn hoofd hoor ik het stemmetje zuchtten. Grappig.

Zaterdag 23-03
Zaten aan tafel en hadden het over de Rus die zijn vrouw in mootjes had gehakt.
‘Acht jaar cel en tbs met dwang heeft het OM geëist’ zei pa.
Man knikte en slikte moeizaam een hapje pompoenpuree door. ‘Voor belastingontduiking krijg je meer. Geen wonder dat iedereen graag hier berecht wil worden’.
‘Zouden de rechters allemaal aan de hallucinerende paddo’s zitten?’ vroeg ik me af, de schaal gebakken champignons naar me toe trekkend.
Pa en man dachten dat dit niet het geval was maar zo zeker ben ik daar niet van. Ik las trouwens laatst een leuk artikel over Doggerland: het gebied tussen het Verenigd Koninkrijk en Nederland dat droog lag en bewoond was. Tussen 20.000 en 7.500 jaar geleden kwam dit gebied door de stijgende zeespiegel onder water te staan. Je vraagt je toch af wie er toen verantwoordelijk was voor de opwarming.

Zondag 24-02
10.45 uur. Vriendin M. belde net om te vragen of we vanavond willen kaasfonduen. ‘Ja, daar doe je pa en man echt een plezier mee’ zei ik maar M. zei dat ze voor de mannen een stuk vlees bakt en een salade heeft.
23.10 uur. Net thuis. Was gezellige avond. Het eerste dat M. zei toen ze me zag was: ‘Heb je werkelijk áltijd hetzelfde aan?’
Ik keek omlaag, naar mijn schone – zwarte – kleding. ‘Dit trok ik vanochtend uit de kast hoor’ verdedigde ik mezelf. Vanuit de woonkamer hoorde ik man van M. tegen pa en man: ‘Ondertussen is het zo dat je geen kritiek mag hebben of überhaupt kritisch mag denken als je het zelf redelijk voor elkaar hebt. Er zijn mensen die durven te zeggen: ‘Heb je het zo slecht dan?’ bij enige vorm van kritiek. Pas als je het écht slecht hebt mag je dus wat zeggen, tot die tijd moet je je snavel houden’.
M. zuchtte en trok me mee naar de keuken.

Dinsdag 26-02
Met pa en man tocht naar Lauwersoog gemaakt. Zat met ogen dicht in het zonnetje te genieten en hoorde opeens aan het tafeltje naast me: ‘Het is idioot dat ze constant durven te beweren dat de EU alleen maar voordelen brengt. Het is een onbewezen stelling. Noorwegen, IJsland, Zwitserland en Liechtenstein zijn geen EU-landen en toch gaat het goed’. Deed één oog open, glimlachte goedkeurend en deed oog weer dicht.
Ik hoorde trouwens laatst iemand op de radio vertellen dat ze voornamelijk civiele zaken deed. Dagboek, ik zweer het: ik verstond ‘syfilis zaken’ en mijn hersens werkten voor een fractie van een seconde op volle toeren. Daarna zakte ik weer weg in de gebruikelijke stand-by-modus.

Woensdag 27-02
Met pa kaars voor moe gebrand in de kerk. Dacht aan Het onze Vader en aan hoe ik als kind dociel mompelde: ‘Heilige Maria, moeder van God’. Vind het, nu ik er goed over nadenk, een vreemde tekst. Is Maria de moeder van Jezus én van God tegelijk? Dat klopt toch niet? Verwarrend.

Donderdag 28-02
Had het met vriendin A. over de honderden panden die prins Bernard jr. in zijn bezit heeft.
‘Hij heeft daar hard voor gewerkt hoor’ verdedigde A. de prins fanatiek. A. is zeer koningsgezind dus haar reactie verbaasde me niet. ‘Bovendien: waarom zou hij géén honderden panden mogen hebben? Wat is daar mis mee?’
‘Niets’ zei ik en ik staarde glazig voor me uit. Ik dacht na over de fanatieke reactie van vriendin A. Ik dacht na over de eindeloze armoede van velen. Ik dacht na over de onmetelijke rijkdom van enkelen. Toen constateerde ik met een wrange glimlach en een pijnlijk helder inzicht: als je maar genoeg geld hebt kun je de hele wereld kopen.

*****