Donderdag 24-11
Lief dagboek
Zojuist belde dochter gillend op vanuit Groningen: ‘Ik ben mijn paspoort vergeten mee te nemen!’ Het kind zou morgen naar Amsterdam gaan waar ze zaterdagochtend vroeg een examen heeft dat ze alleen mag afleggen op vertoon van dit Vergeten Document.

‘Kon je daar niet eerder aan denken?’ bromde ik.
‘We hebben de aanvraag toch SAMEN via de computer ingediend?’ snikte kind. ‘Daar had jij toch ook aan kunnen denken?’
Omdat ik dochter tegemoet wilde komen besloten man en ik haar morgen naar Amsterdam te brengen. ‘Kom morgen deze kant op, dan halen we je van het station en rijden direct door naar Amsterdam’ stelde ik voor.
Kind blij. Wij minder.

Vrijdag 25-11
23.10 uur. Ik ben blij dat ik weer achter m’n computer zit dagboek, en dat deze dag bijna om is. Wat een dag. Het was gruwelijk, verschrikkelijk. Dochter belde dat ze om 17.10 uur aan zou komen en man en ik haalden haar af. Het was gezellig in de auto – we zaten over van alles en nog wat te babbelen en ik wilde, zo halverwege de Afsluitdijk, net vertellen over onze hond die zo stram wordt toen dochter vroeg: ‘Je hebt mijn paspoort wel bij je hè mam?’
Dagboek: ik bevroor. Ik ben nu NOG verbaasd dat ik geen hartstilstand gekregen heb. Want terwijl ze dat vroeg wist ik – daar hoefde ik geen miljardste seconde over na te denken – dat haar paspoort nog gewoon op de eettafel lag, precies op de plek waar ik hem klaargelegd had om vooral niet te vergeten.

Zaterdag 26-11
‘Ooit lachen we hierom’ troostte ik man vanochtend aan de ontbijttafel toen ik zijn zoveelste gepijnigde blik opving. ‘Dan zeggen we: weet je nog?’
‘Ik hoop het’ zuchtte man. ‘Ik hoop het echt’.

Maandag 28-11
Vanavond na het eten wipte ik even binnen bij vriendin M. Haar man was er ook en we kregen een gesprek over psychologen. Volgens man van M. ‘hebben psychologen alleen maar die richting gekozen omdat ze zelf wat issues hebben’.
‘Ze waren bovenmatig geïnteresseerd in hun eigen psyche’ verklaarde man van M. triomfantelijk. ‘Vandaar hun keuze’.
‘God man, wat ga je toch weer kort door de bocht’ protesteerde M. ‘En als dat zo is, wat dan nog? Hoe kom je trouwens op zulke achterlijke conclusies? Is een bakker bovenmatig geïnteresseerd in brood? Is een visser bovenmatig geïnteresseerd in vis?’
‘Misschien niet per definitie’ gaf man van M. na enig nadenken schoorvoetend toe. ‘Maar voor de mannelijke gynaecoloog maak ik absoluut een uitzondering’.
‘Je hebt het brein van een moeras’ zei M. afgemeten.

Dinsdag 29-11
Op dit moment zit mijn worteltaart in de oven, hij begint al lekker te ruiken. Ik eet al weken gezond en ik moet eerlijk toegeven: ik voel me er absoluut lekker bij.

‘Wie had kunnen denken dat je ooit zo zou afglijden hè?’ prevelde jeugdvriendin L. liefjes toen ik haar net over de worteltaart vertelde. ‘Als ik twintig jaar geleden gezegd had dat je ooit dit gedrag zou vertonen had je me voor gek verklaard’.
Daar had L. gelijk in. Vreemd eigenlijk dagboek, dat mensen zo kunnen veranderen.

De worteltaart is heerlijk!!! Hij smaakt echt goed en dat zonder gluten, suiker en boter! Ongelooflijk, ben echt verbaasd.

Donderdag 01-12
Het is alweer december!!!!! Het is echt belachelijk – elk jaar lijkt sneller om te gaan. Oom H. en buurvrouw Annie (zijn vriendin) zijn net weg en het was ouderwets gezellig. Oom H. wond zich behoorlijk op over… ik moet even Googelen hoe het ook alweer heette.

Ben ik weer: hij wond zich op over een nieuwe wet die er binnenkort doorkomt, PSD2.
‘Vroeger was de bank de enige die bij je bankgegevens kon komen – met deze nieuwe wet kan élke willekeurige webwinkel bij je gegevens komen’ schuimbekte hij.
‘Is daar wat mis mee?’ vroeg buurvrouw Annie schuchter. ‘Dat is toch juist handig?’

Oom H. zuchtte en pakte haar hand. ‘Als je in India had geleefd was je heilig verklaard’ mompelde hij. Buurvrouw Annie glimlachte sereen en keek mijn oom schalks aan. Ze wist overduidelijk niet wat oom H. met die opmerking bedoelde. Misschien was dat maar beter ook.