Zojuist las ik mijn stukje van gisteren nog eens over en ik dacht: ‘dat had ik eigenlijk wat anders kunnen verwoorden. Wat simpeler.  Nu probeer ik er een spannend verhaal van te maken terwijl ik ook eenvoudig had kunnen zeggen: ‘jaren geleden had ik een nachtmerrie. Het was een gruwelijke nachtmerrie en ik heb nog lang bij allerlei als zeer goed bekend staande psychiaters rondgehangen om van mijn schuldgevoel af te komen,’ maar toen dacht ik: ‘nee, dat slaat natuurlijk nergens op. Ik ben nog nooit bij een psychiater geweest en ik heb totaal geen schuldgevoel over wat dan ook.’

Ik weet niet waarom ik droomde wat ik ooit droomde over Marilyn en ik vind het ook niet interessant.  Sterker nog: ik vind het bijzonder oninteressant. Ik geloof niet in onderliggende boodschappen. Ik geloof eigenlijk nergens in. Dat vind ik soms wat jammer want ik zou graag willen geloven maar het lukt me niet. Ik geloof niet in God hoewel ik vroeger altijd op katholieke scholen gezeten heb waar er – voor mijn gevoel althans – niets anders gedaan werd dan bidden. De scholen die ik bezocht werden bestuurd door zwaar overspannen nonnen die met verhitte gezichten permanent over de ‘zonde’ spraken en hoe meer er over gesproken werd, hoe nieuwsgieriger ik werd naar de ‘zonde.’

De zonde kon bestaan uit van alles en nog wat. Uit ijdelheid. Uit jaloezie. Uit hooghartigheid. Eigenlijk was alles een zonde. Dit geneuzel hoorde ik de Godganse dag aan. Dat bidden deden we natuurlijk ook met zeer grote regelmaat. Dit deden we voordat de school begon. Voor de pauze. Na de pauze en vervolgens als de school afgelopen was. Tussendoor zal er ongetwijfeld ook nog wel eens een gebedje gepreveld zijn. Tel hierbij ook nog eens de verplichte vlaggenparade op voor en na schooltijd (ik spreek over Paramaribo midden jaren ’80) en je ziet: mijn geluk was compleet.

Van de verhitte gezichten en het overspannen gedrag van de nonnen begreep ik niets. Later begreep ik er alles van. Aan de overkant van mijn school bevond zich namelijk de katholieke jongensschool waar het wemelde van de fraters en ik neem aan dat ‘de zonde’ na schooltijd in de praktijk uitvoerig bedreven werd.

God, wat dwaal ik weer af zeg. Ik wou het hier helemaal niet zolang over hebben. Ik wou het hebben over mijn stukje van gisteren maar die animo is nu ook helemaal verdwenen. In plaats daarvan ga ik eens een liedje hieronder zetten. Dat doe ik nooit, maar voor dit liedje wil ik graag een uitzondering maken. Het is een van mijn meest favoriete liedjes en wat mij betreft wordt het weer opnieuw een hit. Komt ‘ie:
(Je moet natuurlijk wel even klikken op ‘play’. En je geluid aanzetten 😀 )

Heerlijk! Telkens als ik dit liedje hoor ben ik helemaal happy! Goed, na hier weer van genoten te hebben begeef ik me nu naar beneden alwaar ik nu graag gewoon Nederlands: ga ik naar beneden om op de bank te hangen en om naar Downton Abbey te kijken. Ik zou willen dat ik terug kon gaan in de tijd. Wat zou ik graag op Downton gewoond hebben. Als ik dan toch ergens in moet geloven, dan maar in reïncarnatie. Maar dan wel in reïncarnatie met voorkeuren. Als dat mogelijk was, zou ik diepgelovig worden.

Om dit stukje, dat wederom nergens over gaat, toch maar weer een beetje behoorlijk af te sluiten, hieronder wat foto’s. Vanmiddag heb ik heerlijk gewandeld en het was zulk helder weer dat je in de verte zelfs de Waddeneilanden zag liggen. Het was een prachtig gezicht. Een mens zou er bijna gelovig van worden.