De Onwetendheid

Hij heeft het direct in de gaten als ze wakker is. Alsof hij in het bezit is van een ingebouwde sensor – hij merkt elke beweging van haar op. Waar ze ook is en wat ze ook doet. Hij zegt niets als ze zachtjes opstaat en naar het raam loopt. Ze trekt voorzichtig de dunne gordijnen open en het maanlicht valt naar binnen. Hij houdt zijn adem in – wat is ze mooi, zoals ze daar staat.

‘Je mag het raam wel opendoen’ zegt hij. ‘Het is warm, vind je niet?’ Zijn woorden klinken veel luider dan de bedoeling was.
Zonder te antwoorden doet ze het raam open. Een koel briesje danst de kamer in.

In de verte hoort hij het geluid van de zee. Als de wind goed staat kun je de zee duidelijk horen.

Hij slaat het laken van zich af en blijft even zo liggen. Hij geniet van het moment. Van de nacht, van de stilte. Van haar silhouet. Daarna staat hij op. Zijn voeten raken de koele, gladde tegels en hij schiet in zijn slippers.

‘Wat is er?’ vraagt hij terwijl hij haar liefdevol omhelst. ‘Kun je niet slapen?’
Hij voelt dat ze verstijft en het doet hem pijn. Ooit zou ze zich tegen hem aanvlijen en liefkozend met haar handen door zijn haar gaan. Nu…

Ondanks het feit dat het een warme nacht is rilt hij. Zo staan ze daar een tijdje. Daarna zegt ze, zo zachtjes dat hij haar nauwelijks hoort: ‘Het spijt me’.

Ze draait zich naar hem toe, haar ogen wijd open. ‘Het spijt me’, fluistert ze nog een keer.

‘Wat spijt je?’ wil hij haar vragen. Hij wil haar vragen wat er aan de hand is. Waarom ze niet gelukkig is. Wat hij moet doen om haar gelukkig te maken. En terwijl hij moed verzamelt om dat alles te vragen zucht ze, legt haar hoofd tegen zijn borst en slaat haar armen om hem heen. Hij sluit gepijnigd zijn ogen en snuift, als een wild dier, de lucht op van haar pas gewassen haar. Misschien is het beter om niets te weten.

Category: 02 - Fictie
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
14 Responses
  1. Poeh…die komt binnen, sterk stukje tekst!
    Zowaar zonder glimlach gelezen ;-))

  2. beaunino says:

    Je voelt het. Prachtig geschreven, werd er koud van.

  3. Ellie Schmitz says:

    Beeldend…voelend….ik stond erbij en keek ernaar. Mooi geschreven!

  4. ria says:

    Aangrijpend

    groetjes, Ria

  5. Goh, aangrijpend hoor! *duimomhoog*

  6. Kakel says:

    Altijd als ik je blog bezoek, weet ik dat ik ga genieten van wat je geschreven hebt. En het is weer zo ver! Heel aangrijpend. Je voelt de spanning en zijn teleurstelling en denkt na de laatste zin, ja jongen, het is maar beter dat je het niet weet…
    Prachtig!
    lieve groet Kakel

  7. Lenjef says:

    De realiteit als kwelgeest

    sommige mensen,
    het zit
    waarschijnlijk in de genen, willen altijd alles weten

    hun vage vermoedens bevestigd zien
    een vorm van zelfkastijding misschien?

    want zij die de waarheid
    niet verdragen
    gedragen zich vaak alsof ze door de duivel zijn bezeten

    Een pijnlijk mooi verhaal, Rebelleke!
    Lenjef

  8. EJW says:

    Aangrijpend. Soms kun je iets beter niet weten maar de nieuwsgierigheid knaagt hoe dan ook.

  9. Mickey says:

    Zo’n triest verhaal, ergens wil je weten wat aan haar knaagt, maar ergens hoop je het nooit echt te weten. Mooi beschreven!

  10. staartje says:

    Mooi. Boeiend geschreven. JE zit zo in het verhaal

  11. bentenge says:

    Heel boeiend en zeer interessant.

  12. Plato says:

    Sluit de ogen, hier heerst de stille pijn
    Van het eeuwig onbereikbaar zijn
    Ogenschijnlijk niets verkeerd
    Maar ongrijpbaar toch, verweerd
    Wat is dit toch, dit onbekend gemis
    Als liefde nageurt, maar toch niet meer is?

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: