Hoe het begon

© Bron: Pixabay - grandmother-952032_1280Hoe het begon
Het begon met oma. Álles begon met oma. Oma was verantwoordelijk voor alles, werkelijk voor alles. Als je vroeger aan Mina vroeg: ‘Hoe komt het dat je ruzie hebt met de juf?’ antwoordde ze: ‘Dat is de schuld van oma’. Toen Mina groter werd en ruzie met vriendjes kreeg was dat haar steevaste antwoord: ‘Het is de schuld van oma’.

Oma was, volgens Mina, óveral de schuldige van. ‘Kijk’ had ze eens uitgelegd en ze was nog serieus ook: ‘Het gif van oma heeft veel kwaad aangericht. Dank zij de mentaliteit van oma zit ik nu zo in elkaar’.
Het was een uitleg waar menigeen de wenkbrauwen bij optrok. ‘Het gif van oma? Hoezo zit jij nu zo in elkaar dank zij oma?’ maar Mina kon het verder niet goed uitleggen. ‘Dat kan ik allemaal niet uitleggen’ bralde ze dan. ‘Ik weet alleen: het is de schuld van oma. Alles is de schuld van oma’.

Daar begon het dus mee. Met oma. Ooit, lang, heel lang geleden.

——————–

‘En je blijft bij die mening?’ vroeg dokter Hartman terwijl hij zijn bril afzette en vermoeid over zijn ogen wreef.
‘Nou en of’ balkte Mina terwijl ze zoekend om zich heen keek. Eigenlijk had ze wel zin in een peuk maar ze zag nergens een asbak staan.
‘Mag ik hier roken?’ vroeg ze terwijl ze met haar stevige vingers, formaatje braadworst, alvast in haar grote boodschappentas naar haar pakje shag graaide.
‘Sorry’ schudde dokter Hartman zijn hoofd. ‘Dat mag niet’.
Teleurgesteld zette Mina de tas weer op de grond, net iets te hard. Het flesje wijn dat op de bodem lag maakte luid en duidelijk een rinkelend geluid maar Mina deed alsof ze dat niet hoorde.
‘Ik wil toch even terug naar wat je net zei’ begon dokter Hartman. ‘Ik begrijp dat verhaal over je oma niet zo goed. Door constant te zeggen dat oma de schuldige is, schuif je toch zelf elke vorm van verantwoordelijkheid van je af?’

Mina staarde dokter Hartman aan. Dit werd een beetje ingewikkeld. Wat bedoelde die man nu precies? En waarom zat ze hier eigenlijk? Was dat werkelijk omdat ze Lola zo in de gaten hield? Stalken noemden de artsen het maar dat was niet zo! Ze hield Lola gewoon in de gaten, jaar in, jaar uit, omdat ze.. tja, omdat ze eigenlijk wel geïnteresseerd was in Lola’s leventje. Niet dat ze dat ooit tegen dokter Hartman zou zeggen natuurlijk, stel je voor! Ze was gewoon geïnteresseerd en het had niets met stalken te maken maar dat begreep dokter Hartman toch niet.

‘Mina?’ De stem van dokter Hartman drong vaag tot Mina door. ‘Hoe zit het met je eigen verantwoordelijkheid? Hoe zit het met…’
‘Oma is de schuldige’ floepte Mina eruit. ‘Oma en Lola. En die moeder van Lola. Die is al helemaal de schuldige. Als u eens wist wat ze mij heeft aangedaan dokter Hartman, als u het eens wist, dan zou u… Dan zou u…’ Er vormde zich wat schuim om Mina’s dikke vlezige lippen en dokter Hartman staarde vol walging naar haar opgeblazen hoofd.
‘Denk eraan Mina’ waarschuwde hij. ‘Kalm blijven. Wil je weer in een dwangbuis afgevoerd worden? Nee toch?’
Mina zweeg. Nee, dat wilde ze niet. Dat wilde ze nooit meer. Dat was haar de laatste tijd al veel te vaak overkomen. En dat was allemaal de schuld van oma. En van Lola. En van de moeder van Lola.

Wordt vervolgd

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: