Blog Archives

Het Nippertje

© Bron: PixabayZaterdag 08-07
Lief dagboek,
Soms zijn er van die woorden die je regelmatig gebruikt en opeens denk je: wat een idioot woord is dit. Zoiets overkwam me gisteren. Ik was vriendin L. aan het appen en wilde zeggen dat ‘mijn kaaskoekjes op het nippertje…’ en toen stopte ik. Ik kon m’n zin niet afmaken. Want ik keek naar m’n scherm en dacht: nippertje? Nippertje? Wat is dat in Godsnaam voor een woord? WAT is een nippertje? Als je het drie keer achter elkaar zegt weet je niet eens meer wat het betekent. Nippertje-nippertje-nippertje. Het klinkt als iets dat je kunt eten en krokant is.

Maandag 10-07
Even naar vriendin M., haar zus was er ook. M. en haar zus kunnen niet bijzonder goed met elkaar overweg maar ze gedogen elkaar op een redelijk beschaafde manier. ‘Ik heb altijd het gevoel dat ze jaloers is’ heeft M. wel eens verteld.
Nu stapte ik dus binnen, juist op het moment dat de zus een Camembert openpulkte en naar binnen schoof. Dagboek, werkelijk: in één keer verorberde ze dat hele kaasje, ik overdrijf niet. Nu ja, een klein beetje dan.
Het was best gezellig met de zus van M. erbij. ‘Ik wil volgend jaar op vakantie naar Brazilië’ vertelde ze, ‘en ik wil ook een cursus Braziliaans doen. Dat Braziliaans is zo’n mooie taal, vinden jullie niet?’ Ze slikte in één keer de halve Camembert door.
‘Ze spreken in Brazilië geen…’ wilde ik zeggen maar toen verslikte de zus zich in een homp kaas en nadat ze eindelijk weer wat lucht kreeg kwam het er niet meer van.

Dinsdag 11-07
Vannacht maakte dochter me wakker. ‘Er is een spin in mijn kamer’ fluisterde ze. Gek is dat: ik slaap met gemak door wekkers of alarmen heen maar als dochter naast m’n bed staat te fluisteren ben ik direct klaarwakker. Zou dat een soort moederinstinct zijn? Dat ze me wakker maakte voor de spin was overigens een grof schandaal. Ik kon het beest in eerste instantie niet eens vinden, zo klein was ‘ie. Toen ik ‘m eindelijk zag pakte ik hem met twee vingers en staarde dochter verbijsterd aan: ‘Maak je me HIERVOOR wakker?’ Ik zwaaide driftig het insect voor haar neus heen en weer terwijl dochter als door een adder gebeten een sprong maakte die het op de Olympische Spelen niet onaardig zou doen.
Ik hoop dat ze vlug trouwt met een insectenverdelger en vooral NOOIT in een tropisch land gaat wonen.

Woensdag 12-07
Ik zat trouwens de hele tijd te denken dagboek, over het voornemen van de G20 om internet aan banden te leggen. ‘Er worden teveel leugens verspreid via internet’ is het argument.
Wat ik me nu steeds afvraag: hoe zit het dan met Rutte? Wordt hij ook aan banden gelegd? Hij verspreidt namelijk ook heel wat onzin – pakken we hem ook aan? Wordt hij ook gecensureerd?

Grijs dagje. Brachten dochter terug naar Groningen en gingen zelf nog even de stad in.

Donderdag 13-07
Goed nieuws dagboek: De Londense metro zal voortaan geen ‘dames en heren’ meer zeggen. Dat ligt net iets te gevoelig en dat kan ik me heel goed voorstellen. Er zijn tegenwoordig per slot van rekening nog maar bitter weinig dames en heren dus die aanhef was al jarenlang volkomen misplaatst. Ik heb wel een paar suggesties voor een nieuwe aanhef:

‘Goedemorgen stelletje randdebielen’
‘Goedemorgen krukkige imbecielen’
‘Goedemorgen kruipende stumpers’
‘Goedemorgen schlemiele zielenpieten’
‘Goedemorgen achterlijke…’
Enfin. Ik kan nog uren zo doorgaan maar daar heb ik niet zoveel zin in.

Dagboek: ik heb wel eens verteld over vriendin A., die vriendin die een chef heeft die niets anders doet dan peuteren in z’n neus. Het schijnt nog een naam te hebben ook, die afwijking. Anyway: ze heeft een enorm conflict met hem gehad laatst ‘Hij was op de afdeling aan het opscheppen over zijn vroegere veroveringen toen zijn blik op mij viel’ vertelde ze. Ze rilde bij de gedachte, dat kon ik duidelijk zien.
‘Als ik jou toentertijd buiten de deur had ontmoet had ik misschien ook wel werk van je gemaakt’ zei hij terwijl hij over zijn glimmende schedel aaide en daarna aan zijn vettige snor trok.
‘En hoe had je gedacht me te veroveren?’ had A. op scherpe toon gevraagd. ‘Door me te verblijden met een doos neuspulkjes?’
‘Iedereen begon ongemakkelijk te schuifelen en later moest ik bij hem op kantoor komen waar hij me een enorme uitbrander gaf over iets onnozels. Het was overduidelijk een wraakactie – de man was woedend’ vertelde ze.
‘Dit is vanwege die doos hè?’ had A. aan hem gevraagd.
Haar chef had haar met rooddoorlopen ogen aangekeken en krijste toen, terwijl hij naar de deur wees: ‘Eruit!’

Vriendin A. is nog net niet ontslagen vertelde ze. ‘Ik bracht later een kop koffie naar hem toe en mompelde sorry, dat leek me beter. Maar ik meende het niet’.
‘Slimme meid’ prees ik. ‘En je hoeft het ook niet te menen. Dat sorry. Soms is het gewoon beter om het even te zeggen. Het is tenslotte maar een woord’.
Al met al is het dus met een sisser afgelopen. Maar volgens A. was het wel op het nippertje.

Het Scheidingsfeestje

© Bron: PixabayVrijdag 30-06
Lief dagboek
Vanmiddag zaten jeugdvriendin L. en ik op het terras bij Wallys en maakten een paar selfies. We deden een gruwelijke ontdekking toen we de selfies bekeken: op elke foto leek het heel donker en rimpelig onder onze ogen. Zelfs met de allerzachtste filter zag het er raar uit. Op de selfies die we daarvoor maakten – op het terras bij Doeksen of op de Noorderhaven – zag het er heel anders uit, veel beter.
‘Misschien geven de mooie foto’s van net een vertekend beeld en is dít de werkelijkheid’ piepte ik terwijl we verstijfd van schrik nog een keer door de foto’s gingen. L. kon geen woord uitbrengen – ze staarde met open mond naar het scherm en ik merkte dat ze haar adem inhield. Wat een narigheid.

Zaterdag 01-07
Het is alweer juli! Hoe kan het toch dat het allemaal zo snel gaat? En waarom ging het vroeger niet zo snel, toen ik nog naar school ging en het leek alsof er geen eind aan die ellendige uren/weken/dagen/maanden kwam? Het leek alsof er jaren zaten tussen de weekenden, nog maar te zwijgen over hoelang het gevoelsmatig duurde voordat er weer eens een vakantie aanbrak. Had ik wel eens verteld dagboek, dat ik een keer na de vakantie naar huis gestuurd werd ‘omdat de rok van mijn uniform boven de knie kwam?’ Niet? Het zat zo: ik zat op een katholieke meisjesschool in Suriname en droeg, net als de andere leerlingen, een uniform. Tijdens de lange vakantie (je zegt daar natuurlijk geen ‘zomervakantie’ aangezien het altijd zomer is) schoot ik weer een eind de lucht in met als gevolg dat ik op de eerste dag van het nieuwe schooljaar direct naar huis gestuurd werd. ‘Zo kan je niet op school verschijnen’ werd me streng bij de ingang van de poort toegeroepen. God, wat verlangde ik innig naar de volgende vakantie. Het besef dat er nog een lang en ellendig schooljaar voor me lag stemde niet erg vrolijk toen ik naar huis sjokte. Met ontblote knietjes.

Zondag 02-07
Ik heb in mijn vinger gesneden dagboek, en niet zo’n klein beetje ook. Weeeehhh (geluid van iemand die huilt). Ik durf er zelf nauwelijks naar te kijken – het mes zat volgens mij nog net niet vast in het bot. ‘Waarom overdrijf je toch altijd zo?’ vroeg man toen ik het vertelde. ‘Wil je mijn wond zien?’ stelde ik voor terwijl ik mijn vinger demonstratief de lucht in hield maar dat hoefde niet.

Ik heb trouwens al wekenlang een jas in huis dagboek, en ik heb geen idee van wie die jas is. Opeens hing hij over de trapleuning en toen vriend van dochter laatst weg wilde gaan zei ik: ‘Vergeet je jas niet’.
‘Die is niet van mij’ zei hij terwijl hij het ding verbaasd bekeek. Hij is van niemand aan wie ik het tot nu toe heb gevraagd. Dit is toch idioot? Dit kan toch niet? Van wie is die jas? Hoe komt hij in mijn huis? En waarom zit er niet een paar duizend euro in?

Maandag 03-07
Had laatst trouwens een uitzending op tv gezien waarin wéér uitgelegd werd hoe dat nu echt met die werkloosheid zit. Het was een interessante uitzending waarin me weer pijnlijk duidelijk werd dat de Leugen inderdaad regeert: het is beslist niet zo dat de werkloosheid daalt. Wat er gebeurt is dat mensen minder lang recht hebben op een uitkering, vervolgens in de bijstand belanden en de bijstandsgerechtigde wordt niet meegeteld als werkloze. Kortom: de werkloosheid daalt misschien zogenaamd maar de groep bijstandsgerechtigden wordt steeds groter.
‘We pikken het toch?’ zei oom H. toen we het erover hadden. ‘We laten ons toch van alles op de mouw spelden door dat clubje daar, door dat stelletje @$#%&*#?’
‘Nou nou nou’ protesteerde buuf Annie, zijn vriendin. ‘Iets minder grof graag; er zijn ook kinderen bij’. Ze wierp een blik op dochter die met haar mobieltje bezig was en bij het woord ‘kinderen’ om zich heen keek, zich duidelijk afvragend waar de kinderen zich dan wel niet mochten bevinden.

Woensdag 05-07
Verse honing gekocht aan de kant van de weg. ‘Is dit nu de ‘rauwe honing’ waar ik zoveel over lees?’ vroeg ik. Mevrouw legde me uit dat dit honing was die zo van de raat kwam en dat ze wel eens vaker de term ‘rauwe honing’ had gehoord maar wat daarmee nou feitelijk bedoeld werd haar volkomen onduidelijk was. Heb net gegoogeld: rauwe honing is onbewerkt en onverhit. Is ‘gewoon honing die zo van de raat komt’. Jeetje. En ik maar denken dat rauwe honing toch wel heel speciaal moest zijn. Is overigens heerlijke honing.

Donderdag 06-07
Vriendin G. (die in een scheiding ligt) is wat ontdaan. ‘Hij is binnenkort jarig en dan gaan we met z’n allen uit eten maar daarna gaat hij weer weg – het is zo vreemd allemaal’ snikte ze. ‘En ik wil hem toch ook een cadeautje geven hoewel hij het eigenlijk niet verdient na al die leugens en dat bedrog en verraad maar ja – zo ben ik nou eenmaal’. (De man van G. blijkt er al een tijd een ander op na te houden).
‘Aan wat voor cadeautje denk je?’ vroeg ik. G. haalde haar schouders op. ‘Weet ik veel. Een ingelijste foto van zijn minnares?’
‘Anders laat je wc-papier bedrukken met haar gezicht erop’ opperde ik.
Dagboek: het was een GRAPJE. Ik meende het niet. Ik zei het gewoon in een opwelling. Maar G. vond het zo een grandioos idee dat ze helemaal opfleurde en nu gaat uitzoeken waar ze dit kan laten doen.
‘Ik wil een paar honderd rollen hebben’ zei ze. ‘En misschien kunnen we een scheidingsfeestje geven. Dan geef ik na afloop iedereen een rol mee’.

Een volgende keer houd ik mijn mond. Beloofd.

 

column-2017-07-07

De Slotzin

© Bron: PixabayLief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf heb ik net mijn boodschappenlijstje voor morgen af. Er staan wat ongebruikelijke dingetjes op maar hey, dat hoort er kennelijk bij als je in Harlingen woont. Zo staat er op mijn lijstje:

  • Quinoa
  • Gasmaskers
  • Zalm
  • Mondkapjes
  • Amandelen
  • Verseluchtkap (zo heet dat ding echt).

Ook heb ik opgeschreven:

  • Kiemen
  • Luchtreiniger (met Ionisator of Hepa-filter?)
  • Waterfilter en… en nog iets dat ik vergeten ben.

Ja dagboek, als je in Harlingen woont kun je niet voorzichtig genoeg zijn weet je dat? Het is triest maar waar. Ik verhuisde 12 jaar geleden hierheen in de veronderstelling permanent zuivere lucht in te ademen maar het tegendeel lijkt meer en meer waar te zijn. Ik heb het natuurlijk over het verontrustende bericht waarin verteld wordt over de onderzoeksresultaten over de zwarte neerslag in de omgeving van de Nieuwe Industriehaven. Ik las: ’De eerste screeningsresultaten tonen grote hoeveelheden Polycyclische Aromatische Koolwaterstoffen, oftewel PAK’s aan, een zeer giftige kankerverwekkende stof’.
Nou, als dat geen reden is om voortaan permanent met een gasmasker op te lopen weet ik het niet meer. Omrin sluiten/verhuizen/hogere pijp zou nog mooier zijn maar nee, het kapitaal gaat boven de gezondheid. Dan dus maar de gasmaskers.

Vrijdag 23-06
Ik zag dat in mijn stukje van vorige week hier en daar een paar foutjes zaten. Is irritant. Had stukje op de iPad getikt terwijl ik in de tuin lag – binnen achter de computer is toch beter denk ik.

Zaterdag 24-06
Vriendin M. was verbijsterd. ‘Nou ben ik al zolang met die man getrouwd en nog steeds weet hij me te verrassen’ vertelde ze.
‘En dat zal hij blijven doen, geloof me’ voorspelde ik enigszins duister maar M. hoorde me niet.
‘Weet je wat hij blijkt te doen?’ zei ze en zonder mijn antwoord af te wachten ging ze verder: ‘Als hij afwast maakt hij daarna de hele keuken schoon met het vuile afwaswater’.
‘Hij maakt de hele keuken…’ herhaalde ik, niet begrijpend.
‘Jaaaa’ schreeuwde M. ‘Hij dompelt het vaatdoekje in het afwaswater en gaat daarmee over het aanrecht, over het fornuis, over de eettafel. Toen ik er wat van zei antwoordde hij dat het gewoon schoon water was en dat ik niet altijd zo moest zeuren’.
M. kreunde en maakte nog net geen kokhalsgeluiden.
‘Waarom was je de volgende keer voor de aardigheid niet zijn overhemden in het afwaswater?’ opperde ik.

Ze fleurde direct op bij die gedachte.

Vandaag liep ik trouwens met dochter door de stad en er vloog een straaljager over die zóveel lawaai maakte dat ik bijna een hartaanval kreeg. Wat hebben ze het toch druk met die dingen de laatste tijd – ik heb het gevoel dat ze de hele dag rondjes hierboven maken.

Maandag 26-06
In het kader van ‘leuke gesprekken’ ving ik vanmiddag wel een héél erg leuk gesprek op. Ik zat op een bankje op de Voorstraat en vlak bij stonden twee jonge vrouwen te praten, ik denk van een jaar of twintig. Het ging kennelijk over een nieuwe vriend die een van de vrouwen had maar waar ze toch haar twijfels over had, althans: dat maakte ik uit op het gesprek. Ze vertelde: ‘Ik ging laatst voor het eerst boodschappen met hem doen en toen kocht hij een pak wc-papier. Ik weet het niet hoor’. Ze aarzelde even en vervolgde: ‘Toen ik hem met dat pak wc-papier zag staan ging er opeens toch iets van de magie weg’.

Dinsdag 27-06
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat mijn lieve broer ons verliet – emigreerde noem ik het liever. Het lijkt gisteren. Ging ’s ochtends vroeg direct naar de kerk op de Zuiderhaven om een kaars voor hem te branden. Gek, ik ben niet gelovig of zo maar op dit soort dagen brand ik wel een kaars. Zou ik dan ergens toch wat gelovig zijn?

Woensdag 28-06
Had gisteren in de kerk ook meteen een kaars willen branden voor Het Kabinet dat er maar Niet Kwam maar ben ’t vergeten. Al meer dan 100 dagen zijn ze nu met z’n allen aan het dollen. Wat een droefenis.

Donderdag 29-06
00.51 uur. Ik dacht dat het woensdag was en had mijn stukje nog niet af en pas toen ik naar bed wilde gaan kwam ik tot de ontdekking dat het donderdag was en toen dacht ik: ‘O God, mijn stukje voor de krant heb ik nog niet af’ en toen ging ik nog als een gek mijn stukje schrijven en nu is het bijna af maar moet ik nog een pakkende slotzin bedenken maar dat gaat niet lukken want ik wil naar bed en…pfffff.

Ondertussen is het 00.55 uur. Dat lijkt me een mooie slotzin. Meer uitleg is eigenlijk overbodig. Toch?

column-2017-06-30

De Lichtgidsen

Bron: Pixabay/WikimediaImagesZaterdag 17-06
Lief dagboek, vandaag gingen we naar het straatfestival toe. Wat was het allemaal feestelijk in het stadje! Bij Blokker een Senseo-apparaat gekocht, een mintgroene. Twijfelde eerst over de kleur maar hij staat heel leuk.

‘s Avonds lang aan de telefoon met vriendin G. Nu duidelijk is dat het huwelijk echt voorbij is komen de verhalen. ‘Hij zat ‘s avonds altijd uren achter zijn computer’ vertelde G. ‘Eerst dacht ik dat hij voor zijn werk bezig was. Later ontdekte ik dat hij naar blote dames zat te kijken. Gek, dat zoiets dan toch wat met je zelfvertrouwen doet hè? Want ondanks het feit dat hij me verzekerde dat hij ‘liever binnen naar onschuldige foto’s op de computer keek dan buiten van alles uithaalde’ was er wel iets geknakt’.
Ik luisterde met een half oor en merkte dat ik begon te knikkebollen totdat G. vertelde dat hij met een vrouwelijke collega pikante fotootjes via Whatsapp uitwisselde.
‘Ook toen zei hij dat het allemaal onschuldig was’ zei ze. ‘En ik geloofde hem’ fluisterde ze er achteraan.
Ik zuchtte gelaten toen ze dat vertelde. Sommige vrouwen pikken en geloven ook werkelijk ALLES heb ik gemerkt. Ze zijn gewoon een schande voor de rest van de vrouwen. more »

De Onderste Steen

© Bron: PexelsZaterdag 10-06
Dagboek, ik heb nu dus twee vrouwen om me heen die in een dip zitten vanwege hun man. De eerste is mijn vriendin G. wiens man een ander heeft en de tweede is de buurvrouw van vriendin M. Ik verbaas me over de overeenkomsten tussen deze vrouwen weet je dat? Want geen van beide vrouwen zegt tegen hun man: je hebt tegen me gelogen, je hebt me bedrogen, je hebt me vernederd, je hebt me verraden en dat doe je al JARENLANG en ik pik het niet. Nee, beide vrouwen zeggen: hij is een geweldige man, een fantastische kerel en eigenlijk wil ik heeeeeel graag bij hem blijven. Verbijsterend. Is de angst voor het alleen-zijn dan echt ZO groot dat ze liever in een ongelukkig huwelijk blijven hangen? Buuf is zelfs naar iemand in Amsterdam gegaan die Tarotkaarten leest. ‘Ze kon zien dat we naar elkaar kijken en dat is een goed teken’ zei ze hoopvol. Tja. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Wat een droefenis. more »

De Wegkijkers

© Bron: PexelsLief dagboek,
De buurvrouw van vriendin M. schijnt mijn stukje vorige week gelezen te hebben en was ‘not amused’.
‘Ze zag hier en daar wat overeenkomsten’ lachte M.
‘Ja, ik wil mijn man terug en ja, ik vind alles goed als hij maar bij me terugkomt’ had de buurvrouw tegen vriendin M. gezegd. ‘Maar om me nu neer te zetten als een ‘zwakzinnige pitbull die zich vastbijt in haar man’ gaat me wat te ver’.
‘Hoe bedoel je: wat te ver??’ vroeg M. onschuldig. ‘Je wéigert toch om hem los te laten?’
Hierop had buuf de lippen grimmig op elkaar geperst. ‘En toch krijg ik hem terug’ schijnt ze vervolgens gegromd te hebben, met gebalde vuisten. more »

De Vluchtende Man

Lief dagboek,
Omdat ik al twee weken niet geschreven heb – how time flies when you’re having fun zullen we maar zeggen – even een wat uitgebreidere update. Om dit goed te doen moet ik teruggaan naar…jeetje. Daar heb ik helemaal geen zin in, om zo lang terug te gaan. Dat doe ik dus ook maar niet. Daarom even wat anders. Vanmiddag gingen man en ik naar Sneek waar we in het zonnetje op een terrasje zaten en in gesprek raakten met een echtpaar dat naast ons zat. De man geloofde dat alles één groot complot was. ‘De hele wereld zit zo verrot in mekaar as maar ken’ zei hij (het waren Amsterdammers, dat schepte direct een band). Zijn vrouw knikte. ‘En ik weet sekers’ ging hij onverdroten verder, ‘dat het een verspreking van Trump was, toen hij het had over die aanslag in Sweden. Want toén was er nog niks aan het handje maar wat gebeurde er iets later? Hoppa, een aanslag in Sweden. Je ken mij niet wijsmake dat dit puur toeval was’. Nou heb ik dat ook wel eens gedacht dagboek, dat het nét iets te toevallig was, maar… Enfin, die gedachte bewaar ik voor een volgende keer.
more »

Het Allergrootste Wonder

© Bron: PexelsLief dagboek,
Terwijl ik achter mijn bureau zit kauw ik op een pluk broccolikiemen en ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik voor de zoveelste keer in mijn leven verzuchtte: ‘Hoe kan het toch dat dit met je gebeurd is?’ Ik leefde vroeger op wijn en sigaretten – het was zelfs zo dat, als de derde fles wijn leeg was ik vrolijk de vierde aanbrak. Als ik dat nu zou doen zou ik, denk ik, aan het eind van de rit in een dwangbuis afgevoerd moeten worden.
more »

Een Zware Week

© Bron: PexelsLief dagboek,
Is het heel erg dat ik je zo verwaarloosd heb? Aan de ene kant voel ik me haast schuldig terwijl iets in me zegt dat dat toch werkelijk niet hoeft. Ik had geen tijd voor je! (En, om eerlijk te zijn had ik ook even geen zin maar dat fluister ik. Sssttt. Niet verder vertellen). Bovendien ben ik nog steeds zo fanatiek bezig met WordPress dat ik nu al zover ben dat ik leuke websites kan bouwen. Volgende stap is het bouwen van een webwinkel.
more »

De Droom

Bron: PixabayLief dagboek,
De afgelopen tijd heb ik je schandelijk verwaarloosd, ik weet het. Dat komt door het volgende: ik ben de laatste tijd dag en nacht bezig met het onderzoeken van WordPress en ik vind het ZO leuk: ik denk nergens anders aan. Alsof er een ander deel van mijn hersenen geactiveerd is, zo voelt dat. Ik sta ‘s ochtends speciaal extra vroeg op om achter m’n pc te duiken en nieuwe ontdekkingen te doen – het is een beetje triest ja. Mijn huishouden loopt ondertussen enorm achter maar dat haal ik wel weer eens in. Ooit.

Omdat ik het zo druk had met WP (WordPress) heb ik verder ook niks opgeschreven en heb ik eigenlijk ook bijzonder weinig te melden. Ik kan er niks aan doen! Zelfs nu ik dit schrijf zit ik te popelen om weer aan de slag te gaan. Ik probeer al uren een gekleurde statische navigatiebar te maken en het moét lukken.

Omdat ik weinig verheffends te melden heb doe ik maar even vlug een kort verhaaltje. O nee, ik kan nog wel iets vertellen dat me nu te binnen schieten en waar ik om moest (glim)lachen: oom H. vertelde dat hij heel, heel veel spijt had van iets dat hij NIET gedaan had.
‘Wat is dat dan?’ vroeg buurvrouw Annie.
‘Van het feit dat ik vroeger nooit meegedaan heb met graaien’ mompelde oom H.
Hij kwam tot deze opmerking na het zien van een documentaire waarin ons voor de zoveelste keer duidelijk gemaakt werd: het draait uiteindelijk alleen maar om geld. En Seks. Meer niet. Ik heb de documentaire ook gezien en ik vond het stuitend. (Hij staat tot donderdag online dus als jullie ‘m zouden willen zien: hier is de link).

Goed, nu dan even een kort verhaaltje en dan maar hopen dat er binnenkort toch wat meer inspiratie komt. Moet lukken. Eerst even WordPress compleet onder de knie krijgen en dat komt dat vast wel weer goed.

De Droom
Het gezicht van de man die het obscure winkeltje binnenstormde stond op onweer. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ sprak de verkoper die vanuit het niets opdook. Hij glimlachte vilein. ‘Werkelijk, ik weet precies wat u zoekt. We krijgen hier namelijk wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Hij liet het boek waar de verkoper mee aan kwam zetten inpakken – ‘natuurlijk heb ik pakpapier meneer’ en overhandigde het bij thuiskomst direct.

‘Hoezo een cadeautje?’ zei ze verbaasd. ‘We hadden net een knallende ruzie – je liep woedend weg en nu…’
‘Nu heb ik spijt’ verklaarde hij. ‘Ik zat fout. Hier, maak open’.

Ze maakte het pakje open, hem toch nog even een vlugge blik toewerpend. Hij scheen oprecht spijt te hebben. Grappig! Ze vond achteraf eigenlijk juist dat ze zelf wat zeikerig geweest was maar och, dat hij nu spijt had was helemaal niet verkeerd.

‘Een boek?’ zei ze verbaasd terwijl ze de omslag bekeek. De kaft was van het prachtigste blauw dat ze ooit gezien had en met grote gouden letters was erop gedrukt: De Droom. Meer niet.

‘De Droom – apart!’ lachte ze. Ze gaf hem een kus. ‘s Avonds ging ze eerder naar bed – hij bleef nog tv kijken. In bed begon ze direct te lezen. Wat ze las was zo… zo magisch, zo prachtig – zoiets had ze nog nooit gelezen. Echt nog nooit. Al lezende droomde ze over de wereld die in het boek beschreven stond en ze wenste dat ze in die wereld kon leven. Ze betrapte zich erop dat ze telkens hetzelfde dacht: ik zou in zo’n wereld willen leven.

Toen hij naar bed ging lag ze daar met haar meest gelukkige glimlach. Dood. Hij knikte tevreden. Eindelijk rust.

————

In het obscure winkeltje glimlachte de verkoper vilein. ‘Ik weet precies wat u zoekt meneer’ zei hij. Hij was vanuit het niets opgedoken – de man die binnen was komen stormen keek hem dan ook even verbaasd aan. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ herhaalde hij terwijl hij een boek vanonder de toonbank haalde. ‘Geloof me: we krijgen hier wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: