Hendrik-Jan Doordouwer was bekaf. De hele middag had hij geprobeerd zijn moeder uit te leggen hoe het nu zat met de pensioenen maar aan het eind begreep ze er nog steeds niets van.
‘Hoe zou Mark Rutte het aan zíjn moeder uitleggen?’ vroeg hij zich af. Gedachteloos schopte hij een kiezelsteentje voor zich uit en glimlachte inwendig toen hij zich dat probeerde voor te stellen:

‘Die middag bij zijn moeder maakte Mark een wat gehaaste indruk. ‘Sorry mam’ mompelde hij terwijl hij constant met zijn mobieltje bezig was. ‘Het is wat druk de laatste tijd. Politiek, begrijp je…’ Hij stond op en maakte aanstalten om te vertrekken.
‘Mark, wacht’ zei de oude dame die in een stoel bij het raam zat. ‘Ik wil eigenlijk graag dat je me iets uitlegt. Ik snap het niet zo goed, het gaat me allemaal wat te vlug soms.’
Mark ging weer zitten. ‘Natuurlijk mam, zeg het maar. Dan neem ik wel nog een kopje thee erbij. Met een koekje.’ Hij boog zich voorover en schonk zijn moeder en zichzelf nog wat thee in. ‘Koekje mam?’ vroeg hij terwijl hij de koektrommel onder haar neus duwde.
‘Nee’ schudde ze. Ze dacht even na. Zou hij het haar wel willen uitleggen? Ach wat, ze kon het toch gewoon vragen!
‘Mark’ begon ze aarzelend, ‘wil je me alsjeblieft uitleggen hoe het echt met die pensioenen zit? Ik hoor alsmaar dat oudere mensen zoals ik egoïstisch zijn maar ik kan je verzekeren jongen: dat is absoluut niet het geval. Je vader en ik hebben keihard gewerkt en we hebb..’
Mark zuchtte. Dat gezeik over die pensioenen steeds maar weer. Ze zag aan de blik in zijn ogen dat hij van plan was een onzinverhaal op te hangen. Daar was hij goed in, die jongen van haar.
‘De waarheid Mark’ sprak ze opeens met luide stem en Mark verschoot van kleur.
‘Ik wil weten hoe het zit en ik wil geen onzinverhaal horen van je. Dat horen we al genoeg.’

Mark begon te vertellen. ‘We hebben besloten alleen maar de Rekenrente te hanteren mam. Dit betekent simpel gezegd dat als je 100 euro in de pot gestort hebt, je na 30 jaar maar 175 euro uitgekeerd krijgt in plaats van 310 euro zoals eigenlijk zou moeten.’
Toen hij zag dat moeder wat moeilijk keek verduidelijkte hij het: ‘Die 310 euro zou je eigenlijk moeten krijgen bij een gewone, normale rente van ongeveer 7%. Die rente wordt nog steeds gehaald hoor mam’ lachte hij. ‘Alleen hebben we iets slims bedacht: de oudjes – jullie dus (hierbij keek hij een beetje schuldbewust) krijgen maar 2.5% rente. De andere 4.5% is voor de pensioenpot. Snap je?’
Moeder schudde haar hoofd en Mark zuchtte ongeduldig. ‘Het is zo simpel mam! Er wordt een rente gehaald van ongeveer 7%. Jullie oudjes krijgen maar 2.5% en de overige 4.5% vloeit terug in de kas. Dat is alles!’

‘Is dat geen diefstal jongen?’ vroeg moeder maar Mark schudde beslist zijn hoofd.
‘We hebben het geld hard nodig om aan onze verplichtingen aan Brussel te kunnen voldoen mam’ fluisterde hij. ‘Maar dat zeggen we nu nog niet. We zeggen nu liever dat we het geld nodig hebben voor de jonge generatie. Dat klinkt wat beter, begrijp je?’

Hendrik-Jan werd uit zijn overpeinzingen gehaald door Afke die eraan kwam lopen. Ze bekeek hem wat onderzoekend. ‘Je hebt weer een vreemde blik in je ogen lieve’ zei ze terwijl ze haar arm door de zijne stak. ‘Ik stel voor dat we even bij De Twee Broertjes wat gaan drinken, daar ben je wel aan toe volgens mij.’
Met zachte hand duwde ze Hendrik-Jan de richting op van de Grote Bredeplaats en Hendrik-Jan liep gedwee mee. Misschien was een borrel geen gek idee. Hij was daar wel aan toe eigenlijk.

—————

Hendrik-Jan Doordouwer verschijnt om de week in de Harlinger Courant. Hij moppert heel wat af maar gelukkig is daar Afke die hem altijd wel weer uit de put weet te trekken. Hoewel…..