WE 300 – Verwennen

Toen ze hem leerde kennen was het alsof ze God leerde kennen. Ze hield direct op zelf te bestaan. Ze verdampte en werd een onderdeel van hem – zijn schaduw, zijn afsplitsing, zijn tweede ik.

Om elk grapje van hem, hoe dom ook, schaterlachte ze. Elk woord dronk ze, elke glimlach absorbeerde ze. Als hij thuiskwam van zijn werk stond ze hem met een teiltje warm water op te wachten en masseerde liefdevol zijn voeten terwijl hij zijn whisky opdronk en aanwijzingen gaf.

Als ze moest kiezen tussen hem of de kinderen dan koos ze voor hem. Dat kon ze tegen niemand zeggen natuurlijk, maar diep van binnen wist ze dat. Hij was haar afgod en ze zou zijn billen schoon willen vegen als hij haar dat toeliet.

Haar vroegere vriendinnen herkenden haar niet meer en hadden allang afgehaakt. Dat was niet erg. Ze had haar afgod en haar kinderen. Meer had ze niet nodig. Zolang ze zich maar in dienst van HEM mocht stellen was ze tevreden.

Op de dag dat hun jongste zoon 18 jaar werd kondigde hij zijn vertrek aan.

‘Je zal heus wel gevoeld hebben dat er een ander was’ zei hij terwijl hij zijn koffer pakte. Natuurlijk had ze het gevoeld. Maar in het verleden was dat ook gebeurd en toen ging hij toch ook niet weg? Toen hij haar bij de voordeur een laatste medelijdende blik toewierp verdween elk spoortje van leven in haar.

Nooit meer zijn voeten wassen. Nooit meer zijn ontbijt op bed brengen. Nooit meer zijn rug masseren. Het vooruitzicht was vreselijk.

Ze liep naar de badkamer, verzamelde alle slaappillen die ze kon vinden en nam ze in met twee grote glazen whisky.

‘Ik wist dat dit ooit ging gebeuren’ dacht ze nog even. Toen sloot ze haar ogen. Voor altijd.

————————-

Bij WE300 van Plato is het de bedoeling dat je een verhaal schrijft van 300 woorden waarin een bepaald woord – ditmaal ‘Verwennen’ – niet voorkomt.
Meer bijzondere, mooie en ontroerende verhalen vind je op: http://platoonline.wordpress.com/

Category: WE 300
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
40 Responses
  1. RenéSmurf says:

    Waaruit blijkt dat men uiteindelijk toch altijd alleen is…

  2. Marja says:

    Tragiek ten voeten uit. Knap geschreven.

  3. Mammalien says:

    Oei. Da’s triest. Wel mooi geschreven!

  4. Jaaa mooi geschreven en helaas ze bestaan echt vrouwelijk en mannelijk die elkaar de kont nadragen en vervolgens een trap na krijgen….

  5. Appelvrouw says:

    Tja, kan me voorstellen dat die man wegging, er is niets ergers dan een slaafse partner. En van die pillen zal ze ook wel weer wakker worden.
    Kortom: eind goed, al goed.

  6. Letterzetter says:

    Mooie WE300!
    Zo’n zichzelf wegcijferende slaafse dweil… Net goed, lekker puh!
    :-)

  7. Betsie says:

    Zeer actueel, las dat er weer vrouwen zijn die een “echte” man als partner willen. Een man superieur in intelligentie en status waar je heel erg tegenop kunt kijken.
    Het lijkt er op dat sommige vrouwen terug willen naar de Victoriaanse Tijd.

  8. Mrs. T. says:

    Jemig, wat een droevige WE. Zag ze het nou echt niet? Arm mens.

  9. Jezelf wegschrijven voor een ander….dat móet verkeerd aflopen 😉
    Knap geschreven WE. De eerste alinea trok me middenin het verhaal!

  10. Rianne says:

    Wat een triestigheid…

  11. rietepietz says:

    Heel knap geschreven, maar jakkes, vrouwen zonder zelfrespect hebben niet direct mijn sympathie !

  12. OMG wat een verhaal,……hoe kan je zo afhankelijk van iemand zijn,……stemt tot nadenken,….

  13. Di Mario says:

    Zonde van de whiskey.

    Love As Always
    Di Mario

  14. Di Mario says:

    OT. het waren stukjes bijzonder. En dat voelde je in het hele steegje. Vandaar ook de foto. Ik zou haast zeggen. Ik voelde me in het buitenland. .. Ehhhhh, mmmmmm, het was ook in het buitenland.

    Love As Always
    Di Mario

  15. appelig says:

    Wat een treurig verhaal.

  16. Regina says:

    Mooi geschreven. Ik heb het om me heen gezien: vrouwen die heel ver gaan voor een man en zichzelf vergeten. Triest, vind ik dat altijd.

  17. gewoonanneke says:

    Een mooi verhaal, kan me er niets bij voorstellen. Maar snap als je zo bent de wereld vergaat als hij weggaat. Zou zelf denken opgeruimd staat netjes. 😉 Prima WE

  18. Nannie Hugen says:

    Ik dacht al te hebben gereageerd
    hmmm opnieuw dan maar
    tja met kan maar beter ten alle tijden thuis zijn bij je zelf.
    En iemand liefhebben is iets anders dan dit
    Ik noem dit vreselijk leermoment voor de vrouw.
    Ik wens haar sterkte

  19. Melody says:

    Heeeel scherp beschreven, chapeau!

    De vrouw in kwestie zou ik inderdaad ook niet snel tot mijn vriendenkring rekenen, zulke types passen absoluut niet bij mij 😉

    Dat die man het nog zo lang heeft volgehouden zeg, griebelsssss

  20. Jackles says:

    Wow. Indrukwekkend.
    Eén minpuntje: ik moet op zoek naar een ander onderwerp (mijn WE ging ook deze richting in)…! :)

  21. ria says:

    Never and never , wel een stom mens.
    groetjes, Ria

  22. platoonline says:

    Goed verhaal. Fictie zou je zeggen. Maar ik ken iemand die bijna precies aan dit beeld voldoet. Ik erger me er kapot aan maar je kan net zo goed tegen je ligusterheg staan te lullen. En het ergste is: die man gaat niet weg. Die blijft tot zijn dood bij haar en zwaait de scepter. De vrouw in jouw verhaal had nog de kans om zichzelf om te turnen, maar ze maakte er geen gebruik van. Voor zulke mensen hoop ik dat er reïncarnatie bestaat. Dan staat ze in een nieuw leven opnieuw voor die klus. Hopelijk lukt het dan wel.

    Sterke WE. Je hebt me er echt mee ehhhh verwend.

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Waarom moest ik glimlachen toen ik aankwam bij ‘de ligusterheg’? Als het ‘tafel’ of ‘stoel’ was geweest, dan was het effect een stuk minder! Voor wat betreft de reïncarnatie: ja, voor dit soort mensen hoop ik het ook. Anders is het wel heel triest al met al.

  23. jokezelf says:

    Goeie WE! Mooi en invoelbaar geschreven, wat iedereen ook van de hoofdpersoon vindt.

  24. Nanda says:

    Wow…kippenvel. Indrukwekkende WE.

  25. Lou-ter-Lou says:

    heel intens geschreven… mooi!!

  26. Margo says:

    Ja, het gebeurt, die vrouwen bestaan. En die mannen ook die dat aanvankelijk wel tof vinden, zo’n slaafs vrouwtje. Maar zoals zo vaak: waarom praten ze er niet over?? Er wordt veel te weinig gepraat, nee, er wordt te veel gepraat, er wordt te weinig GECOMMUNICEERD binnen relaties.

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Communiceren is een moeilijk iets. Het draait er bijna altijd op uit dat het gaat om de ander overtuigen van het eigen gelijk en er komt teveel emotie bij kijken. Eigenlijk het een vak moeten zijn op school. Dan had je ook veel minder oorlogen denk ik. En ruzies.

  27. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank jullie wel allemaal, voor jullie reactie!

  28. geesje says:

    Tjee zeg, ken jij mijn vroegere vriendin? Meis, je beschrijft het ten voeten uit op de pillen na dan. Ik heb deze vriendschap abrupt afgebroken want ik werd niet goed van haar gejammer. Ik zie haar nog vaak bij ons in het dorp achter hem aanhobbelen, tsss!!

  29. Lenjef says:

    Liefde is…

    wat doen
    échte religieuzen anders
    dan zich compleet wegcijferen voor het leven

    voor hun ideaal, in dit geval God
    ondergaan ze het vreselijkste lot

    velen zijn al jaren dood
    wanneer
    hun lichaam aan de aarde wordt teruggegeven

    Zomaar een zijdelingse bedenking, Rebel.
    Lenjef

  30. Dwarsbongel says:

    Meebeleven als je het leest, alsof je bij die mensen in huis kunt kijken…
    Zou daar het feminisme vandaan komen, van die vroegere vriendinnen?
    Ik ken ook situaties die omgekeerd werken: vrouwen die op alles wat hun man doet iets aan te merken hebben, zodat die man uiteindelijk geen enkel initiatief meer neemt omdat hij toch niets goed doet. Maar hij gaat niet weg. En zij ook niet, want dan heeft ze niemand meer om over te klagen…

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: