De Verkering

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Die middag had hij het druk. Eerst haalde hij vers gebak. Toen ruimde hij de keuken op. Die zag er werkelijk niet uit – de aangekoekte potten en pannen hadden zich tot het plafond opgestapeld. Daarna ging hij het gasstel en aanrecht flink schoonschrobben. Vervolgens wierp hij een onderzoekende blik in de woonkamer en schrok van wat hij zag.

Nu hij de kamer opeens met haar ogen bekeek besefte hij wat voor rotzooi het was. Dit was niet al te best. Hij had hier eigenlijk vorige week mee moeten beginnen – hier binnen een paar uur een leefbare omgeving van maken was haast ondoenlijk. Hij keek op zijn horloge. Kwart over drie. Zou er nog tijd zijn om de vitrage ook te wassen? Die zagen bruin en geel van de rook. Misschien moest hij ze er maar helemaal vanaf halen.

‘Peter’, had ze die ochtend op kantoor bij het koffieapparaat tegen hem gezegd, ‘ik vind je een heel aardige jongen maar dat is het dan ook wel. Werkelijk, meer zit er voor ons niet in. Nu moet je echt eens ophouden steeds weer om verkering te vragen’. Ze glimlachte terwijl ze het zei. Het was een medelijdend lachje.

Hij had schaapachtig gegrinnikt. ‘Nou goed dan’, antwoordde hij. ‘Ik leg me erbij neer. Maar we blijven wel gewoon vrienden toch?’

‘Tuurlijk!’ lachte ze. ‘Natuurlijk blijven we vrienden, stel je voor!’
‘En je wilt me vanavond nog wel komen helpen met m’n computer?’

‘Natuurlijk’, lachte ze weer. ‘Dat had ik toch beloofd? Om een uur of 7 ben ik bij je.’ Ze had opgelucht gekeken.

Hij had de rest van de middag vrij genomen van z’n werk. Hij had boodschappen gedaan, vers gebak gehaald. Nu keek hij naar de bruingele vitrage. Die moesten er helemaal af vond hij. Hij balanceerde op de stoel en glimlachte een verwrongen, krankzinnige grijns terwijl hij de vitrage met een woest gebaar van de rails afscheurde. Straks nog even douchen, schone kleren aan en dan wachten tot de bel ging. Zijn hart bonkte van vreugde bij de gedachte alleen al. Hij wist het heel zeker: vanavond zou ze wel verkering met hem willen.

Category: 02 - Fictie
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
17 Responses
  1. ria says:

    Ik voel de spanning, ben benieuwd hoe de avond verloopt.

    Groetjes, Ria

  2. Letterzetter says:

    Verhip! Dat is mijn bovenbuurman!

  3. Narda says:

    Ach, wel ja, ie weet komt Cupido langs.
    Ik hoop het van harte voor hem.
    En voor haar. Zo’n lieverd die zelfs niet te beroerd is om de vitrage te wassen…

  4. A van de Aa says:

    Geen blauwtje, blijf je een groentje.

  5. Corja says:

    Die krankzinnige grijns blijft me bezighouden: wat is hij van plan?

  6. Di Mario says:

    Dat gaat hem niet worden. Maar Peter begrijpt dat nog niet. Niets dodelijker dan dat een vrouw zegt, alleen vriendschap.

    Love As always
    Di Mario

  7. Mrs. T. says:

    Ik vrees dat dit niet helemaal goed gaat aflopen.

  8. kakel says:

    Dit riekt naar onraad… I love it!

  9. Lenjef says:

    Gevloerd

    naar het voorbeeld van vele dieren
    en om zichzelf te plezieren
    wou hij een vrouwtje versieren
    ze lag snel plat door de lachspieren

    Lenjef :)

  10. appelig says:

    Nou ja, hij gaat er in ieder geval flink van aan de schoonmaak.

  11. Desire says:

    Oh oh, hij bindt haar vast aan het bed met de oude vitrage terwijl hij haar vers gebak voert …

  12. Regina says:

    Gevalletje hopeloos, haha. Bah en ik heb een hekel aan vitrage en al helemaal aan gele vitrage van binnenrokende mensen. Zou mijn man niet zijn… 😉

  13. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank allen, voor jullie reactie! Nog een fijne zondag (vroeg donker vandaag!)

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: