Mina’s Vijftig Tinten

© Pixabay

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

‘Dit is eigenlijk meer een geval voor een dierenarts’ dacht dokter Hartman bij zichzelf. ‘Hier is geen kruid tegen gewassen’ maar dat zei hij natuurlijk niet. In plaats daarvan zei hij:
‘Als je nu terugkijkt op de afgelopen maanden – nee, wat zeg ik: jaren van je leven, wat zou je anders gedaan hebben?’
Mina keek dokter Hartman aan met ogen zo groot als schoteltjes. ‘Anders gedaan hebben? Anders gedaan hebben?? Of IK dingen anders gedaan zou hebben??’ Er vormden zich schuimvlokken om de mond van Mina en dokter Hartman begreep dat de stoppen weer eens doorsloegen. Hij zuchtte. Feitelijk zou deze vrouw permanent opgesloten moeten worden en hij vroeg zich af of hij Lola en haar moeder moest waarschuwen. De haat die dit mens tegen die twee in zich droeg was werkelijk gevaarlijk. Hij zou het tijdens de volgende vergadering eens in de groep gooien – de privacy van de patiënt stond voorop maar de veiligheid van anderen was ook belangrijk.

Ondertussen zat Lola bij haar moeder op de schommelbank achter in de tuin. ‘Toch is het raar hè mam, dat het zo gelopen is met Mina?’ vroeg ze.
Lola’s moeder glimlachte. ‘Och kindje, dat is daar altijd al zo geweest. Ik ben niet anders gewend dan een telefoon die weer op de haak gesmeten werd of maandenlange stilte. Ik ben allang gestopt met me af te vragen wat ik nu weer verkeerd heb gedaan – er was ALTIJD wat. Mina staat binnen dat gezin bekend als het Stokkenvrouwtje. Het enige dat haar bezighoudt in het leven is het zoeken naar de stok om mee te slaan, verder dan dat reiken haar verstandelijke vermogens niet. Weet je dat ze nog nooit in haar hele leven een boek gelezen heeft? O wacht, dat is niet waar. Vijftig Tinten Grijs heeft ze verslonden, jaar na jaar. Ze had het nergens anders over, dat werd op den duur echt een beetje pijnlijk’. Lola’s moeder rilde en trok een bedenkelijk gezicht.

Lola lachte. En als ze geweten had dat Mina op dat moment thuiskwam, zich op de bank installeerde met een flesje port, zes Camemberts en verlekkerd ‘Vijftig Tinten Grijs’ voor de zoveelste keer opensloeg had ze, werkelijk waar, nog vele malen harder gelachen.

Wordt vervolgd

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: