Tag-Archive for » 02 – Fictie «

WE300 – Verdelen

Bron: PixabayToen de kleine Jimmy met zijn opa naar een goochelshow ging vond hij alles geweldig, fantastisch en indrukwekkend maar het mooiste vond hij de truc waarbij het beeldschone meisje doormidden gezaagd werd.
‘Dat was echt knap hè opa?’ babbelde hij op de terugweg naar huis terwijl hij tevreden van zijn ijsje likte. ‘Ik word later ook goochelaar!’ more »

Category: 02 - Fictie, WE 300  Tags:  18 Comments

Het eind van de Film

‘Ik ga de rat uitlaten!’ riep de man naar boven. ‘Volgens mij wil Tarzan nog even naar buiten!’ De vrouw die dit hoorde glimlachte vertederd.
‘Dat is goed lieverd!’ antwoordde ze terwijl ze luisterde naar de geluiden vanuit de woonkamer. De tv loeide boven alles uit en op de achtergrond hoorde ze de man bezig met de hond.
‘Goed zo Tarzan’, hoorde ze hem zeggen. ‘Brave hond.’ more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  20 Comments

De Volgende Keer

Toen ze haar ogen opendeed hoorde ze het direct. Dat vreemde geluid. Het was een zacht ploffen van iets dat viel en het kwam van boven. Ze keek omhoog maar het enige dat ze zag was niets. Helemaal niets.
Afgezien van de totale duisternis waarin ze verkeerde had ze het warm. Heet bijna. ‘Wat een hitte’ dacht ze en ze vroeg zich af of ze misschien ergens op vakantie was en bijkwam van een forse zonnesteek. more »

Een Zomers Dagje – II

Anton draaide zijn hoofd om maar het was moeilijk het geluid goed te kunnen lokaliseren te midden van het natuurgeweld. ‘Het lijkt verdomme wel hoefgetrappel’ dacht Anton, die niet zeker wist of hij nu op moest staan en weg moest rennen of juist moest blijven zitten waar hij zat. ‘Het lijkt wel hoefgetrappel maar dat kan toch niet? Hoe zou dat nu…’

more »

Category: 02 - Fictie  Tags: ,  20 Comments

Een Zomers Dagje – I

Toen Anton die ochtend de deur uitging was hij wat mat. ‘Die hitte!’ dacht hij terwijl hij herhaaldelijk zijn voorhoofd afveegde. ‘Die hitte is ondraaglijk. Ik wou dat het ging regenen, dan klaarde het wat op.’

Hij slenterde op zijn gemak naar het park vlak bij zijn huis in de hoop daar wat verkoeling te vinden. Toen hij neerplofte op een bankje veegde hij weer zijn voorhoofd af. ‘Warm is het hè?’ zei hij tegen de man die op het bankje zat. more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  23 Comments

WE300 – Scoren

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Dat ik niet denk aan die die mooie zaterdag in augustus toen ik haar daar achterliet. De mussen vielen van het dak, zo heet was het, en een ieder snakte naar wat verkoeling. Als ik mijn ogen sluit zie ik haar weer in mijn achteruitkijkspiegel. Ik stak mijn hand nog op maar ze zwaaide niet terug.  Misschien had ze niet eens door dat ik ging. more »

Category: WE 300  Tags: ,  24 Comments

WE300 – Lekken

‘Ik ga bij je weg’, had ze enkele weken geleden gezegd. ‘Ik zie het niet meer zitten. Ergens onderweg is mijn gevoel voor jou verdwenen.’ Nerveus had ze de ene sigaret na de andere opgestoken, hem vol mededogen aankijkend. more »

Category: 02 - Fictie, WE 300  Tags:  30 Comments

De Stemmetjes

Zoals ze daar zat, in de stoel bij het raam, leek ze ogenschijnlijk een rustig en tevreden mens. Niemand zou vermoeden dat het van binnen borrelde en bruiste en een geschreeuw van jewelste was.

Het irritante gekijf was afkomstig van de stemmetjes van Spijt & Schaamte. Deze twee maakten constant ruzie in haar hoofd en eerlijk: ze was het gekrakeel meer dan zat. more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  25 Comments

De Man en zijn Hond

Het was stil die middag in café De Beerput. Aan een tafeltje verderop in een hoekje zat slechts één man die lodderig voor zich uit staarde – de standaard alcoholist die elk zichzelf respecterend café bezit – en aan de bar zat cafébezoeker nummer twee. Aan zijn voeten lag een grote oude hond en op de een of andere manier maakte de man een eenzame indruk. more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  23 Comments

Hartkloppingen

Bron: PixabayWie goed luisterde had een speld kunnen horen vallen. Dat moment duurde maar even. Direct daaropvolgend hoorde je haar gejaagde ademhaling – ze hijgde bijna. Het was duidelijk dat ze not amused was.
‘Hoe kun je dat zeggen’? hijgde ze. Ze legde haar rechterhand beschermend tegen haar borst aan.
‘Ik krijg hier hartkloppingen van weet je dat? Op dit moment, NU, zit ik met hartkloppingen aan tafel.’

Bedroefd bekeek hij haar. ‘Ik weet het’ zuchtte hij. ‘Dat is het probleem met ons. Een discussie is niet meer mogelijk. Een gesprek met jou voeren lukt niet meer. Je ervaart alles als kritiek en begint over hartkloppingen als het je teveel wordt.’
Ze boog haar hoofd en speelde met haar ring.
‘Je weet dat ik niet van dit soort discussies hou’ zei ze aarzelend. ‘Ik kan daar niet tegen.’
‘Dat zeg je telkens’ knikte hij. ‘Je hebt jezelf afgesloten voor kritiek. En het heeft geleid tot een verwijdering tussen ons. De kloof tussen ons is bijna onoverbrugbaar. Het enige dat je van mij verwacht is dat ik geen kritiek lever. Dat ik niets zeg. Dat ik gewoon doe wat jij zegt. Dat ik…’
Hij kon zijn zin niet afmaken. Woedend stoof ze op.
‘Hoe kun je dat zeggen? Je weet dat dat niet waar is!’

‘Het is niet eens kritiek’ ging hij verder. ‘Ik wil gewoon met je kunnen communiceren maar dat lukt niet. Wat ik wil is met je PRATEN. Ik wil soms uiting geven aan wat ik voel. Aan wat ik denk. Maar ik stuit op een muur bij jou. Je wordt telkens weer emotioneel en begint te huilen. En sinds kort hebben we er ook nog hartkloppingen bij’ besloot hij zuchtend. ‘Ik vind het trouwens erg vervelend dat je dat steeds zegt. Het is een vorm van manipulatie en ik voel me daar erg onbehaaglijk bij.’

Ze keek langs hem heen, de tuin in. De kinderen zaten op de schommel en maakten duidelijk hoorbaar ruzie. ‘Ophouden’ hoorde ze haar dochter vanuit de verte schreeuwen naar haar jongere zusje. ‘Nu ophouden!’

Ze liep naar de keukendeur en stak haar hoofd naar buiten. ‘Hou eens op met dat gegil’ zuchtte ze vermoeid. Zachtjes sloot ze de deur en schoof weer aan tafel. ‘Waar waren we? Oh ja: jij wil praten. Je wil graag uiting geven aan wat je voelt. En dat kan niet bij mij.’
Het klonk vrij cynisch.

Hij schokschouderde. ‘We zijn ondertussen zover dat ik niets, maar dan ook niets meer durf te zeggen omdat ik bang ben dat je een woedeaanval krijgt.’

Ze verviel even in gepeins. ‘Het wordt steeds moeilijker om met je te praten’ had haar hartsvriendin laatst geroepen. ‘Je schiet doorlopend in de beledigde modus. Kritiek kan ook opbouwend bedoeld zijn maar jij bent maar met één ding bezig: degene die het waagt kritiek te hebben keihard af te straffen en af te stoten.’

‘Ik bedoel het niet slecht’ zei hij. Hij probeerde haar hand te pakken die ze meteen terugtrok.
Ze voelde een ongekende boosheid in zich opkomen. Met een ruk schoof ze haar stoel naar achteren en stond op van de keukentafel.
‘Zijn we klaar met het gesprek?’ vroeg hij.

Hij keek omhoog, zoals ze daar stond. Kaarsrecht, kin de lucht in en een vervaarlijke blik in haar ogen.
‘Voorlopig zijn we klaar ja. Ik moet nu even gaan liggen. Ik heb ongelooflijke hartkloppingen. En hoofdpijn’ voegde ze eraan toe terwijl ze hem een intens beschuldigende blik toewierp. Ze verliet de keuken en hij hoorde het dichtslaan van de slaapkamerdeur.

In één teug dronk hij zijn glas wijn leeg en schonk direct weer bij. Straks moest hij maar aan het eten beginnen. Vandaag zou ze niet meer naar beneden komen wist hij, daar hoefde hij niet op te rekenen.

Category: 02 - Fictie  Tags:  13 Comments
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: