Gisteren, 1 januari lag ik als een wrak in bed en ik dacht: ‘lekker is dit. Ik kan me een beter begin van een nieuw jaar voorstellen.’
God, wat voelde ik me ellendig. Jaja, ik weet heus wel hoe dat kwam: de champagne vloeide rijkelijk op oudejaarsavond en om half vier trok ik ook nog eens een flesje Prosecco open. Dat had ik niet moeten doen denk ik achteraf.
Volgend jaar beter zullen we maar zeggen 😉

In elk geval zitten we dan nu in het nieuwe jaar en wens ik jullie allen een heel goed, mooi en vooral gezond 2014 toe!

Op dit moment logeren m’n ouders nog bij me en zijn ze samen even op pad. We wonen 200 km bij elkaar vandaan en zien elkaar veel te weinig maar eens in de zoveel tijd halen we de schade in.
Toen ze de deur uit gingen mompelden ze iets over een bezoek aan de makelaar (de bedoeling is dat ze op termijn deze richting op komen) en een afspraak met de oude pianoleraar.

Dit is dus een mooi moment om Hendrik-Jan er even op te zetten want anders vergeet ik hem en als ik klaar ben met dit berichtje denk ik dat ik weer even ga liggen in een geblindeerde geluidsdichte kamer.

———————–

De Nieuwjaarswens

‘Beste meneer Rutte,
Toen ik laatst met mijn vrouw Afke op de Bredeplaats liep vroeg ze of ik me het komende jaar niet zo wil opwinden over uw beleid en de politiek in dit land. ‘Als je dat nu eens als goed voornemen neemt?’ suggereerde ze. ‘Dat zou voor ons beiden een stuk plezieriger zijn.’

Meneer Rutte, ik schoot vol toen ze dat vroeg. Werkelijk. Want het was voor het eerst in al die jaren dat we getrouwd zijn dat ik niet aan een verzoek van haar kon voldoen en dat viel me zwaar. Weet u, ik ben gek van die vrouw en ik zal altijd alles doen wat ze van me vraagt. Maar hiermee ging ze me net een brug te ver. Het is – voor mij althans – een onmogelijke opgave om me niet op te winden over de afgrijselijke situatie waarin u dit land gestort heeft. Ik vind het onmogelijk me niet op te winden over al die mensen die diep in de problemen zitten. Meneer Rutte, weet u dat het voor veel mensen in dit land helemaal geen leuke kerst was dit jaar? Voor de mensen die hun baan kwijt zijn en hun hypotheek niet meer kunnen aflossen? Weet u hoeveel mensen een beroep hebben moeten doen op de voedselbank? De voedselbank nota bene! En dat terwijl er miljarden met gulle hand geschonken wordt aan Griekenland, Portugal, Spanje, Cyprus en al die landen die ik nu niet opnoem. Miljarden. En hier in Nederland mogen ze naar de voedselbank.

‘Toe Hendrik-Jan’, zei Afke, toen we de Voorstraat naderden. ‘Je zou me er echt een plezier mee doen hoor, als je niet meer zo mopperde.’ Ze stopte bij de Zeeman om de meneer met de accordeon een euro in de hand te duwen.
‘Dit is al de derde euro vandaag die je weggeeft,’ bromde ik. Bij de Action en de Raadhuistoren stond er namelijk ook al iemand op een accordeon wat onsamenhangende klanken uit het ding te persen. Afke lachte en zei: ‘die mensen moeten toch ook leven?’ En dat is waar. Dat is helemaal waar. Iedereen moet leven. Maar het zal mij altijd een raadsel zijn waarom hier permanent een welkomstcomité opgesteld staat voor een ieder die hier naar toe wil komen terwijl een deel van de bevolking naar de voedselbank moet.
Als ik dit aan Afke uitleg dan lacht ze. Laatst was er een inzameling voor de Filipijnen. Op giro 555 kon je geld storten. Afke doneerde een bedrag waar ik nu nog ziek van ben. Ik vroeg haar of ze wel goed bij haar hoofd was. Natuurlijk vind ik het mooi dat ze zo ruimhartig schenkt. Maar meneer Rutte: wie zamelt geld in voor de mensen die naar de voedselbank moeten? Wie zamelt geld in voor onze oudjes? De mensen die Nederland in de jaren ‘50 en ‘60 opgebouwd hebben?
Daarom meneer Rutte, kan ik niet aan Afkes verzoek voldoen. Ik wil het wel maar ik kan het niet en ik…’

‘Schattebout,’ hoorde Hendrik-Jan Afke vanaf de bank. ‘Hou op met dat geschrijf. 2014 staat voor de deur en we gaan er een heerlijk jaar van maken maar nu gaan we naar buiten. Een wandeling over de Noorderhaven zal je goed doen. En dan lopen we meteen naar de Jumbo voor wat oliebollen.’
‘Bijna klaar Afke’, mompelde Hendrik-Jan afwezig. ‘Bijna klaar.’
Hendrik-Jan Doordouwer maakte zijn brief af. Je kon aan hem zien dat hij uitermate geconcentreerd bezig was maar eindelijk was hij toe aan de laatste regels:
‘… desalniettemin wens ik u, iedereen in Nederland én daarbuiten voor 2014 alle goeds.’

‘Kom op lieve’, zei Afke die van de bank af kwam. Ze liep langs hem heen en aaide over zijn bol. ‘Kom op. De oliebollen wachten op ons.’
Toen Hendrik-Jan Doordouwer even later hand in hand met Afke over de Noorderhaven liep genoot hij van de wind in zijn gezicht. Het carillon begon te spelen en opeens voelde hij zich een gelukkig man. ‘We gaan er een mooi jaar van maken Afke’, bromde hij.
Hij kneep in Afkes hand en toen ze zachtjes terug kneep wist hij het zeker:
2014 wordt een mooi jaar.