De Surinaamse schrijfster Karin Amatmoekrim schijnt het gezegd te hebben en ik ben het helemaal met haar eens: ‘mensen die een schrijfster in de familie hebben, hebben pech’.

Het is soms echt een beetje lastig
Vriendin A denkt dat het over háár leven gaat als ik schrijf over een man die vreemdgaat. ‘Kijk je uit wat je op je blog zet?’, vraagt ze. ‘Ik wil niet dat mensen weten wat zich in mijn leven afspeelt op dit moment. Niemand weet het en dat wil ik graag zo houden.’ Dat letterlijk een iéder het weet ga ik haar niet vertellen maar dat is niet het punt. Het punt is: als ik schrijf over een ontrouwe man dan denkt vriendin A direct dat het over HAAR man gaat. Er zijn toch miljoenen ontrouwe mannen? Net zoals er miljoenen ontrouwe vrouwen zijn maar toch: als ik schrijf over een ontrouwe vrouw die jarenlang een minnaar erop nahield raakt vriendin B weer in de stress.
Als ik schrijf over een vrouw die dol is op hazelnoottaarten dan leest mijn moeder het stukje dubbel aandachtig omdat ze dol is op hazelnoottaarten en naarstig op zoek is naar een punt van herkenning in betreffend stukje en dan heb ik het nog niet eens over mijn stukjes over De Doordouwers. Bijna een ieder in mijn omgeving is ervan overtuigd dat Hendrik-Jan gebaseerd is op manlief en Afke zo af en toe op mezelf. Mensen willen kennelijk graag een referentie hebben, willen graag verhalen kunnen plaatsen en ergens is het misschien wel verklaarbaar. Zo werkt het kennelijk.

Al met al is het soms verdomd lastig en er zijn momenten dat ik denk: ‘dit verhaaltje schrijven doe ik maar niet want ‘stel dat vriend C zich hierin herkent’.’ Met die gedachte kan ik mijn blog natuurlijk wel opdoeken en toch ben ik dat niet van plan.
Om compleet anoniem te gaan bloggen leek me wel wat. Dan zou ik ook een andere naam zoeken want ‘Rebelse Huisvrouw’ vind ik op de een of andere manier toch niet echt opwindend klinken. Toch doe ik dat ook weer niet. Het zou betekenen dat ik zwicht voor een eventueel scheef oog van mijn omgeving en dat lijkt me geen goed idee. ‘Schrijven betekent: geen rekening houden met wat anderen van je denken’, las ik laatst ergens en ik denk dat dat het beste uitgangspunt is. De hevig gepassioneerde erotische scenes, however, laat ik nog even liggen. De vrienden van mijn ouders zouden misschien mijn ouders erop aankijken en dat vind ik wat sneu 😀

Hoe dan ook lieve mensen: mijn blog gaat niet over jou. Ook niet over U. Mijn blog gaat over mensen in zijn algemeenheid. Het gaat over typetjes en situaties die we allemaal wel kennen of waar we over gehoord hebben. Mijn blog gaat over wat zich daar buiten afspeelt. En soms, heel af en toe, gaat er een stukje over mezelf :-D. Meer niet.

———-

P.s.
Reacties zijn weer aan. Achteraf vond ik het toch geen goed idee en Lou overtuigde me al helemaal.