De Oppas

Wezenloos zat hij aan de eettafel met het briefje in zijn hand geklemd. Hij kon zich niet voorstellen dat hij werkelijk las wat erop stond. Het kon haast niet.
‘Dit is een grap,’ dacht hij en hij probeerde op te staan maar zijn benen weigerden. De ketel op het vuur begon zachtjes te fluiten – hij was van plan thee te zetten – maar dat geluid drong vaag tot hem door. ‘Dit is een grap,’ dacht hij weer maar op de een of andere manier kon hij zichzelf niet overtuigen.

Vanuit de naastgelegen kamer hoorde hij krijsen en schreeuwen, gevolgd door een harde klap en gehuil. Normaal gesproken was hij gaan kijken wat er aan de hand was. Nu niet. Nu interesseerde het hem even niet.

Het was zo mooi begonnen. Hij had haar leren kennen via een internetsite. ‘Het wordt tijd voor een nieuwe vrouw in mijn leven,’ had hij zich op een ochtend monter bedacht. Nadat Helene bij hem weg was gegaan had hij zichzelf de tijd gegund om over haar heen te komen. Na een maand of 3 was hij zover. Diezelfde ochtend schreef hij zich in op diverse relatiewebsites en na enkele dates was hij haar tegengekomen. Ze was leuk, vrolijk, lief, charmant en grappig. Ze was intelligent en kon hem laten lachen. En hij viel als een blok voor haar.

‘Zullen we trouwen?’ vroeg hij na 6 weken en ze zei volmondig ja. Dat ze drie kinderen had vond hij geen enkel bezwaar. ‘Met de vader heb ik geen contact meer,’ had ze hem verteld. ‘Hij is ‘m gesmeerd, de klootzak. Geen idee of hij nu nog leeft.’
Dat ze geen familie had vond hij zielig en hij wilde graag samen met haar een echte familie vormen. Alles werd in gang gezet om de kinderen op zijn naam te zetten en dat lukte. Hij werd hun officiële en wettelijke vader. Hij was gelukkig. Zij ook.

Dacht hij.

Dat dacht hij werkelijk. Daarom wilde hij nu heel graag geloven dat het een grap was, maar toch: iets zei hem dat dit geen grap was. Iets zei hem dat dit de bittere, gruwelijke werkelijkheid was. Hij vouwde het stukje papier open en las voor de zoveelste keer met grote, holle ogen de paar woorden die ze vlug en slordig neergekrabbeld had.
‘Bedankt dat je op de kinderen past’ stond op het briefje.
‘Het ga je goed.’ Meer niet.

Niet eens ‘liefs’ of ‘kus’ had ze eronder gezet. Pas toen de fluitketel droog dreigde te koken ontwaakte hij. Vanuit de kamer ernaast hoorde hij gerinkel en het geloei van de kinderen ging hem opeens door merg en been.
‘Kom,’ dacht hij terwijl hij zich afvroeg of de doffe pijn die hij op zijn borst voelde wel normaal was. ‘Kom. Laat me maar eens aan de ontbijttafel beginnen. Met het briefje nog in zijn hand geklemd stond hij langzaam op.

Category: 02 - Fictie
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
33 Responses
  1. Heftig ….het geeft werkelijk mensen die hun eigen “ik” ten kosten van hun kind (eren) voor op stellen !

  2. Lou-ter-Lou says:

    koekkoek…
    heftig indeed.

  3. Margo says:

    Misschien is ze alleen even een boodschap doen!

  4. Vee says:

    Ai zeg….ik,was beginnen lezen en dacht : als dit weer zo n spannend verhaal wordt zonder einde…lees ik nooit meer….maar oei….dit einde vind ik wel hedtig….
    Maar! Ik heb het graag gelezen ! Ge hebt talent, voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk 😉

  5. RenéSmurf says:

    En zo begint aflevering 1 van een dramaserie! haha, zo zie ik dat. Wat maken mensen het elkaar soms toch ook moeilijk he.

  6. Marja says:

    Een drama in een notendop.

  7. M. de Keyzer says:

    Ze is even sigaretten gaan kopen

  8. EJW says:

    Ik bid dagelijks zo’n vrouw nooit tegen te komen

  9. Appeltje says:

    Zo is het, eerst ontbijten en dan maar weer verder zien.

  10. Petr@ says:

    Zo dan, wat een moeder! Maar ja ze laat ze wel goed verzorgd achter, dat dan weer wel.
    Hoe kom je erop, huisvrouw? Geweldig geschreven!

  11. Het levensverhaal van mijn neef Niels….. Alleen hij is niet getrouwd met het meisje en kwam tot inkeer voordat het zover was. (Eerst 8 jaar Betty, die ‘m de bons geeft, en toen inderdaad een internet-date, met 1 kind) Hij kwam tot inkeer omdat het kind wel een vader had die om het jochie gaf, en om de andere week het kind bij zich wilde, en Niels kon er niet tegen dat moeders om de andere week zat te huilen om het jochie. Dus uitgemaakt……en weer een nieuwe internet dame gevonden! Eentje de wekelijks zijn portomonaie leegtrekt……Maar ja “liefde maakt blind”…. en arm in dit geval!

  12. gewoonanneke says:

    Het zou je gebeuren zeg, daar moet je toch maar niet aan denken. Wel indringend geschreven dit verhaal.

  13. A van de Aa says:

    Dat noemen ze “vertrekken met de noorderzon”.

  14. De Fruitberg says:

    Leuk geschreven, triest verhaal;-)

  15. rietepietz says:

    En dat terwijl toch mánnen de naam hebben “even sigaretten te gaan halen” !

  16. Desire says:

    Sodeju, ook een manier om van je kinderen af te komen … en toch maar weer aan het ontbijt beginnen want hee … life must go on.

  17. Lenjef says:

    Love me tender…

    om na
    een pijnlijke scheiding
    de kille eenzaamheid te verdrijven

    maken velen bij een nieuw lief dezelfde oude fout
    door te zeggen, je weet niet hoeveel ik van je houd

    vaak herhaalt
    de geschiedenis zich
    zij het met andere namen en lijven

    Weer knap gevonden, Rebelleke!
    Lenjef :)

    • Rebelse Huisvrouw says:

      Ja, inderdaad: uiteindelijk herhaalt de geschiedenis zich permanent. We zitten met ‘n allen in een levensgrote loop (nu ik ‘loop’ opschrijf zie ik dat het veel beter eruit ziet als je het hardop zegt. Nu lijkt het alsof ik het over ‘loop’ van ‘lopen’ heb terwijl ik bedoel ‘loop’ zoals in: mijn computer zit in een loop. Pfff… ik ga het niet veranderen, je snapt wel wat ik bedoel!)

      Mooi Lenjef!

  18. appelig says:

    Oepsie, hij is er mooi ingetrapt.

  19. Mrs. T. says:

    zo hé, dat is me een misselijke streek!

  20. Corline says:

    Zo, wat een heftig verhaal. Wat een ongelofelijk stom mens. Wie laat haar kinderen nou in de steek! Hoe verzin je het. Wat me er trouwens aan doet denken, hoe gaat het met je boek?

  21. Di Mario says:

    Nee. nee, dit kan niet.. je kunt niet je eigen kinderen.. Nee. dat kan niet. Dat gaat er bij mij niet in.

    Love As always
    Di Mario

  22. Zo blijkt maar weer : ontbijten kan je zwaar (op de maag) vallen …

  23. Ik zie het als een leuk verhaaltje. Als moeder laat je je kinderen niet zo maar achter. Of wel soms? Grtz Mara

  24. Kay says:

    Een dier laat haar pups nooit in de steek. Een mens …
    Schrijnend maar realistisch al heb ik voor zulke ‘wijven’ geen goed woord.
    Schrijf ze … ♥

  25. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank allemaal, voor jullie reactie en nog een fijne dag!

  26. tagrijn says:

    Die vrouw gaat haar kinderen toch missen. Let maar eens op! Dan neemt zij ze mee en kan hij, omdat hij ze geecht heeft, na de scheiding voor de kosten opdraaien.

  27. Hoe kan je als moeder je kids in de steek laten, voor mij echt onbegrijpelijk!!!!

  28. platoonline says:

    Dit is te gruwelijk voor woorden. Mijn eerste gedachte is: dat komt in het echt niet voor. Maar je zal het altijd zien… dat het gebeurt!!
    Geweldig geschreven, Rebelse. Echt goed.

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: