We kunnen ze een weekendje Ardennen aanbieden’ zei hij. ‘Je weet hoe dol ze op Durbuy zijn’.
Ik knikte. ‘Dat moeten we beslist doen, dat is hoe dan ook leuk’.
‘Dan gaan we er met z’n allen heen’ vervolgde hij, ‘en we maken er een paar gezellige dagen van.
Lekker uit eten, wat scrabbelen en wandelen – ik denk dat ze daar erg van zullen genieten’.

‘Dat weet ik wel zeker!’ antwoordde ik. ‘Ik zit ook nog na te denken over een surpriseparty. Wat vind jij? Een groot feest met alle ooms, tantes, neven en nichten bij elkaar? Mama geniet daar altijd enorm van, dat weet je‘.

Hij knikte. ‘Dat is waar’. Opeens verhelderde zijn blik en hij lachte. ‘We doen het gewoon allebei! Een weekendje Ardennen en een week – of twee weken – later de surpriseparty met de hele familie bij elkaar! Onze ouders zijn per slot van rekening maar één keer in hun leven 50 jaar getrouwd, daar mogen we heus wel een feestje van maken’.

Ik dacht even na. Waarom ook niet eigenlijk? ‘Ik vind dat geen gek idee’ zei ik. ‘Zullen we zoiets dan doen? Dan is het een kwestie van een locatie zoeken en de hele familie uitnodigen. We moeten ze natuurlijk wel op het hart drukken dat ze niets mogen verraden! Ik zie het al helemaal voor me!’

Weer lachte hij. ‘Ik weet zeker dat onze ouders dat geweldig zullen vinden. En het weekendje Ardennen moeten we misschien gauw vastleggen, voordat ons favoriete huisje verhuurd is.’

Ik knikte enthousiast. Gezellig, al deze vooruitzichten. Onze ouders mogen in september – als alles goed gaat – hun 50-jarige bruiloft vieren en mijn broer en ik zijn al de hele middag aan het bedenken wat we allemaal gaan doen. Ik ga bijvoorbeeld een fotoalbum samenstellen en mijn broer gaat enkele filmpjes van de afgelopen jaren tot een leuk geheel monteren.
We glimlachten beiden tevreden. Ik nam een slok van mijn warme chocolademelk en m’n broer roerde in zijn koffie. Mijn blik gleed naar buiten. De steentjes op de Noorderhaven glommen van nattigheid en er daalde een miezerig regentje neer. Het was een grijs dagje en de lucht leek een dikke massa. Als je niet beter wist zou je denken dat er een vracht sneeuw aankwam.

‘Heb je ook gedacht aan muziek? Zullen we ook een bandje huren?’ vroeg ik. Mijn broer gaf geen antwoord. Ik keerde me naar hem toe maar de plek waar hij zojuist nog zat was leeg. Er zat nu niemand. Ik beet op mijn lip en vocht tegen de plotseling opkomende tranen. ‘Het leek even alsof je er was’, mompelde ik schor. ‘Het leek werkelijk even alsof je er was’.

——————

1 jaar, 8 maanden en 7 dagen
Het wordt nooit meer wat het was.