‘Ik heb de laatste dagen een paar keer gehoord dat we onze triple AAA status kwijt zijn Hendrik-Jan, maar wat betekent dat nou eigenlijk?’, vroeg Afke op een natte en winderige vrijdagavond. Ze stond op haar tenen en was bezig de kerstboom op te tuigen die Hendrik-Jan die middag van zolder had gehaald.

Hendrik-Jan Doordouwer legde zijn Harlinger Courant neer en een grimmig lachje speelde om zijn mond.
‘Dat betekent feitelijk alleen maar dat het falen van Mark Rutte compleet is Afke. Dat betekent dat de wanhopige pogingen die de man doet om het begrotingstekort te doen laten slinken faalt. Dat betekent dat de staatsschuld niet krimpt. Dat betekent dat de groei niet aantrekt. Eigenlijk betekent het dat de man onzin heeft lopen uitkramen de afgelopen drie jaar en alleen maar bezig geweest is met de samenleving te slopen.’

Hendrik-Jan zuchtte diep en dook hoofdschuddend weer in zijn krantje. Hij merkte dat hij zich begon op te winden en dat was natuurlijk zinloos.

‘Je klinkt wel wat negatief lieve’, vond Afke die een mooie rode bal in de boom hing. ‘Ik blijf erbij dat Mark Rutte een leuke man is die gewoon zijn best doet.’
Hendrik-Jan verslikte zich haast van pure narigheid. ‘Afke, ik geloof dat je geen idee hebt van wat zich in dit land afspeelt. Weet je hoeveel werkelozen we hier nu hebben? Weet je hoe moeilijk het voor veel mensen is om hier nog een baan te vinden? En weet je hoeveel nieuwe honderdduizenden toekomstige werklozen aan de grens staan? Dankzij die Mark die jij zo leuk vindt?’

Afke deed haar mond open om hier iets op te zeggen maar Hendrik-Jan was niet te stuiten.
‘Gisteravond zat ik met Jan-Willem bij De Weinstube Afke’, riep hij en het was duidelijk dat hij een punt wou maken. ‘Zijn zoon kan geen werk vinden. Die jongen loopt momenteel alle tuinderijen af met de vraag of hij daar kan werken. Weet je wat ze doodleuk tegen hem zeggen? Dat ze liever Polen hebben. En dan de grenzen opengooien om nog eens 800.000 mensen binnen te halen? Ik vind het onverantwoord. Echt. En dan mag je Mark nog zo leuk en knap vinden, ik vind het een grof schandaal zoals de zogenaamde politieke elite met mensen omgaat en ik snap niet dat…’

‘Ja ja ja, kalm maar’, suste Afke Hendrik-Jan. Wat wond die man zich weer op zeg.  ‘Ik wil alleen maar even zeggen dat ik vind dat we niets te mopperen hebben.’
Ze knipte de lichtjes van de kerstboom aan en deed een stap achteruit om het boompje te bewonderen. ‘Kijk eens lieve, hoe vind je hem?’

Hendrik-Jan keek op en zag Afke glunderend naast het boompje staan. Het licht wierp een zachte gloed op haar stralende gezichtje dat werd omlijst door lange blonde krullen en zoals ze daar stond in die strakke spijkerbroek met haar witte trui leek ze op een engel.

‘Ik neem je mee uit eten Afke’, zei Hendrik-Jan terwijl hij zijn krantje dichtvouwde. ‘Op de een of andere manier vind ik dat we wat te vieren hebben.’
Afke keek hem opgetogen aan. ‘Gezellig! Ik ga me even klaarmaken!’
Terwijl Afke neuriënd naar boven liep keek Hendrik-Jan Doordouwer peinzend naar de mooie kerstboom. Afke had gelijk. Zo slecht hadden ze het niet. Zijn blik viel op het goudkleurige vogeltje in de boom en opeens voelde hij zich een beetje ontroerd.
‘Afke?’, brulde hij naar boven. ‘Het boompje is prachtig, werkelijk waar.’ Afkes blije lach deed hem glimlachen. Met een onverklaarbaar opgewekt gevoel stond Hendrik-Jan Doordouwer fluitend op uit zijn stoel. Hij moest zich ook maar eens gaan klaarmaken voor de avond.

————–

Hendrik-Jan Doordouwer verschijnt om de week in de Harlinger Courant. Hij moppert heel wat af maar gelukkig is daar Afke die hem altijd wel weer uit de put weet te trekken. Hoewel…..