Vrijdag 04-01
Lief dagboek:
Ik heb deze week iets leuks geleerd: het Engelse woord voor ‘eikel’ (de nootjes) is ‘acorn’, uit te spreken als ‘eekorn’. Grappig hè? Nooit geweten! Ik ben me er trouwens regelmatig van bewust hoe weinig ik weet, een gegeven dat me bij tijd en wijle zeer droef stemt. Het ergste is: als ik dan eindelijk wat geleerd heb blijft het niet eens altijd meer hangen. Zo keek ik laatst naar de docu ‘Inside Einstein’s Mind’ waarin de relativiteitstheorie op een manier uitgelegd die zelfs ik nog begreep en nu, enkele dagen later, ben ik al niet meer in staat het verhaal op een begrijpbare manier te reproduceren.
‘Zou het door de alcohol komen?’ vroeg ik aan man terwijl ik een groot glas smoothie voor z’n neus neerzette.
Man keek op van de Harlinger Courant waar hij net m’n stukje las. ‘Je had het deze week over de Lachende Leider’ zei hij. ‘Meestal heb je het toch over de Lachende Liegende Leider?’
‘Ja, maar hij liegt toch niet ALTIJD?’ vroeg ik verbaasd.
Man haalde z’n schouders op. ‘Die Rutte is net een paling in een emmer snot – ze krijgen hem niet te pakken’ antwoordde hij, waarbij hij totaal voorbij ging aan m’n vraag.

Zondag 06-01
Op bezoek bij oudtante G. Kregen het over vroeger en over de kerkelijke liederen die ze allemaal nog uit het hoofd kent. ‘Jij kent ze vast ook nog wel’ veronderstelde ze. ‘Je hebt vroeger immers ook op een katholieke school gezeten’.
‘Het meeste uit die tijd heb ik verdrongen’ antwoordde ik. ‘Bij kerkelijke liederen denk ik alleen aan ‘Always look on the bright side of life’ uit Monty Python’. Tante keek bedenkelijk.

Maandag 07-01
Het is een feit dagboek: de periode van grote bloei behoort definitief tot een grijs verleden. Kees van der Staaij heeft dat bevestigd door het tekenen van een pamflet vol orthodoxe teksten, de Nashville-verklaring. HOE weten de makers van zo’n papiertje trouwens wat God wel en niet wil? Snap het niet. Heeft dit misschien ook met mijn beperkte kennis te maken?

Dinsdag 08-01
Vroeg op, naar Leeuwarden in verband met training.  Stond met OV-pas te zwaaien bij het apparaat om in te checken maar wat ik ook deed, het lukte niet. Een meisje dat vlakbij stond bekeek me medelijdend. ‘Dat is niet het goede pasje hoor’ zei ze. Het bleek m’n bonuspasje van AH te zijn. O God.

Woensdag 09-01
Dagboek: zojuist las ik de nieuwjaarstoespraak van onze burgervader en ik kan niet anders zeggen: ik voel me momenteel ongelooflijk trots en gevleid. Ik schoot werkelijk even vol toen ik de speech las . Wat blijkt? Zelfs de burgemeester leest mijn stukjes! Zo zegt hij o.a.: ‘Het is steeds één van de eerste dingen die ik lees als ik de krant opensla’ en ook: ‘Het zijn amusante, leuk geschreven stukjes’. Dank u wel burgemeester! Fijn om te horen! Dat u me vervolgens ‘Ontevreden vrouw’ noemt snap ik heus wel: in een land met een lachende positiviteitsgoeroe als opperhoofd is iedereen die een kritische noot laat horen óf gek óf ontevreden. Mag ik trouwens ook een kleine opmerking maken over uw speech? Ik miste een, voor Harlingen zeer belangrijk, onderwerp: Trebol. Een gemiste kans maar goed: volgend jaar beter!

Donderdag 10-01
Zat gisteravond nog even in m’n eentje te mijmeren aan de keukentafel (man was al naar bed). Dacht na over de relativiteitstheorie en nog enkele andere Zeer Belangrijke Zaken. Glimlachte weemoedig en dacht: ‘Wat is nu feitelijk Het Leven? Een Lach en een Traan, daarna mag je gaan’. Verbaasd over zoveel middernachtelijke filosofische overpeinzingen stond ik op en zette m’n theekopje in de wasbak. Controleerde het gas, aaide de hond die in haar mandje lag te snurken, gaf foto van moe een kusje, deed de lampen uit en sloop de trap op. Ging vervolgens gezicht schoonmaken, tandenpoetsen en haar vlechten. De gezichtsyoga liet ik achterwege; sinds ik kaken daarmee ontwricht heb lijkt dat me beter. Kroop naast man in bed, trok het dekbed over m’n hoofd en rolde me op. Voelde hoe behaaglijk en warm m’n bedje was. Toen viel ik in slaap. Als een intens tevreden vrouw.

****

1 Vindt dit leuk!