De Stemmetjes

Zoals ze daar zat, in de stoel bij het raam, leek ze ogenschijnlijk een rustig en tevreden mens. Niemand zou vermoeden dat het van binnen borrelde en bruiste en een geschreeuw van jewelste was.

Het irritante gekijf was afkomstig van de stemmetjes van Spijt & Schaamte. Deze twee maakten constant ruzie in haar hoofd en eerlijk: ze was het gekrakeel meer dan zat.

Het was vervelend, dat geruzie de hele tijd, maar de stemmen het zwijgen opleggen lukte haar niet.

Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat ging het gehakketak door en dat ging ongeveer zo:

‘Ik ben haar kwijt!’, schreeuwde Spijt. ‘Ik ben haar kwijt en ik wil dat niet! Ik mis haar!’
‘Dat kan wel zo wezen, maar je gaat niet je excuses aanbieden hoor’, waarschuwde Schaamte. ‘Hou op – het idee! Ik schaam me kapot bij de gedachte!’
‘Maar waarom mag ik niet mijn excuses aanbieden?’, jengelde Spijt. ‘Ze is mijn zus – wie weet hoeveel jaar we elkaar nog hebben? Waarom mag ik haar niet bellen en zeggen dat het me spijt? Dat ik haar mis?’

‘Omdat ik dat niet wil’, sprak Schaamte bars. ‘Omdat ik dat beslist niet wil. Jij hebt deze ellende veroorzaakt door te luisteren naar Jaloezie. Jij gunde je bloedeigen zus het licht in de ogen niet, althans: daar had het veel van weg. Je hebt alles gedaan om de boel kapot te maken en nu Spijt hebben? Laat me niet lachen. Het is al pijnlijk genoeg allemaal zeg, hou op.’

‘Maar ik mis haar’, krijste Spijt. ‘Ik mis haar zo ontzettend dat het pijn doet.’
‘Dat kan wel zo wezen’, brulde Schaamte woest, ‘maar dat had je eerder moeten bedenken. Dat had je moeten bedenken VOORDAT je je zus met een dolk in de rug neerstak. Begrijp je dan niet dat je nu voor altijd moet doen alsof je neus bloedt? Begrijp je dat werkelijk niet? Als je nu toegeeft dat je fout zat dan denkt een ieder dat je knettergek bent! We blijven dus doen wat we al een hele tijd doen: we blijven de slachtofferrol met verve spelen. Meer kunnen we niet doen – we hebben al genoeg gezichtsverlies geleden.’

Spijt zweeg en dacht na. ‘Maar ik mis haar zo verschrikkelijk’, zei Spijt weer. ‘Ik mis haar en als jij er niet was dan had ik haar allang gebeld. Dan had ik allang gezegd dat ik verkeerd gehandeld heb.’
Het klonk zachtjes.
Voor het eerst deed Jaloezie haar mond open: ‘Straks zeggen jullie nog dat het allemaal mijn schuld is.’

Even was het stil.
‘Nou…’, zei Spijt uiteindelijk weifelend.
‘We houden erover op’, sprak Schaamte. ‘Ik wil hier niet meer over nadenken. Het is allemaal al erg genoeg. Als ik erover nadenk dan… dan schaam ik me gewoon.’
‘En als ik erover nadenk dan… dan spijt het me zo’, zei Spijt.
‘Als ik erover nadenk word ik nog steeds pissig op haar’, sprak Jaloezie giftig.
Toen zwegen ze. Alleen Spijt snikte zachtjes.

Category: 02 - Fictie  Tags:
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
25 Responses
  1. Tja als het mij Echt speet was geen schaamte die mij tegen hield uit eindelijk behoren “fouten maken” , bij het leven . Mits het geen personen zijn die je energie pijl continue leeg trekken.

    En in dit geval trekt zij haar eigen accu leej 😉

  2. Petr@ says:

    Iedereen heeft denk ik wel eens een tweestrijd in zij hoofd.
    Aan de ene kant dit en aan de andere kant dat.
    Heel herkenbaar en mooi verteld!

  3. Marja says:

    Au. Wat pijnlijk herkenbaar.

  4. mammalien says:

    Druk zo, in het hoofd met al die stemmetjes… Mhm.

  5. merel says:

    hoe mooi heb je dit toch wel geschreven, een gevoel dat een ieder van ons al eens kent …. ik hoop dat spijt sterker is als schaamte en uiteindelijk toch de telefoon zal nemen …. zo ontzetten mooi wat je hier neerschrijft

  6. A van de Aa says:

    En als het te laat is… dan… achteraf gezien…..wanneer het te laat is is het spijt en gemis voor ……

  7. Tweestrijd tussen drie emoties….. Goed verwoord!

  8. Wat zijn de stemmetjes toch heerlijk herkenbaar 😉

  9. theoscrib says:

    Blog Zonder naam was me helaas al voor. Mij heel knap gedaan hoe je die emoties met elkaar laat strijden. Neigt naar literatuur. En mijn schaamte stem durft niet toe te geven dat het allemaal heel herkenbaar is 😀

  10. Regina says:

    Vermoeiend, zulke stemmetjes in je hoofd, maar ook herkenbaar.

  11. Ha.. ik heb jaloezie jaren geleden het huis uit geknikkerd, betaalde slecht de huur, ging niet echt met de rest van ik. Dus een uitzettingsbevel en huppakee… en lekker rustig zo zonder jaloezoe.

    Love As Always
    Di Mario

  12. De Fruitberg says:

    en dan ‘s avonds hoofdpijn van ‘t gejank van al die stemmen, een verdiende straf

  13. Letterzetter says:

    Nog eventjes, dan wordt Inzicht wel wakker :-)

  14. EJW says:

    Een hoofd is zelden rustig. Er zijn mensen die op een berg gaan zitten en mediteren om ze tot zwijgen te brengen.

  15. tagrijn says:

    Toen ik dit las, dacht ik steeds: ja, zo werkt het bij je van binnen. Je hebt hier weer wat moois neergezet.

  16. Om zot van te worden van die stemmen in je hoofd,…ben ik blij dat die eigenschap aan me voorbijgegaan is,.

  17. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank voor jullie reactie, nogmaals fijne dagen en slaap lekker!

  18. Desire says:

    Eigenlijk zonde van de energie. Deze, bijna altijd aanwezige stemmetjes kunnen grote barrières zijn in je leven.

  19. appelig says:

    Zo gaat het wel vaak en het is heel vermoeiend.

  20. gewoonanneke says:

    Ja die stemmen, zo herkenbaar zeker dat Gereformeerde stemmetje van me als ik iets in haar ogen verkeerd doet, ik krijg haar niet stil. Mooi verwoord.

  21. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank allen, voor jullie reactie en nog een fijne avond!

  22. rietepietz says:

    ja zo kán het gaan als tegen je gevoel in gaat, ik heb er vroeger van geleerd en gebruik nu uitsluitend “het gezonde verstand” ( berouw is immers gezond verstand dat te laat komt) en daarmee leg je de andere drie het zwijgen op !

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: