Vandaag drie jaar…

Lieve broer,
Vanochtend was ik even in je slaapkamer. Op je platenspeler lag een lp van Supertramp en Roger Hodgson zong uit volle borst:

‘Can you hear what I’m saying
Can you see the parts that I’m playing
Holy Man, Rocker Man, Come on Queenie,
Joker Man, Spider Man, Blue Eyed Meanie’

‘Lekker liedje is dit hè?’ zei ik.
‘Ja’, knikte je. ‘De meeste liedjes van Supertramp zijn goed.’ Je liet me van dezelfde groep ‘Crime of the Century’ horen en keek dromerig naar buiten. Ik zat op de rand van je bed, jij zat op een stoel bij de pick-up. Stereo kon je het niet noemen – het was een platenspelertje maar er kwam geluid uit, dat was het belangrijkste.
Tussen twee liedjes door hoorden we buiten het geluid van een maaimachine. Enkele honden blaften in de verte en vanuit de woning van de buren hoorden we vage geluiden van een hindoestaanse radiozender. Suriname, 1981. We hadden het jaar daarvoor de ‘revolutie’ gehad en, als je de omgeving mocht geloven, gingen we een gouden toekomst tegemoet.

De jaren daarna zijn omgevlogen. Wat is het allemaal snel gegaan hè jongen? We gingen naar Nederland en opeens kon ik niet zomaar je kamer meer inlopen – we woonden te ver bij elkaar uit de buurt. Steeds meer kregen we ons eigen leventje. Als we elkaar zagen was het altijd goed, maar we zagen elkaar eigenlijk veel te weinig. Gelukkig was er nog altijd een telefoon en later de computer. Wat hebben we elkaar veel gemaild! En wat was je handig met computers! Nog steeds als ik een probleem heb met mijn pc denk ik wel eens: ‘Ik zal Walter even bellen, misschien weet hij…’ en dan stop ik met denken. Dan glimlach ik weemoedig en hoor in gedachten je stem. ‘Je kunt me heus bellen’, zeg je lachend. ‘Maar of ik de telefoon opneem is een tweede’. Je bekende galgenhumor. Ik weet het. Die galgenhumor heb je tot het bittere eind gehouden. Toen je geconfronteerd werd met longkanker op je 45ste zei je alleen maar schouderophalend: ‘Shit happens’. Meer niet. Dat is nu bijna drie jaar geleden. Bijna drie jaar heb ik je niet meer gesproken. Bijna drie jaar heb je mama en papa niet gebeld en God weet dat ze het heerlijk zouden vinden je stem even te horen. Ja, de jaren zijn omgevlogen. De telefoon en de computer bieden nu geen soelaas meer. Deze afstand is zo groot maar tegelijk zo klein – het is soms, meer dan daarvoor, alsof je echt bij me bent. Net zoals vanochtend.

Want vanochtend was ik weer even in je slaapkamer. Op je platenspeler lag een lp van Supertramp en Roger Hodgson zong uit volle borst:

‘Can you hear what I’m saying
Can you see the parts that I’m playing
Holy Man, Rocker Man, Come on Queenie,
Joker Man, Spider Man, Blue Eyed Meanie

‘Lekker liedje is dit hè?’ zei ik.
‘Ja’, knikte je. ‘De meeste liedjes van Supertramp zijn goed.’

Ik zat op de rand van je bed en glimlachte weemoedig. Ik volgde je dromerige blik. Toen stond ik op, aaide je over je bolletje en liep naar buiten. Buiten hoorde ik het geluid van een maaimachine en in de verte hoorde ik enkele honden blaffen. Nederland 2015. Het wordt nooit meer wat het was.

———–

We missen je jongen
Elke dag
Nog steeds
En het wordt niet minder
Het wordt meer
En meer
En meer

 

Category: Broer
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
23 Responses
  1. Akke Antonia says:

    Het wordt inderdaad nooit minder. Dat contact blijf je missen. Dat is op zijn eigen manier fijn, omdat iemand dan altijd bij je blijft. Heel veel sterkte!

  2. Margo says:

    Het wordt nooit minder, de pijn blijft en komt met vlagen. Gelukkig komt er wel steeds meer berusting, aanvaarding. Ook ik denk nog af en toe: dat moet ik toch eens aan Annelies vragen. Maar dat kan ook al 11 jaar niet meer. Ze zijn verweven met heel ons wezen, onze broers en zussen, met wie wij onze jeugd deelden, maar ons te vroeg verlieten. Sterkte en geniet van de warme herinneringen.

  3. Margo says:

    Heerlijk filmpje! Zulke filmpjes heb ik uit Afrika.

  4. Merel says:

    Ik heb het moeilijk bij het lezen van je woordjes … Mijn broer (we waren maar met 2 kinderen bij ons thuis) stierf 3 jaar geleden op 11 mei aan een hersentumor. Hij was 45 jaar bijna 46 …,
    Ook ik zag mijn broer te weinig … Wou dat ik de tijd kon terug draaien maar dat gaat niet … Hij is ver weg en toch daar in zijn witte wolken watten huisje is hij heel dicht bij mij

    Verdorie zeg voelt moeilijk nu

  5. Mrs. T. says:

    Ach, wat een ontroerend mooi logje. Wat ongelooflijk verdrietig, zo iets te moeten meemaken.

  6. kakel says:

    Tijd heelt, maar niet alle wonden. Sommige blijven aanvoelen als een trap tegen een zeer scheenbeen. De kleinste herinneringen kunnen de grootste waarde krijgen.

    Het filmpje heeft niet alleen iets nostalgisch, het heeft meer, maar ik kan mijn vinger er niet op liggen. Misschien omdat ik je verdriet zo goed kan begrijpen…

    Leve oom Dirk.

    Sterkte en een knuffel,
    liefs Kakel

  7. rietepietz says:

    Drie jaar is lang…. om het zonder iemand te moeten doen
    Drie jaar is kort….. om met zo’n groot verdriet te leren omgaan
    Ook het filmpje zal wel wat dubbel zijn, een mooie herinnering maar ook pijnlijke herinnering omdat je hem niet met hem kunt delen.

  8. Narda says:

    Ik denk dat ik niets hoef te zeggen.
    (((((X)))))

  9. Wat een leuk filmpje, dankzij ome Dirk, ergens jaren ’70.

  10. Rob Alberts says:

    Sterkte!

    Bemoedigende groet,

  11. Een gevoel van Heimwee die nooit weggaat noch opgevuld kan worden

    Voor jouw en je ouders heel veel liefs, de beelden stralen liefde en plezier uit, je woorden liefde en gemis xxx

  12. Desire says:

    Ach wat een mooi en nostalgisch filmpje … zo mooi dat dit stukje van je overleden broer bewaard is gebleven. Goed van ome Dirk zeg!
    Nee, het wordt nooit meer zoals het was … nu is het 2015. Allemaal ellende in de wereld.
    Maar na het zien van zo’n ‘brother’flimpje zie je pas echt wat er toe doet. Liefde en saamhorigheid. Hou dat vast!

  13. Lenjef says:

    wanneer de Dood met zijn mantel als de nacht zo zwart
    met witte knekelhanden aanklopt
    het ademen van een geliefde stopt
    sterft bij hen die achterblijven ook een stuk van het hart

    Sterkte, Rebelleke!
    Lenjef

  14. Ik herken het, van binnenuit… warme knuffel van mij !

  15. Dank allen, voor jullie lieve reactie! Nog een fijne zondag (het REGENT hier op dit moment!) en alvast een leuke week!

  16. gewoonanneke says:

    Ja zo werkt het wel. Vorige maand was mijn broer ook al weer vier jaar weg, de tijd lijkt te vliegen maar toch blijft het gemis…. Sterkte er mee.

  17. Lou-ter-Lou says:

    Mooi geschreven, groot gemis… hug.

  18. Kakel says:

    Om de een of andere reden kan ik op jouw nieuwste blog geen reactie achterlaten. Het voelt wel een tikkeltje ongepast om het onder dit blog te doen, dus houd ik het hier maar bij.
    Liefs Kakel

  19. M says:

    Het is zo snel gegaan. Denk wel aan mijn neefje. Mis hem bij familiebijeenkomsten
    Walter een big hug from me.

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: