Het Krediet

Het was een grijze dag vandaag...Om de balans van haar leven op te maken zou té confronterend zijn en daar had ze geen zin in, maar als ze eerlijk was moest ze toegeven dat de situatie vrij bedroevend was.
‘Ik had het me vroeger toch allemaal heel anders voorgesteld’, zuchtte ze terwijl ze naar haar spiegelbeeld staarde. De vrouw in de spiegel keek met donkere, loerende blikken terug en schudde haar hoofd.

Het vooruitzicht op een nieuw, leeg jaar deed haar huiveren. ‘Als er nu maar eens wat leuks gebeurde’, dacht ze. ‘Het afgelopen jaar was wel erg stil. TE stil. Ik wil niet dat het dit jaar ook zo zal zijn.’

Dat het zo stil was het afgelopen jaar had ze uitsluitend aan zichzelf te danken. Systematisch nam een ieder definitief afscheid van haar. Van haar nukken. Van haar hysterische buien, jaloerse gedrag, volkse uitbarstingen – haar omgeving was het meer dan zat.
‘Ze zijn klaar met me geloof ik’, schoot het door haar heen maar ze duwde die gedachte direct weg. ‘Onmogelijk. Ze zijn hooguit een beetje jaloers op me, meer niet.’

Ze besefte niet dat alle krediet op was. Dat begreep ze werkelijk niet. Vroeger was er nog ruimte om te vergeten en vergeven maar die ruimte was er niet meer. Hij was verdwenen. Ze had alle grenzen overschreden en haar eigen geloofwaardigheid en integriteit zó te grabbel gegooid dat niemand haar ooit nog serieus zou nemen.
‘En nu?’, vroeg ze zich af terwijl ze driftig door haar adressenboekje bladerde. ‘Wie kan ik nu nog bellen?’

Ze zag dat ze veel namen doorgestreept had. De namen van haar zussen, van haar kinderen, van haar jeugdvriendin.
‘Het ligt aan jou ma’, had haar jongste zoon gezegd toen ze zich bij hem beklaagde over de afstandelijkheid van haar omgeving. ‘Als je met letterlijk iédereen ruzie hebt ligt het toch niet aan hen? Dat kan toch niet? Je moet echt eens gaan nadenken over je eigen gedrag en integriteit.’

Ze had hem het huis uitgescholden en zijn naam doorgestreept in haar boekje. Onacceptabel vond ze zijn opmerking. ‘En dat wijf van je hoef ik ook nooit meer te zien!’, had ze hem nog nageschreeuwd.

Nu zat ze daar in die stoel. Met een adressenboekje in de handen en niemand om te bellen. Ze pakte de handspiegel die binnen haar bereik lag en knikte zichzelf bemoedigend toe.
‘Jij en ik hebben niemand nodig’, fluisterde ze. ‘Niemand.’
Ze leek oprecht verbaasd toen ze in de ogen van haar evenbeeld tranen zag opwellen en toen ze voelde hoe, ergens diep van binnen, een rauwe, primitieve kreet zich een weg naar boven baande begon ze hartverscheurend te snikken.

‘Ik heb mezelf toch ook niet gemaakt!’, krijste ze radeloos terwijl ze de spiegel van zich afgooide. ‘Ik wil wel anders maar ik KAN niet anders, snap dat dan!’
Het was triest dat niemand haar hoorde maar nog triester was het dat haar verdriet en wanhoop niemand interesseerde of ooit nog interesseren zou.
Ze had werkelijk alle krediet verspeeld.

Category: Dagelijkse Dingen
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
36 Responses
  1. Het jezelf onmogelijk maken,dat breekt op… treffend beschreven !

  2. De Fruitberg says:

    Je schrijft de laatste weken wel véél donkere stukjes, maar ik blijf ze leuk vinden

  3. Inge says:

    Mooi geschreven, triest verhaal

  4. Margo says:

    Zulke mensen bestaan. En ze zeggen ook: ik kan er niets aan doen, ik ben zoals ik ben. Enige introspectie is hun vreemd. Ze snappen niet dat je je gedrag wel degelijk kunt veranderen. Als je maar inziet dat je het fout doet en de moeite te veranderen er voor over hebt.

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Om in te (willen) zien dat je je eigen gedrag kunt veranderen moet je een bepaalde intelligentie hebben volgens mij. Pas dan kun je er iets aan doen denk ik. Er zijn – jammer genoeg – mensen die ook dat niet hebben. Die hebben dus eigenlijk dubbel pech!

  5. Het is triest en nog triester omdat mensen weldegelijk om ze geven echter niet langer blootgesteld willen worden aan het excuus “ik KAN er ook niks aandoen”.

    Helaas heb ik met 2 hardnekkige te maken en idd mijn krediet is ook op, het is triest dat ik alleen nog een “aalmoes”, kan aanbieden en ook daar weet men de waarde niet van in te zien. Ergens blijf je hopen tegen beter weten in. Ze klagen…mopperen. ..willen iedereen veranderen behalve zichzelf.

    Complimenten jij hebt het heel goed omschreven hoe sommige vol overgave en vastgeroest doorgaan in een eenzaam leven !

  6. Marja says:

    Ontzettend knap getypeerd. Ik hoop niet dat je echt zo iemand kent. Triest.

  7. gewoonanneke says:

    Zo dat is inderdaad intriest zo’n verhaal. Sommige mensen hebben dat inderdaad echt in zich om het bij iedereen te verpesten.

  8. Sommige mensen slagen erin om alles kwijt te spelen en heel eenzaam te eindigen,…..enkel uit een vorm van narcisme,…..

  9. Corline says:

    Dan blijft er alleen nog maar de pincet over…..

  10. Corline says:

    Jij schrijft over een vrouw die dit in haar leven bewerkstelligt; ik ken een man die hetzelfde doet. Onbegrijpelijk vind ik het, dat je het zo ver laat komen dat je echt met iedereen ruzie hebt, niet voor rede vatbaar bent en niet over water beschikt om in de wijn te doen. Hm, wijn. Daar komt het misschien allemaal wel door, bedenk ik nu. Triest…..

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Het is inderdaad triest als je soms ziet dat mensen er werkelijk alles aan doen om hun eigen ruiten in te gooien. Met of zonder alcohol. Ik weet ook niet wat het is. Het is raar in elk geval!

  11. appelig says:

    Het zou erg triest zijn als deze mevrouw echt bestaat, maar ik ben bang dat het niet ondenkelijk is. Een mooi stukje.

  12. EJW says:

    Mooi treffend geschreven. Mensen die niet met zichzelf overweg kunnen, kunnen dat ook niet met anderen. Evengoed triest voor die vrouw..

  13. A van de Aa says:

    Knap geschreven !! , ze zijn er ……..

  14. Appelvrouw says:

    Eigenlijk vind ik het heel herkenbaar, en ook invoelbaar, op het laatste na, dat ze zegt dat ze wel anders wil maar niet KAN. Ik zie haar daar zitten, boos op iedereen.
    Maar kennelijk is er nooit iemand geweest die haar tot andere inzichten kon brengen, en zulke mensen moet je ook geen krediet meer geven want het loopt steeds tegen een muur.

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Om tot andere inzichten te komen moet je – denk ik – tot andere inzichten WILLEN komen en daar wringt vaak de schoen. De mens is een gecompliceerd wezen zo af en toe!

  15. Lenjef says:

    Onaanvaardbaar gedrag

    mensen
    met bijvoorbeeld
    een bipolaire stoornis

    en zo zijn er allicht veel in elk land
    hebben hun gedrag niet in de hand

    met de vinger wijzen
    is
    het gemakkelijkste dat er is

    ‘Ik wil wel anders maar ik KAN niet anders, snap dat dan!’

    Dit moet vreselijk zijn, Rebelleke!
    Wéér een prachtig schrijfsel!
    Amai!
    Lenjef

  16. Rianne says:

    Mooi geschreven en inderdaad… ik ben bang dat dit soort mensen echt bestaat… Triestig maar waar.

  17. Desire says:

    Dat is lekker lui gezegd ‘ik heb mezelf toch ook niet gemaakt!’ Nee, dat klopt. En als je daar niets aan verandert, eindig je op deze manier. Ik ken er legio, vooral de wat oudere medemensch. Dom, dom. Maar mooi beschreven, dat dan wel weer :-)

  18. Petra says:

    Heel triest. Helaas ken ik iemand die echt zo is.
    Mijn moeder bezoekt haar af en toe, maar eigenlijk jaagt ze iedereen weg.

  19. Het zou iemand kunnen zijn die ze na 10 jaar dood in huis vinden, omdat niemand haar mist…..

  20. In en in triest, maar wel prachtig geschreven! =)

  21. rietepietz says:

    Maar ja…uiteindelijk heeft niémand zichzelf gemaakt dus zo’n goed excuus is het nou óók weer niet!

  22. Ik hoop dat dit verhaal niet op waarheid gebaseerd is…

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Niet mijn waarheid in elk geval maar er zullen ongetwijfeld mensen rondlopen die zo in elkaar zitten en dan is het toch weer een waarheid 😀 😀

  23. tagrijn says:

    Geen schets om erg vrolijk van te worden, maar verdomd: zulke mensen bestaan echt! Hulpbehoevend zonder het te beseffen. Pakkend beschreven.

  24. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank jullie wel allemaal, voor jullie reactie en voor straks: welterusten!

  25. Lou-ter-Lou says:

    En toch… ben ik van mening dat men zichzelf wel degelijk maakt. Al dan niet met de intelligentie die men heeft. Alleen om tot dat punt te komen waarop je zegt: “en NU maak ik mijzelf anders”, dat is vreselijk moeizaam. En sommigen zien daadwerkelijk nooit in dat er überhaupt zo’n punt kan bestaan… prachtig schrijfsel.

  26. Plato says:

    Pracht verhaal, vooral die scene met die spiegel. Triest ook: ze wil wel anders maar ze kan het niet. Ze zou hulp moeten zoeken of ze moet nog verder afglijden tot ze beseft dat ze toch mensen nodig heeft. In de verte lonkt een psychotherapeut die zijn zeiljacht nog moet afbetalen.
    Rebelse, je bent goed bezig met deze wat diepere verhalen. Dat kun je dus ook al.
    Kan ik lid worden van de fanclub?

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: