Blog Archives

De Liegende Man

© Pixabay - girl-535251_1280Vrijdag 22-06
Lief dagboek,
Is het niet een beetje raar dat de viskraam bij de Jumbo weg moet omwille van wat parkeerplaatsen? Ik kan me niet indenken dat het werkelijk om die parkeerplaatsen gaat – volgens mij wil de Jumbo van die tent af omdat ze hen als concurrentie beschouwen. Ze willen liever dat de consument bij hen de zoute haring koopt dan bij de viskraam. Flauw. Als ze werkelijk weg moeten zal ik nooit vis bij de Jumbo kopen. Voor straf.
14.20 uur. Ik heb zo’n gevoel dat het vandaag gaat gebeuren. Ik weet het bijna zeker. Nog een paar uurtjes wachten en dan is het zover.
22.10 uur. Weer NIKS gewonnen in de Euro Jackpot. En ik had me er nog wel zo op verheugd.

Zaterdag 23-06
Vandaag waaide het eindelijk wat minder. Goddank. Die constante wind vind ik echt vreselijk. Even naar het tuincentrum in Witmarsum want dit jaar hebben vier van mijn (mooie grote) Lavatera’s het begeven wat natuurlijk een kleine ramp is. Toen met pa naar het stadje en op het terras bij Eigentijds wat gedronken. Later grote pan pindasoep gemaakt, was heerlijk. Nu ga ik nog even werken aan m’n bestseller – ik lig al in bed maar ik ben nog erg wakker, een paar regels kunnen er dus heus wel vanaf.

01.10 uur. Klaar met schrijven. Het stukje slaat echt nergens op maar ik ga nu naar bed. Ik denk dat ik de stukjes apart categoriseer anders wordt post te lang. Voortaan zijn ze te lezen onder het hoofdstuk ‘Een Familieroman‘. Iets originelers kan ik nu even niet bedenken.

Zondag 24-06
00.34 uur. Ik wil eigenlijk elke dag wat schrijven maar ik heb niet elke dag zin. Dit is een moment dat ik niet zoveel zin heb – ik ga liever slapen. M’n ogen vallen bijna d…

08.32 uur. Ik was dus werkelijk in slaap gevallen. Wat een geluk dat de iPad niet op de grond gegleden is. Het kabinet heeft trouwens plannen om maar liefst VIER gevangenissen te sluiten dagboek. Haha, lijkt me een uitstekend plan. Ze kunnen ze eigenlijk wel alle gevangenissen sluiten – er worden toch alleen maar taakstraffen gegeven. Nederland is in principe een open inrichting dus wat dat betreft kan het makkelijk.
23.10 uur. Man vroeg zojuist waarom ik gehuild had. Hij keek me heel bezorgd aan. Er was helemaal niks dagboek, ik had alleen maar m’n oogmake-up eraf gehaald.

Maandag 25-06
De afgelopen nacht werd ik wakker omdat ik opeens heel helder en duidelijk de stem van moe hoorde. ‘Dag kindje’ zei ze. Nu ik wakker ben weet ik dat het een droom moet zijn geweest maar op dat moment, in het holst van de nacht, was ik er niet zo zeker van. Ik lag daar met open ogen en durfde me niet te bewegen, bang dat ik een volgend gesproken woord misschien zou missen maar het bleef verder stil. Toch moet ik er nu steeds aan denken. ‘Dag kindje’ – door die woorden werd ik wakker! Zou er dan toch iets… Nah. Kan niet.

Vriendin EJ kwam! Had haar al een paar jaar niet gezien maar dat geeft niet – ik ken haar bijna een leven lang en dan pak je altijd direct de draad weer op. EJ en ik hadden vroeger regelmatig de slappe lach. Zo herinner ik me als de dag van gisteren dat we naar boetiek Kersten gingen naar aanleiding van een reclame die eindigde met de zin: ‘Boetiek Kersten, ook voor dat cadeautje voor die leuke vriendin’.
Eenmaal in de boetiek hingen EJ en ik belangstellend gebogen over de toonbank. We keken niet direct op toen de verkoopster langzaam aan kwam sloffen. ‘Ja?’ zei ze op norse toon.
‘We komen dat cadeautje kopen voor die leuke vriendin’ zeiden we zonder een spier te vertrekken. De verkoopster maakte een vette tjoerie, draaide zich om en slofte weg.

Dinsdag 26-06
Vandaag heb ik moe al vijf maanden niet gesproken…
Had vriendin M even aan de telefoon. Op de achtergrond krijsten Sammy en Katinka en M. zuchtte. ‘Ik heb niet eens zin meer om er tussen te komen want na vijf minuten beginnen ze weer’ fluisterde ze. ‘Ik denk dat ik een geluidsdichte kamer laat bouwen waar ze naar hartenlust kunnen gillen’.

Stond vandaag weer in de rij bij de kassa en achter me stond een echtpaar.
‘Trouwens’ zei de vrouw tegen de man, ‘de afstandsbediening van de tv doet het ook weer’.
‘Serieus?’ zei de man. Hij klonk ongelovig. ‘Hoe heb je dat nou voor elkaar?’
‘Ik heb de batterijtjes verwisseld’ antwoordde de vrouw. Ze maakte een wat moedeloze indruk, zeker toen de man uitriep: ‘Jeetje, dat we daar nou niet aan hebben gedacht’.

Woensdag 27-06
Vandaag is het zes jaar geleden dat broer overleed. Hoe gaat het met je jongen? Hebben jij en moe het een beetje goed daarboven en pas je een beetje op haar?

Vriendin G. had gisteravond een date die ze best wel leuk vond maar wat hem betreft komt er geen vervolg. Nu twijfelt ze heel ernstig aan zichzelf.
‘Er zijn misschien een paar dingen aan mij die niet leuk zijn’ mompelde ze mistroostig.
‘Dat misschien zou ik maar weglaten’ beurde ik haar op. ‘Maar het gaat niet om wat wel of niet leuk is – het belangrijkste is om het beste te maken van je tekortkomingen’.
‘Hmmm’ zei G.

Donderdag 28-06
Volgens oom H. wonen we in een land waar niemand meer opkijkt van een liegende minister-president. Hij – oom H. – had het over de deal tussen Shell en de Belastingen waar ‘meneer Unilever’, zoals oom H. Rutte altijd noemt, uiteindelijk toch wél vanaf bleek te weten. ‘Die man liegt, draait en kronkelt en komt overal mee weg, het is ongelooflijk’ zei oom H. Hij fronste, dacht enkele seconden na en besloot: ‘Goed beschouwd zouden we het raar vinden als de man op een dag niét meer zou liegen’. Hij moest opeens lachen om z’n eigen grapje. En zo werd het toch nog gezellig.

Het bakje ijs

© Pixabay still-life-685238_1280

© Pixabay still-life-685238_1280

Vrijdag 15-06
Lief dagboek,
Ik weet niet wat ik heb maar ik ben de hele dag al wat afwezig. Man maakte me er vanochtend op attent nadat ik tot drie keer toe had gevraagd hoe lang het WK duurt en vriendin S. viel het net ook op. Ze vertelde over het gedoe op haar werk – jaloerse cheffin en dat soort ellende – en ik antwoordde afwezig: ‘Ach ja. De laatste loodjes wegen het zwaarst’.
S. keek me met hoog opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Serieus?’ zei ze uiteindelijk. ‘Werd het gesprek weer wat te moeilijk voor je?’
Weet nu trouwens nog niet hoe lang het WK duurt.

Zaterdag 16-06
Net toen ik gisteravond in slaap dreigde te vallen werd ik plotseling overvallen door twee gedachtes: 1 – waar komt het woord valreep vandaan en 2 – wat heeft vriendin L. allemaal in haar loodzware handtas zitten? Ik moest hem laatst even voor haar vasthouden en ik was werkelijk verbijsterd. ‘Heb je een mud aardappelen in dat tasje zitten?’ vroeg ik toen ik de tas teruggaf en met een van pijn vertrokken gezicht demonstratief mijn schouder op en neer bewoog.
Deze twee dingen ga ik dus straks uitzoeken. Eerst ontbijten. Eerst ontbijten: bananenomelet met daaroverheen blauwe bessen, edelgist, gepofte quinoa en walnoten.

09.20 uur. Las net in de Leeuwarder Courant het verhaal over medisch wonder Henk. Bij een grote fout tijdens een simpele operatie raakte Henk in coma en adviseerde het ziekenhuis na een paar weekjes de stekker er maar uit te trekken, iets dat de familie weigerde. Nu, enkele jaren later, geniet Henk weer volop van het leven. Ik vind dit allemaal vrij schokkend dagboek.

Zondag 17-06

Vaderdag. De eerste keer zonder moe. Wat een verschil met vorig jaar dagboek. Toen gingen we met Vaderdag naar Rotterdam en hebben de hele dag in de tuin gezeten want het was prachtig weer. Moe had een nieuwe zalmkleurige jurk aan – ‘hoe vind je die kleur? Mooi hè!’ – en had heerlijk gekookt – karbonaadjes zoals alleen moe die kon maken. Toen we wegreden maakte ik nog wat foto’s van pa en moe die ons uitzwaaiden en ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik hoop dat ik nog heel veel foto’s van hen samen mag maken’.
Toch hebben we er vandaag heus wel wat van gemaakt maar het was natuurlijk niet hetzelfde zonder moe. Niets is hetzelfde meer zonder moe en dat wordt het ook niet meer. Nooit meer.

Maandag 18-06
Maandagochtend 11.10 uur. Ik heb nog steeds buikpijn van het lachen. Vriendin G. probeerde via haar MacBook foto’s te uploaden in verband met een sollicitatie maar ze kan totaal niet met computers overweg. ‘Ik wilde drie foto’s selecteren maar in plaats daarvan selecteerde ik per ongeluk allemaal, alleen had ik dat niet door. Ik klikte op verzend en gaandeweg kreeg ik door dat er iets niet goed ging. Toen wist ik niet hoe ik het moest stopzetten’. Haar stem klonk vol afschuw. De meest stompzinnige kiekjes schijnt ze meegestuurd te hebben. Haar date vorige week was trouwens geen succes.

Dinsdag 19-06
Met pa naar stadje toe en bij Wallys wat gedronken. Was gezellig in het stadje, zoals altijd. Wat zal het straks weer druk worden tijdens de Visserijdagen en de Tall Ships! Zag later een mevrouw die haar winkelwagen vollaadde met waterijsjes. ‘Wat zit je nou te kijken?’ zei ze defensief tegen haar man toen ze zijn bezorgde blik op de wagen zag rusten. ‘Hier zit niks in hoor’.
‘Het is een en al ‘suker’’ murmelde de man. Hij slofte weg. Moest er wel een beetje om glimlachen dagboek. Dit zijn herkenbare situaties. Moest denken aan vorige week in Amsterdam waarbij ik een vrouw hoorde zeggen: ‘Hij ken toch niet stoppe met vrete? Prima. Van mijn hep ‘ie geen last meer. Ik prop hem vol tot in het graf’.

Woensdag 20-06

Wat een wind. Dit is toch niet normaal? Ik zag net op Buienradar dat het windkracht 5 is en dat is te merken ook.
‘Tja, we naderen de zomer hè’ zei vriendin M. mistroostig. ‘Het is de laatste jaren altijd hetzelfde: het voorjaar is prachtig maar de zomer is om te janken’. Ze zuchtte diep. De man van M. was ondertussen met pa en echtgenoot aan het praten. Ik hoorde hem brullen: ‘In dit land kun je ongestraft een kind van het balkon gooien en ermee wegkomen. Als de vader er niet zo’n heisa van gemaakt was er NIETS aan de hand geweest’. M. zuchtte weer, dit keer nog net wat dieper.

22.00 uur. Oom H. en buuf Annie zijn net weg. ‘Kan iemand me uitleggen wat er met de westerse maatschappij aan de hand is?’ vroeg oom H. ‘Iedereen begint zich te tatoeëren – zijn we een soort van inheemse stam geworden? Zelfs de vrouwen doen het! De gemiddelde Nederlandse vrouw loopt er ondertussen bij als de gemiddelde Nederlandse bouwvakker’.
‘Waarom ben je altijd zo kritisch?’ vroeg buuf Annie maar oom H. zei dat hij slechts ‘observeerde en constateerde’. ‘Bovendien’ meesmuilde hij, ‘mag ik graag getuige zijn van de ondergang van een beschaving. Je maakt toch een stukje geschiedenis mee en…’

Hij maakte zijn zin niet af omdat buuf Annie hard riep: ‘Wat voor weer wordt het morgen, weet iemand dat?’

Donderdag 21-06
Ik ging vandaag nog even door met mijn boek dat ik aan het schrijven ben maar ik krijg de goede toon niet te pakken. Ik denk dat ik opnieuw begin. Zo schreef ik vanochtend:

‘Donderdag 06.15 uur. Na haar bezoekje van vorige week aan de psychiater had Mina geprobeerd zoveel mogelijk de gedachte aan Lolita te bannen. ‘Ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken’ was haar nieuwe mantra geworden maar feitelijk hield ze zichzelf een beetje voor de gek. Het feit dat ze om 06.15 uur in de ochtend alweer op internet aan het kijken was of Lola wat nieuws gepost had toonde op onbarmhartige wijze het gelijk van de psychiater aan. ‘Goed, laat me dan maar een stalker zijn’ murmelde ze terwijl ze een sjekkie draaide en de half opgegeten Camembert die op haar nachtkastje lag in haar mond propte. ‘Laat me dan maar een voyeur zijn. Het maakt mij niet meer uit, ik vind alles best’.

Pff. Het wordt helemaal niks.

Verzoek aan sommige supermarkten: willen jullie alsjeblieft een mandjeskassa openen? Zojuist in de winkel waren er 2 kassa’s open en de mensen in de rij hadden zúlke abnormaal volgeladen karren dat het werkelijk leek alsof er voor de komende 85 jaar gehamsterd werd. Achter in de rij stond ik. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. Ik probeerde niet te denken aan de bak ijs die in de auto lag. De vrouw voor me had zó een volle kar dat alles tegelijk op de band uitladen niet eens mogelijk was maar een andere kassa opzoeken was zinloos. Ook daar grijnsde me een soortgelijke kar en band tegemoet. En daar stond ik, achter in de rij. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. In de auto lag een bak ijs… Zucht.

De Date

© Pixabay - fantasy-2506830_1280

© Pixabay – fantasy-2506830_1280

Vrijdag 08-06
Goedemorgen dagboek,
Wat heb ik heerlijk geslapen de afgelopen nacht! Ik heb veel gedroomd hoewel ik niet precies meer wat – wacht, ik kan me toch wel iets herinneren: ik stond in een lift die de lucht inging. Het was eigenlijk precies hetzelfde als wat er in de A van Abeltje gebeurde alleen waren er nu geen meneer Tump en juffrouw Klaterhoen bij. Bovendien vond ik het niet leuk want de lift hing scheef. Toch was ik niet erg bang wat op zich een hele vooruitgang was – er zijn tijden geweest dat ik in een scheef hangend vliegtuig krampachtig probeerde tegen te hangen om op die manier te proberen dat ding weer recht in de lucht te krijgen.
‘Je bent zo ongelooflijk triest’ smaalde vriendin L. dan altijd met wie ik regelmatig vloog en die dit tafereel vol walging bekeek maar dagboek: ik kon er werkelijk niets aan doen.

Zaterdag 09-06
02.40 uur. Ga naar bed, zo is het mooi geweest. Vanochtend ging ik naar Amsterdam in verband met de verjaardag van vriendin L. (ja, diezelfde over wie ik het gisteren had). In de trein volgde ik een gesprek tussen een jongen en zijn vader.
‘Waarom mag ik op school niet vertellen dat we thuis de Telegraaf lezen?’
De arme papa keek schichtig om zich heen en fluisterde: ‘Omdat de Telegraaf een dubieuze rol heeft gespeeld in de oorlog’.
De jongen dacht na. ‘We straffen toch ook niet de kinderen van NSB’ers?’ zei hij uiteindelijk.
‘We hebben het er thuis wel over’ murmelde de vader die paars aanliep.
Verstandige jongen.

De verjaardag van L. was trouwens een groot succes. Weet zeker dat ik morgen geen stem meer heb.

Zondag 10-06
Stem is bijna totaal verdwenen. Dat is wat onhandig dagboek, want ik logeer nog steeds bij L. en stil zijn is er dan niet bij. Eerst sliepen we uit en gingen toen aan de spek/kaaspannenkoeken.
Vriendin M. kwam ook even langs om te vertellen hoe leuk ze het feest vond. ‘Ik had me er enorm op verheugd’ zei ze. ‘Ik ben er speciaal voor naar de kapper gegaan’.
‘Naar de kapper?’ zeiden L. en ik in koor. ‘Wat heeft die dan in Godsnaam gedaan?’ Alsof we het afgesproken hadden hielden we ons gezicht ook nog eens in plooi. Vriendin M. verwaardigde zich niet tot een antwoord en nam een roze macaron.

Maandag 11-06
Beste burgemeester van Harlingen, ik heb een goed idee voor de Bredeplaats: waarom maken we die niet autovrij? Dat zou toch veel gezelliger zijn? En als er in het midden een fontein komt dan zou het helemaal geweldig zijn. Nu is het toch wat rommelig: aan de ene kant heb je wat terrasjes en aan de andere kant auto’s. Denkt u er maar eens over na – volgens mij wordt het een groot succes!

Met vriendin M. naar stadje. ‘Ik had een wonderlijke discussie thuis’ vertelde ze. ‘Man vindt dat ik hem teveel bemoeder en die onvrede wilde hij graag met een van mijn vriendinnen delen. Dat is toch raar? Terwijl ik het niet eens zo bedoel’. M. zuchtte verdrietig.

‘Die neiging hebben vrouwen vaker’ zei oom H. toen we het later over bemoederen in zijn algemeenheid kregen. ‘Ze willen altijd bemoederen’.
‘Ja’ snibde buuf Annie. ‘Als mannen bemoederen noemen ze het zorgzaam maar als wij zorgzaam zijn noemen ze het bemoederen. Het is gewoon nooit goed. Bah’.
Buuf Annie snoot ostentatief haar neus en oom H. keek beteuterd. ‘Lieverd’ begon hij voorzichtig maar buuf Annie schudde haar hoofd.
‘Ik zal me nooit meer met wat dan ook bemoeien, maak je vooral geen zorgen’.
Wat een drama toch.

Dinsdag 12-06
Probeer al een tijd lang een boek te schrijven dat maar niet af komt. Dat wordt misschien ook de titel van het boek: ‘Het boek dat niet af kwam’. Op de een of andere manier schiet het de laatste tijd niet zo op. Zo heb ik sinds vorige week donderdag en vandaag alleen nog maar geschreven:

‘Ondanks het feit dat Mina en Lolita geen enkel contact hadden en Lolita dat graag zo wilde houden (tot groot verdriet van Mina overigens) was Mina (kortweg Mien genoemd) obsessief bezig met het wel en wee van Lolita. ‘Wat is dat toch met die Mina?’ vroeg de omgeving zich regelmatig af. ‘Vanwaar die altijd maar weer bovenmatige interesse?’
Mina kon het zelf ook niet verklaren. Ze wist dat ze het definitief verbruid had bij Lolita (kortweg Lola genoemd) maar toch…maar toch. Ergens bleef ze hoop houden. Ergens bleef ze wachten op die ene handreiking. ‘Of je bent jaloers of je bent verliefd op haar’ had haar psychiater gezegd en ze bloosde bij beide gedachtes. ‘Zeker’ knikte de man.’Jouw gedrag is niet normaal. Je blijft in de gaten houden wat ze doet, je blijft haar stalken. Hoogstwaarschijnlijk denk je dat ze het niet doorheeft maar…’
Mina was opgesprongen en de kamer uitgerend. Het was alsof hij haar gedachten had gelezen!’

Ik kan niet zeggen dat ik het erg verheffend vind klinken dagboek. Please, geef me wat meer inspiratie.

Woensdag 13-06
Ik weet niet hoe het kan dagboek, maar ik mis moe elke dag een beetje meer. Elke keer als ik haar iets wil vertellen mail ik haar. Ik schrijf lange brieven, doe er een foto bij – ‘kijk mam, dit eten we vandaag!’ – maar ik begrijp heus wel dat het nergens op slaat. Het is gewoon dat ik op die manier toch nog een béétje met haar praat en het gevoel heb dat ze er nog een beetje bij is.

Zag net Rutte op tv die zijn Heilige Geloof in de Europese Unie uitsprak. Het was prachtig, aandoenlijk en ontroerend mooi om deze totale overgave te zien. De superlatieven vlogen mijn huiskamer in en even, heel even, was ik bang dat hij zou gaan huilen maar gelukkig hield hij zich in. Het was, werkelijk waar dagboek, de meest hartstochtelijke liefdesverklaring die ik ooit heb gezien. Dit was passie, dit was liefde, dit was…Lust. Pure, pure Lust.
‘Zou die man aan de coke zitten?’ vroeg man zich af. De verbijstering spatte uit zijn ogen.

Donderdag 14-06
Vriendin G. belde, ze klonk erg chagrijnig. ‘Ik heb weer een date vanavond waarvan ik nu al weet dat het niks wordt maar ik ga voor de zekerheid toch ontharingscrème kopen want ik wil een jurk aan en mijn benen zien eruit als die van het zusje van King Kong’.
‘Is het in jouw geval niet beter om naar een tuincentrum te gaan?’ stelde ik voor. ‘Je hebt nogal stevige, dikke beenharen en…’
‘Waarom heb je toch altijd van die k*t-opmerkingen?’ snauwde G.
Het wordt niks vanavond met die date, dat weet ik nu al.

De Vauten

© Pixabay: angel-3026517_1280

© Pixabay: angel-3026517_1280

Vrijdag 01-06
Lief dagboek,
Juni alweer. Wat gaan die maanden toch snel. Veel te snel. Je kijkt op de klok en bam, er blijken weer een paar uur om te zijn. Ik durf tegenwoordig niet meer op de klok te kijken. Op de kalender trouwens ook niet, bang dat er weer een maand voorbij is.

In het kader van fit en gezond blijven heb ik overigens vandaag weer heerlijk gegeten dagboek: ik at bloemkoolrijst met gebakken uien, knoflook, champignons, gerookte makreel, madame Jeanette en paprika. Op de rand van mijn bord lagen bovendien 2 falafel-balletjes, een halve avocado en een paar eetlepels humus. In mijn smoothie zat: rucola, veldsla, paksoi, komkomm… o wacht, de telefoon gaat.

Dat was vriendin G. Ze heeft zich ingeschreven bij een relatiebureau en heeft de ene date na de andere maar ze ontmoet alleen maar gekken zegt ze. ‘En ik wil niet alleen blijven’ jammerde ze.
‘Kom bij ons wonen’ stelde ik voor. ‘Dan mag je mijn huishouden doen en in ruil daarvoor ben je niet alleen’ maar G. vond het een uitermate slecht idee.

00.30 uur. Gekeken naar documentaire over The Doors. ‘Wat waren ze toch goed hè’ verzuchtte ik tegen man.
‘Ik vind het vrij hysterisch allemaal om eerlijk te zijn’ zei hij terwijl hij naar Jim keek die roerloos op het podium lag.
‘Ik vind ze GE-WEL-DIG’ kwijlde ik. Jim lag nog steeds op het podium. Af en toe leek het alsof hij even aan het stuiptrekken was.

Zaterdag 02-06
’s Middags op bezoek bij M. & H. – was gezellig. ’s Avonds uit eten met vriendin M. en haar man.
‘Zit je vol?’ vroeg man van M. belangstellend toen hij zag dat M. haar bord niet leeg at.
‘Nee’ bitste M.
‘Waarom eet je je eten dan niet op?’
‘Omdat ik GENOEG heb. Ik zit niet VOL – een mens kan niet VOL zitten’ snauwde M. ‘Hoe vaak moet ik dat in Godsnaam nog zeggen. Een emmer zit vol, een glas zit vol – een mens zit niet VOL’.
Man van M. zweeg beduusd. ‘Ik zeg altijd vol’ mompelde hij uiteindelijk.
‘Ja. En ik roep al -tig jaar dat dat niet goed is’ antwoordde M. ‘Het is net zo fout als ‘hun hebben’. Dat zeg je toch ook niet of wel soms??’

Zondag 03-06
21.10 uur. Lees net dat het kabinet nu ook al roken op een terras wil verbieden. Lijkt me een fijn plan. Straks gaan ze ook roken verbieden in huis, in de tuin – overal. Ik vraag me soms oprecht af dagboek, wie er nu gek is. Het Pluche bedenkt nu dus dat het een goede actie zou zijn om roken op een terras te verbieden maar zwijgt angstvallig over het over het vliegverkeer dat vele malen vervuilender is. Mevrouw Thieme, u bent zo begaan met het milieu, zegt u hier nou iets over. O nee, stom van me: u zit zelf doorlopend in een vliegtuig.

Maandag 04-06
Naar pa in Rotterdam. Toen ik binnenkwam overviel het me direct weer dagboek, dat moe daar niet stond met wijd opengesperde armen. ‘Daar is mijn meisje!!’ riep ze altijd en ik stond er toen niet bij stil dagboek, ik stond er werkelijk niet bij stil dat ik ooit binnen zou komen en dat alles anders zou zijn. Ik zou willen dat ik van moe droomde zodat we toch nog even konden praten en lachen maar dat gebeurt niet. Zou moe het te druk hebben? Zou ze Earl Hines al ontmoet hebben? Of Al Bowlly? Of al die anderen waar ze zo van hield? Moe hield veel van onderstaand liedje dat Stephen King tot mijn grote vreugde ook gebruikte in The Shining (op het eind van de film, als Jack Torrance aan de bar in het hotel zit). Moe en ik hadden dus op muziekgebied soms dus toch wel wat overeenkomsten.

Dinsdag 05-06
Met de mannen op bezoek bij zus van moe in België. Moe en haar zus hadden een geweldige band en belden elkaar soms wel 2x per dag. Voor tante is het ook moeilijk – die is nu twee jongere zusjes kwijt met wie ze heerlijk kon lachen. We vergeleken hen vroeger wel eens met The Golden Girls en zelf zagen ze hier en daar ook wat overeenkomsten. Dat het  allemaal zo zou lopen had niemand kunnen bedenken. Toch hebben we veel gelachen, tante en ik, en veel herinneringen opgehaald aan moe. Zo heerlijk dat er iemand is die nog precies weet hoe moe als klein meisje was.

We zagen tot onze verbijstering dat de benzine daar 1.44 euro was; in het Aardse Paradijs dat Nederland heet mogen we ondertussen maar liefst 1.77 betalen. We zouden toch één Europa worden? Ik merk er niets van.
‘En dan hebben we het nog niet eens over het ‘kwartje van Kok’ brieste oom H. die ik ’s avonds aan de telefoon had. ‘Dat zou eraf gehaald worden, is nooit gebeurd. Je vraagt je werkelijk af… Enfin, laat me m’n mond maar houden’. Oom H. zuchtte. Ik was even bang dat hij zou gaan huilen maar dat deed hij gelukkig niet.

Woensdag 06-06
Met vriendin M. naar Leeuwarden, veel gelopen. Zag tot mijn grote vreugde dat er een La Place op het Zaailand gebouwd wordt! Gezellig, ik miste hem wel sinds V&D verdwenen is.
Bij Grand Café Z (leuk daar!) kopje koffie gedronken. ‘Gek hè’, hoorde ik een vrouw zeggen. ‘Ze wil niets met ons te maken hebben maar ze blijft me maar volgen. Ze is ongelooflijk geïnteresseerd in wat ik schrijf en elke zondagochtend vroeg zit ze te gluren, jaar in jaar uit. Bizar. Daaraan herken je toch wel de echte psychopaat vind je niet? De echte doorgewinterde diehard totale gek?’
Beide vrouwen moesten enorm lachen.
‘Ach ja’ vervolgde ze uiteindelijk. ‘Laten we het er maar op houden dat die bovenmatige interesse er altijd al geweest is. Dat heeft uiteindelijk immers ook geleid tot die krankzinnige ruzie van toen waarbij ze totaal doordraaide en…’
De rest van het verhaal ging verloren omdat vriendin M. begon te praten over haar werk en haar oversekste cheffin. Hield dus m’n mond want de verhalen over de oversekste cheffin zijn vele malen leuker.

Donderdag 07-07
13.00 uur. Op dit moment zit ik in de tuin aan tafel met een laptop voor m’n neus waarvan de batterij bijna leeg is. Zo irritant. Moet eigenlijk naar boven om oplader te halen maar heb geen zin. Enfin, maar eens kijken hoever ik kom met een zwakke batterij.

Ben ik weer. Moest toch oplader halen, het ging niet meer.

In plaats van te dromen van moe droomde ik de afgelopen nacht van man. Hij duwde de Harlinger Courant onder m’n neus en riep ontzet: ‘Ben je wel goed wijs?? Dat stukje van je staat vol fouten. Ik heb er al 19 geteld’. Was een irritante droom. Ben nu voor de zekerheid constant de tekst aan het overlezen. Negentien fouten vind ik wel erg veel.

Over Ljubljana, het OV en meer

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje, het kwam er niet van. Deze week heb ik in elk geval wél een stukje en hierin ga ik het hebben over:
1. Hoe ik Ljubljana mis.
2. Hoe ik moe mis.
3. Over zwaaiende mensen.
4. Over het OV.
5. Over het woord Defenestratie.
6. Over politiek asiel.
7. Over m’n mammogram.

Punt 1: Ik heb gewoon heimwee naar Ljubljana dagboek. Wat zou ik graag in Slovenië wonen! ‘Wat let ons?’ zei man toen ik het opperde. ‘De gezondheidszorg is daar niet optimaal’ antwoordde ik. Hypochonder als ik ben zou ik me het liefst permanent omringen met een voltallig medisch team maar is dat niet wat overdreven? En is het eigenlijk niet een beetje zonde om krampachtig te blijven zitten waar je zit alleen maar vanwege de zorg? Als iedereen zo dacht was Amerika nooit ontdekt.

Punt 2: Moe. Het gemis lijkt elke dag groter te worden dagboek. Ik heb gemerkt dat ik soms huil in mijn slaap en ik verlang er ZO naar om moe even te bellen, te horen en te zien, dat het werkelijk fysiek pijn doet. Telkens als ik aan haar denk schiet ik vol en over haar praten lukt niet zonder een flinke huilbui. Het is gek: de eerste weken had ik het idee dat ik me er redelijk goed doorheen sloeg maar de laatste dagen…

Punt 3: Dagboek, het is slaat misschien nergens op om daar überhaupt over na te denken maar toch: waarom zwaaien we naar elkaar als we op het water zijn? Als we dezelfde mensen, naar wie we zo uitbundig zwaaien als we op het water zitten, aan wal zouden tegenkomen zouden we dat beslist niet doen. Is toch raar?

Punt 4: Ik heb in Slovenië veel met het openbaar vervoer gereisd dagboek, en ik was telkens verbijsterd over de tarieven, zo goedkoop (en dat voor zoveel kilometers). Een paar dagen geleden was ik in Amsterdam en moest vanaf het Waterlooplein naar het centraal station – een klein stukje maar net te lang om te lopen, zeker met die warmte. Ik kocht een los kaartje: 3 euro. Tjonge jonge. Hoezo één Europa?

Punt 5: Ik heb er weer een nieuw woord bijgeleerd: Defenestratie. Dat is het gooien van iets of iemand uit het raam. Als je dus een, ik noem maar wat, stukje kauwgum uit het raam gooit, is dat dus feitelijk een gedefenestreerd stukje kauwgum. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor je schoonmoeder – ook zij is gedefenestreerd mocht je ooit… enfin.

Punt 6: Oom H. brulde laatst dat hij erover nadacht om politiek asiel ergens aan te vragen.
‘Waar dacht je dat dan te doen?’ gaapte buuf Annie (zijn vriendin).
‘Misschien wel in Rusland’ gromde oom H. ‘Daar zit ook een gek maar die herken je in elk geval. Het verraderlijke in dit land is dat het pluche bezaaid is met gekken en…’
‘Jajaja, ik weet het’ zuchtte buuf Annie en nam een flinke slok van haar Baileys.
‘Als jullie maar weten’ ging oom H. door, ‘dat er op dit moment een grote oorlog georganiseerd wordt. Met nadruk op georganiseerd’.
‘Jajaja, ik weet het’ zuchtte buuf Annie weer.

Punt 7: Morgen mag ik weer mijn mammogram maken en dit jaar mag ik daarvoor naar Leeuwarden. Vroeger kon ik op de fiets naar het ziekenhuis om de hoek maar in het kader van de totale ontmanteling van de zorg moet ik nu dus naar een ziekenhuis meer dan 20 km. verderop. Nu ik me dit realiseer dagboek: hoezo zou ik in Nederland blijven vanwege de zorg? Ik denk dat het er hier ondertussen hetzelfde aan toe gaat als in de meeste Balkanlanden. Moeten we dan misschien toch eens serieus nadenken over een eventuele emigratie? Nah. Laat maar. Ik kan Harlingen voorlopig toch niet missen.

Een Teken van Moe

20180508_122926_BledZondag 06-05
Lief dagboek,
23.10 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan Mestni Trg in Ljubljana waar man en ik vanochtend om 08.15 uur aankwamen. Het zonnetje scheen en de lucht was blauw – wat zag de stad er anders uit dan drie maanden geleden toen ik hier voor het eerst kwam en er pakken sneeuw lagen! Het is één groot feest om weer hier te zijn en natuurlijk: om dochter weer te zien. Nu ga ik slapen. Het was een lange dag.

Maandag 07-05
22.40 uur. Vandaag veel gelopen en kasteel bekeken. Het was prachtig weer. Zojuist keken man en ik op de iPad even naar Nederlandse tv en vielen midden in een aflevering van Zwarte Zwanen waarbij voor de zoveelste keer uit de doeken gedaan werd hoe dat nu zit met die pensioenpotten. ‘De Diefstal van de Eeuw’, noemt oom H. het altijd. Het schijnt dat iedereen die tegen het pensioenfonds procedeert gelijk krijgt maar dan wel een geheimhoudingsverklaring moet tekenen en zelf de kosten mag betalen. Het is walgelijk.
‘Waarom pikt iedereen dit?’ vroeg ik me hardop af.
‘Omdat we geestelijk kapot geslagen zijn’ volgens man.

Dinsdag 08-05
O God dagboek. Dit is echt vreselijk. Man en ik kwamen zojuist binnen – we waren naar Bled geweest en hadden daarna overheerlijk Mexicaans met dochter gegeten – en toen we bij ons gebouw aankwamen stond er politie voor de deur. Eenmaal binnen sloeg een enorme stank ons in het gezicht. Het bleek dat onze benedenbuurman al een paar dagen dood in huis lag en nu met die hitte…. (De buurman was trouwens een natuurlijke dood gestorven).

Woensdag 09-05
08.10 uur. We gaan straks de deur uit om te ontbijten bij Slovenska Hisa waar ze heerlijke Latte Macchiato en srcambled eggs hebben. Zelfs IN ons appartement kunnen we de buurman ruiken maar zodra je de deur opendoet en de gang opgaat klappen je longen alweer bijna dicht. Toch tragisch hè dagboek, dat dit soort dingen gebeuren. Hoe kan het dat niemand hem gemist heeft? Wat zijn er toch een eenzame mensen.

22.38 uur. Ik ben verliefd op Ljubljana.

Donderdag 10-05
Deze stad is zo…beschaafd. Dat kennen we in Nederland niet. Hier rijden er geen lawaaiige scooters door de stad heen. Rijden er geen automobilisten met 800 decibel aan muziek in het rond. Is er geen opgefokte sfeer. Geen zwerfaval op straat. Vergeleken met Ljubljana is heel Nederland doorgedraaid en doorgesnoven.

Vrijdag 11-05
Zit nu in de bus op weg naar Triëst. ‘Wat een geschiedenis heeft Italië toch hè’ zei ik tegen man. ‘De Romeinen waren tenslotte ook al druk bezig met een groot Romeins Rijk te stichten’.

Dat heb ik inderdaad al vaak gedacht dagboek. Onze Grote Leiders zijn voornamelijk Grote Egotrippers.

Zondag 13-05
07.50 uur. Net wakker. Het is Moederdag en ik kan moe niet bellen. Niet verwennen. Niet knuffelen. Alleen maar in gedachten honderdmiljoen dingen tegen haar zeggen waarvan ik hoop dat ze me hoort.

23.00 uur. Toch een fijne Moederdag gehad. Dat moest van moe maar ook van mezelf.

Maandag 14-05
Naar Škofja Loka toe, prachtig stadje. Jammer dat het wat regende.

Woensdag 15-05
10.20 uur. Gisteren zijn we teruggekomen en ik moest vandaag echt afkicken. Ik wil ontbijten bij Slovenska Hisa, ik wil over de gezellige Cankarjevo nabrežje lopen, ik wil…eigenlijk wil ik misschien daar wel wonen. Ik ga dit toch eens met man bespreken. Tuurlijk ga ik Harlingen missen maar in Ljubljana waait het toch echt stukken minder.

Donderdag 16-05
Pa heeft – en dit weet ik zeker – een teken van moe gehad. Dat gebeurde tijdens het koken. Hij zette een groot, glazen deksel op de pan om zijn hapje warm te laten worden, liep weg en opeens hoorde hij een enorme knal.
‘Het deksel was in duizend stukjes ontploft’ zei hij verbijsterd.
Het deksel ken ik dagboek. Het is een dik, zwaar deksel en dat knalt echt niet zomaar uit elkaar. Ik weet het dus heel zeker: het was een teken van moe. Eindelijk.

De Droomvrouw

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 14 april
‘Naar wie zwaai je in Hemelsnaam?’ vroeg mijn vrouw zojuist toen we over de Noorderhaven reden. Verwonderd keek ik haar aan. ‘Hoe bedoel je: naar wie zwaai je? Je zag die vrouw toch naar ons zwaaien? Ik weet niet wie het is maar ik vond het wel zo beleefd om even terug te zwaaien’.
Mijn vrouw staarde me verbijsterd aan. ‘Schat, er was niemand. Kijk eens om je heen. De hele haven is leeg’.
Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag inderdaad niemand. ‘Ze zal wel ergens naar binnen gegaan zijn’ veronderstelde ik. Mijn vrouw haalde haar schouders op.

Woensdag 18 april
Vanmiddag zag ik die vrouw van laatst weer. Ze zag er prachtig uit en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik beslist werk van haar gemaakt zou hebben als ik niet getrouwd was.
‘Zie je ze weer vliegen?’ hoorde ik mijn vrouw op spottende toon toen ze zag dat ik mijn arm hief teneinde op een onopvallende manier te zwaaien. Ik gaf geen antwoord. Geen zin in. Dit toontje bevalt me niet en me af te laten schilderen als een gek nog minder.

Maandag 21 april
Zojuist liep ze over de Kimswerderweg, die vrouw. Ik zag haar al vanuit de verte. Ze zag er weer beeldschoon uit en het leek alsof ze – ja, het klinkt gek maar het leek alsof ze licht gaf.
‘Nu heb ik er genoeg van’ zei mijn vrouw toen ik uitbundig terugzwaaide. ‘Ik wil graag dat we even met iemand gaan praten want het gaat niet goed met jou. Er staat niemand naar ons te zwaaien en ik vind dit een beetje beangstigend worden’.

Maandag 7 mei
Na precies één gesprekje met de psych had hij zijn conclusie al getrokken. ‘U bent oververmoeid. Uw geest draait constant op volle toeren en husselt dromen en realiteit door elkaar. Ga er even tussenuit, ga tuinieren, golfen – wat dan ook. Ga in elk geval ontspannen’. Hij stond op en gaf ons een hand. Mijn vrouw keek me sceptisch aan toen we wegliepen. ‘Goh. Interessant zeg, die dromen van jou’. Ze klonk erg hatelijk.
Naar die psych ga ik in elk geval niet meer terug, dat weet ik wel. In dit soort onzin heb ik geen zin.

Dinsdag 8 mei
Toen ik mijn boodschappen op de achterbank wilde zetten zag ik een doosje. ‘Wat zit erin?’ vroeg mijn vrouw nieuwsgierig die het doosje ook had gezien. Dat mens houdt alles als een havik in de gaten.
‘Afblijven!’ lachte ik haar plagerig toe. Ik weet niet waarom, maar ik wilde gewoon niet dat ze de doos openmaakte. Mijn vrouw keek verheugd. Ze dacht natuurlijk dat ik een cadeautje voor haar gekocht had.
*****
Het doosje heb ik net naar boven gesmokkeld. Erin zit de mooiste dolk die ik ooit heb gezien: hij heeft een houten schede, een houten handvat en is ingelegd met schitterende edelstenen en parelmoer versieringen. Op het lemmet van de dolk staan vreemde tekens waar ik niets van begrijp. Terwijl ik op de rand van het bed zat en de dolk bekeek voelde ik opeens dat ik niet alleen was. Mijn droomvrouw stond in de hoek van de slaapkamer; onze blikken hielden elkaar lang vast en de liefde en het verlangen waarmee ik plotseling overspoeld werd benam me voor enkele seconden de adem. Het was alsof ik zweefde. Ze zoog me een wereld in waarin ik… écht gelukkig was.
*****
‘Wat zat er nou in die doos?’ vroeg mijn vrouw net nieuwsgierig. Ik had hem mee naar beneden genomen en hij lag op mijn schoot.
‘Je hebt hem al opengemaakt!’ Ze klonk teleurgesteld en keek me verwijtend aan. Ik voelde weerzin. Er is niets ergers dan een pruilende vrouw. Mijn droomvrouw stond achter mijn vrouw en glimlachte naar me. Ze was mooier dan ooit. Ik tilde het deksel op terwijl ik mijn vrouw strak aankeek en voelde hoe het gladde heft van de dolk als vanzelf in mijn hand gleed. Opeens wist ik precies wat me te doen stond.

Category: 02 - Fictie  11 Comments

Het Selectieve Geheugen

Donderdag 26-04
Ik heb gisteren naar het politieke debat inzake de memo’s over het afschaffen van de dividendbelasting gekeken dagboek, en zelden – wat zeg ik: NOG NOOIT – heb ik zo’n grote groep mensen bij elkaar gezien met zo een selectief geheugen. Zelfs het geheugen van de christelijke partijen liet hen ‘in de steek’.
‘Gaan er koppen rollen denk je?’ vroeg ik aan man die ook keek.
Man haalde schamper lachend zijn schouders op. ‘Natuurlijk niet. Waar moet je beginnen? In principe zouden ALLE koppen moeten rollen’.

Wat heb ik gisteren geleerd: dat een Van der Steur en een Zijlstra op moesten stappen vanwege Actieve Misleiding maar dat je als Grote Leider bijna schaterlachend met je mobieltje mag spelen tijdens een Hoofdelijke Stemming.
‘Het is een schandaal!’ brulde oom H. die het debat gisteren ook gevolgd had. ‘Zelden heb ik zoveel gelieg, gedraai en gekonkel bij elkaar gezien en ze komen er mee weg! Het debat ging allang niet over memo’s’ foeterde hij verder. ‘Het ging over de geloofwaardigheid van Rutte. En die heeft hij niet – hij is evident leugenachtig. Gisteravond is de democratie vermoordt’.
Ik wind me niet meer op dagboek – liegen en bedriegen hoort erbij en dat hebben we te accepteren.

Zaterdag 28-04
’s Middags even stadje in. Het valt me op dat winkelpersoneel altijd ‘Geen probleem’ zegt als je ze bedankt voor het een of ander. Ik vind dat toch wat vreemd klinken. Als ik iemand bedank is een ‘Graag gedaan’ volgens mij beter op z’n plaats. ‘Geen probleem’ klinkt alsof ik me aan het verontschuldigen ben omdat ik iemand omvergelopen heb.
M. sloeg haar ogen ten hemel toen ik dit uitlegde. ‘Ik kan me best indenken dat er mensen zijn die een hekel aan je hebben’ zei ze.
‘Ik zou het vrij teleurstellend van mezelf vinden als er niemand een hekel aan me had’ antwoordde ik hoog.

Jurkje besteld via internet.

Zondag 29-04
Ik vind het wel triest hoor dagboek, als ik die beelden zie van de Oostervaardersplassen. ‘Met de mensheid gebeurt exact hetzelfde’ aldus vriend P. (de filosoof). ‘Over de overbevolking op deze planeet heeft niemand het maar neem van mij aan: er zullen zich in de toekomst afgrijselijke taferelen afspelen’.
Lekker dan. Sorry achter-achter-achterkleinkinderen. Ik had het ook liever anders gezien.

Maandag 30-04
Ik zag zojuist een foto van moe en mij op ons ons bankje in het zonnetje, vorig jaar rond deze tijd gemaakt. Moe had een kek zwart jurkje aan en een sjaaltje om de hals en zag er vrolijk en blij uit. Als ik had geweten moe, hoe we er een jaar later voorstonden, had ik je toen stevig vastgepakt en verteld hoeveel ik van je hield. Hoe blij ik was dat juist jij, van al die miljoenen vrouwen op aarde, mijn moeder was. Maar ik kan het niet meer vertellen. Ik kan je niet meer bellen of vastpakken. Ik kan alleen maar hopen dat, waar je nu ook bent, je dit alles gewoon wéét.

Dinsdag 01-05
Wat heb ik verder geleerd:
Dat goud ontstaat uit een botsing van uitgedoofde sterren. Wist ik niet, grappig. Boven mijn tuin zijn die sterren in elk geval niet gebotst. Tot nu toe.

Donderdag 03-05
Jurkje is binnen. ‘Kijk’, zei ik tegen man terwijl ik een pirouette maakte in m’n nieuwe outfit. ‘Hoe vind je hem?’
‘Leuk hoor’ zei man die opkeek van z’n krant. ‘Duur?’
‘Eeehh.. dat herinner ik me niet meer’ antwoordde ik.
Man keek me verwonderd aan.
‘Dat kan makkelijk hoor’ legde ik uit. ‘Onze Grote Leider heeft daar ook last van, van zo’n selectief geheugen’.
Man sloeg krant schouderophalend open en las verder.
Handig, dit. Ga het vaker doen. Met dank aan de Lachende Leider.

Those were the days my friend

ornamental-cherry-3350554_1280

© Bron: Pixabay

Zaterdag 21-04
Lief dagboek,
Wat een mooi weer hebben we de laatste dagen! Als het voor de aardigheid in de zomer nou ook eens zo mooi is boffen we helemaal maar dat zal wel weer teveel gevraagd zijn.

Een paar dagen geleden hebben we een roos voor moe in de tuin geplant en toen ik hem water gaf schoot opeens het liedje van Mary Hopkins door mijn hoofd: ‘Those were the days my friend’. Nu, telkens als ik naar de roos kijk, hoor ik Mary galmen: ‘Those were the days my friend, we thought they’d never end’ en telkens zit er dan een brok van ongeveer twee vierkante meter in m’n keel. Het is waar. ‘Those were the days’. Ik dacht werkelijk dat ze nooit voorbij zouden gaan.

Zondag 22-04
Pa ging weer naar huis. Het was een gezellig weekje en het idee dat hij nu weer thuis zou komen in een leeg huis maakte me wat verdrietig.
‘Kom’, zei man die een arm om me heensloeg. ‘We gaan bij de boot wat drinken’. Was gezellig bij de boot. Naast me zaten twee vrouwen – een was erg zwaar opgemaakt maar de ander zag er schattig uit. Wat lijkt me dat een akelig gevoel, zo’n pak make-up op je gezicht. ‘Je weet wiens schuld dit is hè?’ siste de zwaar opgemaakte. ‘Het is de schuld van oma!’
De schattige keek verbijsterd. ‘Oma? Ben jij wel goed bij je hoofd? Die is sinds 1989 dood!’

Maandag 23-04
Over een paar dagen hebben we alweer ons Verplicht Nationale Heerlijke & Fijne dagje te pakken! Ik heb het nu natuurlijk over koningsdag. Het blijft een wonderlijk fenomeen dat er ooit besloten is om een doodgewone familie boven het volk te verheffen en ze te onderhouden maar goed, het zal wel onder de categorie ‘Volk, Brood & Spelen’ vallen. Iets anders kan ik er niet van maken. Dit mag ik trouwens niet van buuf Annie zeggen die bij hoog en bij laag volhoudt dat een koningshuis ‘goed is voor de economie’. Als ik dan vertel dat er heel wat landen zijn zonder koningshuis die het economisch NOG beter doen dan Nederland verkrampt ze – ze krijgt nog net geen epileptische aanval. Is toch raar dagboek, dat er mensen rondlopen die ZO gehersenspoeld zijn?
***
Er zijn een paar dingen die ik de laatste tijd geleerd heb. Zo heb ik geleerd dat er een woord bestaat voor de geur die je ruikt nadat het geregend heeft: petrichor. Altijd handig om te weten. Voortaan ga ik na het regenen niet meer te zeggen dat het zo lekker ruikt maar zeg ik: ‘Heerlijk hè, die petrichor?’ Ook heb ik geleerd dat er zomer- en winterheide bestaat. Heide is heide dacht ik altijd maar niet dus.

Dinsdag 24-04
Meer dan twee uur met vriendin G. aan de telefoon gezeten die het eerste uur alleen maar huilde vanwege haar ex.

Gezond gegeten: gebakken uien, paprika, knoflook, zoete aardappel, zwarte bonen en bloemkoolrijst gegarneerd met edelgistvlokken. ‘Hapje?’ bood ik man gul aan die verwonderd naar m’n bord staarde aan maar hij schudde verwoed zijn hoofd.

Woensdag 25-04
12.10 uur. Toen ik zojuist in de winkel prachtige moederdagkaarten zag schoot ik wéér vol. Op de meest onverwachte momenten overvalt het verdriet me, heel wonderlijk. Zelfs moe zegt op dit moment niet veel.

14.57 uur. Mary Hopkins zit weer in m’n hoofd. Misschien is het liedje wel een boodschap van moe dagboek. Moe was immers dol op muziek. Als dat zo is begrijp ik wel wat moe met dit liedje duidelijk wil maken: laten we vooral genieten van het leven. Het is voorbij voordat je het in de gaten hebt.

De Onzichtbare Man

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 14 april
Lief dagboek,
Ik krijg een steeds onbehaaglijker gevoel over de vrede in de wereld en mijn gesprekken met vriend P. (de filosoof) maken me er niet geruster op. Hij beweert bij hoog en laag dat er ‘doelbewust een wereldoorlog gecreëerd wordt omdat er zoveel landen, bedrijven en Grote Leiders gebaat zijn bij een goede wereldoorlog. Het zal de economie een enorme boost geven’. Vanavond zei hij dat hij ‘zeker weet dat de Leiders vaak handenwrijvend aanschuiven bij hun decadente banketjes om hierop te klinken’.
‘Zou P. wel goed bij zijn hoofd zijn?’ vroeg man zich later af, eenmaal op weg naar huis.
‘Ik vind het niet onaannemelijk klinken hoor’ antwoordde ik. Man bekeek me meewarig.

19.20 uur. Ben de logeerkamer in orde aan het maken. Morgen komt pa logeren, gezellig.

Zondag 15-04
Het blijft raar om pa alleen uit de auto te zien stappen dagboek. Denk je dat het ooit went? Het is zo…zo onecht allemaal. Nog steeds.

Maandag 16-04
De Grote Leiders die we hebben zijn toch wel een cadeautje dagboek. Neem nu de waarnemend burgemeester Van Aartsen van Amsterdam. Er is een enorm grote groep illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers die doodleuk besloot woningen te kraken en wat doet dit cadeautje? He-le-maal niets.
Sterker nog, stiekem vindt hij dat het de schuld is van de huiseigenaar want: ‘De panden stonden leeg toen die gekraakt werden, er volgde pas laat aangifte’. God nog aan toe.

Dinsdag 17-04
Vriendin M. nodigde ons uit om te komen eten. Kregen het – hoe kan het ook anders – natuurlijk over de politiek.
‘Eén ding weet ik in elk geval’ zei man van M. ‘We worden constant in de zeik genomen’.
‘Oud nieuws’ gaapte M.
Man van M. stak zijn hand de lucht in om M. tot stilte te manen. ‘Laatst realiseerde ik me bijvoorbeeld het volgende: Nederland was vijftig jaar geleden volgens de Club op het Pluche ZO vol dat we moesten emigreren naar Canada, Nieuw Zeeland en Australië. De overheid stimuleerde de emigratie enorm. Het gekke is: er woonden toen nog niet eens 8 miljoen mensen in dit land. Begrijp je waarom ik denk dat we constant in de zeik genomen worden?’
Begrijp het volkomen dagboek. Het is inderdaad een beetje vreemd.

Woensdag 18-04
Had kleine aanvaring met man toen hij met een gratis Schnitte van Poiesz thuiskwam. ‘Die kon ik niet laten liggen’ joelde hij opgetogen.
‘We hadden afgesproken dat je wat aan dat buikje zou doen’ mopperde ik. ‘Wat heeft het voor zin om ’s ochtends havermout te eten als je een uur later een halve slagroomtaart naar binnen werkt?’
‘Ik laat mij deze taart niet ontnemen’ grijnsde man, genieten van de eerste hap.
‘Om MIJ alleen al zou je best moeten doen om gezond te blijven’ jengelde ik maar man gaf geen kik en nam nog een hapje.
Ik bekeek het tafereel hoofdschuddend. Als het misgaat met je gezondheid dankzij je gesnoep weet ik één ding: op je kaart zet ik geen mooie, liefdevolle spreuk. Ik zet erop:
‘Ik vond het leven niks meer waard
Daarom koos ik voor de taart’.

Man verorberde vergenoegd het laatste stuk.

Donderdag 19-04
Ben nu met pa en man naar Wild Wild Country op Netflix (ze hadden het Netvlies moeten noemen) aan het kijken en realiseer me waar het mis begon te gaan met dat Utopia van toen: een groep christelijke mensen werd bang van een groep mensen die een man van vlees en bloed aanbad maar hetzelfde groepje christelijke mensen vond het heel normaal om een ONZICHTBARE man hoog in de hemel te aanbidden. Zo formulier ik het – in grove lijnen – wel goed denk ik.
Juist ja. Ik weet genoeg. Meer dan genoeg.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: