Bron: Still YouTube

Vanochtend voerde ik een telefoongesprek met vriendin L. We spreken elkaar niet zo heel vaak meer maar eens in de zoveel tijd proberen we weer even de draad op te pakken.

‘Waar ben je de laatste tijd zoal mee bezig?’ vroeg L. Ze klonk niet echt geïnteresseerd en ik meende een onderdrukte gaap te horen.
‘Nou, met van alles en nog wat’ antwoordde ik gemoedelijk. ‘Met stukjes schrijven voor mijn blog bijvoorbeeld.’

‘Ben je daar nog steeds mee bezig?’ hoorde ik L. aan de andere kant van de lijn. Ze klonk oprecht verbaasd.
‘Ja, nog steeds’ zei ik en ik vond dat ik wat verdedigend klonk. ‘Ik vind het heel leuk om te doen. Kijk je wel eens op mijn blog eigenlijk?’
‘Nee’ antwoordde vriendin L. direct. ‘Ik kijk nooit op jouw blog. Ik heb wel een paar keer gekeken maar… ik weet niet wat het is. Die stukjes van je kunnen me op de een of andere manier niet zo bekoren. Ik weet niet of het een goed idee is om daar teveel tijd in te steken hoor meid.’
Het bleef vervolgens stil aan de andere kant van de lijn.
‘Vind je het zo slecht?’ vroeg ik.
‘Nou, eigenlijk wel ja. Je ziét gewoon dat je krampachtig leuk wil doen en bij elk stukje dat ik van je gelezen heb dacht ik: pffffff, wat vermoeiend zeg, wat wil ze weer geestig uit de hoek komen. Of scherp en gevat. Terwijl je dat in het echt absoluut niet bent.’
‘Dat is waar’ beaamde ik wat aarzelend.

‘En daarom zou het beter zijn – denk ik hoor – als je er niet teveel tijd in stopt. Want wat wil je er verder nou eigenlijk mee bereiken? Ik meen het goed met je, daarom zeg ik dit. Ik had ook kunnen zeggen dat het fantastisch is wat je doet maar zo zit ik niet in elkaar. Bovendien: wij zijn altijd eerlijk naar elkaar toe geweest dus…..’

Mijn droom om ooit een boek te schrijven zag ik in rook opgaan. ‘Tja..’ begon ik. Ik wou eigenlijk iets geestigs, scherps of gevats zeggen maar het lukte me niet.
‘Bovendien’ vervolgde ze, ‘het is toch helemaal niet jouw stijl om elke keer iets nieuws te bedenken? Zo creatief ben je nou ook weer niet. Jij leest veel liever een boek of kijkt naar een film in plaats van je hersens te pijnigen met de vraag waar je het nu weer over zal hebben. Want zo werkt dat.’ Het klonk alsof ze een jarenlange ervaring achter de rug had.

‘Kortom’ besloot ze opgewekt, ‘ waarom zou je jezelf dat keer op keer aandoen?’

Die vraag had ik mezelf ook wel eens gesteld. Waarom deed ik dit toch, stukjes schrijven op mijn blog? Telkens was het antwoord hetzelfde: ik vond het leuk en meer kon ik er niet van maken.

‘Ik zal eens nadenken over alles wat je gezegd hebt’ beloofde ik.
‘Doe dat’ zei ze. ‘En je weet het hè, nogmaals: ik bedoel het goed. Juist omdat we vriendinnen zijn en ik je al heel erg lang ken wil en kan ik eerlijk tegen je zijn.’

‘Tuurlijk’, haastte ik me te zeggen. ‘En dat waardeer ik ook enorm. Ik ga echt goed nadenken of er een kern van waarheid zit in wat je net zei.’

We zijn ondertussen een paar uur verder. De kern heb ik nog steeds niet kunnen ontdekken. Maar over het stukje van vandaag hoefde ik helemaal niet lang na te denken.