Een goede vriend van me zei laatst: ‘ik heb eens goed naar jouw blog gekeken maar ik kan er geen touw aan vastknopen. Het is zo.. zo…’
Hij zocht duidelijk naar een woord waarmee hij wou uitdrukken wat hij ervan vond maar dat ook weer niet al TE kwetsend was.
‘Warrig?’ hielp ik hem.
Opgelucht haalde hij adem. ‘Ja! Warrig! Zo…’ Hij stokte wederom.

‘Chaotisch?’ hielp ik hem weer.
‘Precies!’ knikte hij verheugd. ‘Het is een beetje van dit en een beetje van dat – ik zie er geen duidelijke lijn in.’
‘Hoeft ook niet’, schokschouderde ik. ‘Die lijn zie ik namelijk ook niet. Maar moet dat dan?’
‘Nou ja’, legde hij wat aarzelend uit, ‘het lijkt me voor je lezers wel prettig als ze weten wat ze aan je hebben. Zo blijf je wat…’
‘Ongrijpbaar? Mysterieus? Vaag?’ lachte ik en ik vleide mezelf met de gedachte dat ik dit allemaal zou kunnen zijn. Dat heb ik namelijk altijd graag willen zijn. Mysterieus en ongrijpbaar 😀
‘Nou, nee,’ haalde hij me meteen uit de droom. ‘Dat niet. Dat beslist niet. Je zet jezelf neer met de nodige humor en zelfspot en daar is niets vaags of mysterieus aan. Maar het is een beetje vlees noch vis vind ik persoonlijk. Ik kan het eigenlijk niet goed uitleggen.’

‘Dat merk ik’, gromde ik en ik ging erover nadenken. Het klopte wel natuurlijk, wat hij zei. Er zit totaal geen lijn in mijn blog en ik weet nu al dat er nooit lijn in zal komen te zitten.
‘Je hoofd is een soort flipperkast volgens mij’, heeft manlief wel eens tegen me gezegd. ‘Die gedachtes stuiteren constant maar heen en weer,’ en ik begreep zijn beeldspraak helemaal. Ik denk altijd, elke seconde van de dag. Ik kan me niet indenken hoe het moet zijn om eens niet te denken. Kan dat? Kun je gewoon een paar minuten of seconden aan letterlijk NIETS denken? Volgens mij kan dat helemaal niet! Ik zou niet weten hoe dat werkt, hoe je dat doet en hoe dat voelt. Ik zou het eng vinden volgens mij, als ik eens een keer aan niets dacht. Alsof ik in een groot gat zou vallen. Ik zou van pure paniek direct weer gaan denken, en veel ook.

Een van de dingen waar ik wel eens over nadenk is het volgende (let op, nu komt het :-D): hoe is dit allemaal begonnen? Natuurlijk ken ik de Big Bang-theorie maar hoe KAN het dat het zo gegaan is? En met welk doel is het zoals het is? Waar eindigt het heelal? Hoe ziet het leven op andere planeten eruit? Toen ik 12 jaar was begon ik de boeken van Erich von Däniken te lezen. Veel mensen noemden hem een amateurwetenschapper (goed srabblewoord!) en hij werd door zijn collega’s enorm verguisd maar in de loop der jaren worden zijn theorieën een beetje meer geaccepteerd als iets dat ‘mogelijkerwijs eventueel zo zou kunnen zijn gebeurd.’

© Foto van internetZo heb je bijvoorbeeld de Nazca-tekeningen waar hij een theorie over heeft. Deze tekeningen zijn alleen maar vanuit de lucht te zien. Het is geen tekening van een paar meter groot, nee, de tekeningen zijn kilometers groot. Hoe kwamen de mensen er toen op om dit te maken? Met welk doel? Ik weet wel dat hierover niets te bewijzen valt maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat het leuk is om te denken dat het misschien wel een landingsbaan was. Net zoals het leuk is om na te denken over de kaart van Piri Reis. Hoe kan het dat Antarctica op de kaart staat aangegeven terwijl dat pas 300 jaar later zou worden ontdekt?

Nu ik dit stukje overlees begrijp ik eigenlijk wel een beetje beter wat mijn goede vriend laatst bedoelde. Ik was namelijk van plan iets heel anders op te schrijven. Hoe is het toch mogelijk dat het dit geworden is?