© Pixabay dandelion-3416140_1920

De Gewoonste Dagen

Lief dagboek,
Weet je nog dat ik de vorige keer over het Coronavirus schreef dat het allemaal wel niet zo’n vaart zou lopen? Weet je nog dat ik schreef: ‘Vooralsnog houd ik het op massahysterie’? Het was in een totaal ander leven – en in een totaal andere wereld – dat ik die uitspraak deed. Inmiddels zijn we twee weken verder, zijn de scholen, cafés en restaurants dicht, staat ons misschien een totale lockdown te wachten (voor deze crisis had ik nog nooit over een ‘Lockdown’ gehoord!), staat de wereld en ons leven op z’n kop en hoe dit verder gaat is afwachten. Iets zinnigs kan ik er niet over zeggen. Elke dag is op dit moment even vreemd en bizar. Neem nu de afgelopen:

…maandag 16-03
Het was vandaag een vreemde en onwerkelijke dag dagboek. Zo raar dat ik me af en toe afvroeg of ik dit alles aan het dromen was. Nederland is dicht. Toch heeft dit alles ook een positieve kant: ik bespeur bij de mensen op straat een gevoel van saamhorigheid. Het doet me denken aan het Suriname van de jaren ’80 waar de winkels écht leeg waren en we een avondklok van 20.00 uur tot 04.00 uur hadden. Dagboek: de saamhorigheid was enorm en de avondklok was, hoe gek het ook klinkt, geweldig: het was stukken veiliger op straat en de feesten waren áltijd een succes. Niemand kon immers naar huis, pas de volgende ochtend strompelden we de straat weer op.
21.00 uur. Heb vanavond naar de historische televisietoespraak van onze MP (minister-president) gekeken en echt opbeurend was het niet.

Dinsdag 17-03
Nergens is vitamine C te krijgen, ook niet op internet. Kon ook geen Paracetamol vinden.
20.15 uur. Vriendin M. is erg van slag. ‘In wat voor wereld heb ik mijn kindjes gezet?’ appte ze net dramatisch. Belde haar om haar vermanend toe te spreken. ‘Iedereen zit in deze situatie en we maken er allemaal het beste van,’ zei ik streng. ‘Het schiet niet veel op als je jezelf nu gek gaat maken.’
23.17 uur. Met dochter – die nu hier is en voorlopig ook hier blijft – naar ‘A Beautiful Mind’ gekeken.
‘Het voordeel van het virus is wel dat je nu lekker een tijd thuis bent en we weer veel tijd samen hebben hè lieverd?’ zei ik opgewekt tegen kind.
‘Ja, echt geweldig,’ zuchtte kind. Volgens mij hoorde ik een snik in haar stem.

Woensdag 18-03
12.45 uur. Net boodschappen naar pa gebracht. ‘Als het zo doorgaat lijkt het me een goed idee als je de komende tijd bij ons komt logeren,’ zei ik. ‘Misschien moeten we maar even een week of wat in quarantaine.’ Pa zei niet veel. Wat zou moe over deze situatie gezegd hebben? Soms vertel ik in gedachten over dit al maar voordat ik uitgepraat ben valt ze me in de rede. ‘Alles komt goed kindje,’ zegt ze glimlachend. ‘Alles komt goed.’ Dat stelt me enorm gerust. Als moe het zegt dan is het zo.
20.30 uur. Songfestival afgelast.
23.10 uur. Ik ben een beetje gaar, ga slapen. Elke avond als ik m’n bed instap denk ik: wat zal morgen weer voor ons in petto hebben? Dagboek, ik schreef het een tijd geleden al, toen mij lieve moe heengegaan was: de mooiste dagen zijn de gewoonste dagen. Laten we hopen dat die gauw weer terugkomen.
Tot over twee weken.

PS
O ja, en wat ik natuurlijk ook niet mag vergeten: hulde aan al die mensen die ervoor proberen te zorgen dat het ‘gewone’ leven door kan gaan. Hulde aan de vakkenvuller, de schoonmaakster, de boer, de politieagent. Hulde aan de mensen die in de zorg werken. Ik heb altijd jullie acties ondersteund als het aankwam op loonsverhoging en ik hoop dat, als deze periode achter ons ligt, jullie een enorme (en dan bedoel ik echt een ENORME) loonsverhoging krijgen. Jullie verdienen het.

…en dan nog even een persoonlijke noot: ik wens jullie allen veel sterkte in deze vreemde en onwerkelijke periode en ik hoop dat jullie, én jullie dierbaren, hier goed doorheen komen. We maken op dit moment onderdeel uit van een heel vreemde periode maar als dit achter de rug is kunnen we op een dag tegen onze kinderen en (achter)kleinkinderen zeggen: ‘Ik heb het meegemaakt en ja, het was vreemd en soms ook eng maar het haalde ook wel iets moois en goeds in ons allen naar boven. ’
Het komt goed!

5 Vinden dit leuk!

12 reacties op “De Gewoonste Dagen”

  1. Het komt zeker goed, maar niet voor ons allemaal. Ik had het wel voorspeld maar kreeg als antwoord dat het een natuurlijke selectie is.

    Wel erg vind ik het dat een oudere met zijn leven moet betalen voor het gebrek aan hersens bij sommige jongeren.

  2. Durf onderhand niet eens meer mijn kwetsbare moeder, in verband met haar astma, te bezoeken. Vraag me idd af of het beter is, als we bij elkaar logeren… :p Je zet me dus even aan het denken. Voor nu.

  3. Citaat:

    “En nu? Niemand lijkt precies te weten wat er allemaal kan gaan gebeuren. Daarom moeten we blijven vertrouwen dat het goedkomt. Moeten we vertrouwen in God? Dat is niet meer van deze tijd, zeggen we al tijden. Maar is deze tijd nog wel de tijd waarin we een paar weken geleden nog zaten?
    Als we allemaal alles niet meer vertrouwen, stort de boel in elkaar. Dat weten we allemaal. Geld is niks waard als niemand vertrouwt op dat het zoveel waard is als erop staat.
    Maar het belangrijkst is dat we blijven vertrouwen in wie en waar we zijn. Levende mensen op de planeet aarde, die erop vertrouwen dat het ook weer goedkomt.”

    Daniel Lohues

    in het Dagblad van het Noorden, 21 maart 2020

    1. Dat is een prachtig citaat Letterzetter. Ik sluit me er graag volledig bij aan. Ik heb vooralsnog vertrouwen maar kun je dat nog zeggen nu er al zoveel mensen overleden zijn? Het is een moeilijke en vreemde tijd. Pas goed op jezelf!

  4. Zelfs de zwaarste storm gaat liggen…
    Hier werken echtgenoot en dochter ook thuis. En gezellig, joh! soms dan (-:
    Vroeger hebben mensen de oorlog meegemaakt. Daarbij vergeleken is het toch een makkie om binnen te blijven?
    Lieve groet ♥

  5. Volgens mij zijn de meeste ouderen helemaal niet zo kwetsbaar, word een beetje moe om dat steeds weer te lezen en te horen. Ik redt me prima hoor. Maar of ik ziek zal worden heb ik helaas niet helemaal zelf in de hand, maar dat zie ik dan wel,

  6. Ellende overbruggen

    laten we de nodige ruimte
    tussen elkaar
    met een lieve glimlach respecteren

    als we echt om elkaar geven
    het is de brug naar het leven

    een afstand
    zodat we na de diepte
    de hoogste toppen kunnen scheren

    Moge gezondheid en geluk jouw/jullie trouwste gezellen zijn én blijven, Rebelleke.
    Lenjef

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: