De Hysterische Leugen

Bron: Pixabay‘Wat ik zo erg vind’ zei de oude dame, ‘is dat ik haar geloofde. Alles slikte ik als zoete koek. Ik snap nu nog niet hoe ik dat heb kunnen doen’.

De jonge vrouw tegen wie ze sprak glimlachte begripvol. ‘Ik waarschuwde je nog zo…’ maar voordat ze haar zin af kon maken ging de oude dame door: ‘Wat ik zo erg vind is dat ik haar tranen voor verdriet aanzag. Wat heeft ze hem zwart gemaakt! Wat heeft ze vreselijke dingen over hem gezegd! Ik geloofde haar. Ik was ervan overtuigd…’
‘Dat ze de waarheid sprak. Ik weet het’ vulde de jonge vrouw aan.
‘Ja’ mompelde de oude dame. ‘Dat ze de waarheid sprak. Ze was soms zo emotioneel zie je, ze huilde zo hartverscheurend…’

Nu glimlachte de jonge vrouw. ‘Jaaaaa’ zuchtte ze langgerekt. ‘Dat kennen we wel van haar, dat huilen. Hoe vaak heb ik niet tegen je gezegd: ze kan op commando huilen?’

‘Ja’ gaf de oude dame aarzelend toe. ‘Je hebt het wel eens gezegd’.
‘Wel eens!’ Nu lachte de jonge vrouw uitbundig. Het was een warme, prettige lach. ‘Ik zei het na ELK telefoongesprek dat je met haar voerde!’

De oude dame nipte even van haar glaasje port. Ondanks haar leeftijd zag ze er prachtig uit, deze oude dame. Met haar mooi gekapte blonde haren, haar blauw-grijze ogen die altijd vrolijk lachten en een huidje waarvan menigeen zich verbaasd afvroeg: ‘Hoe doet ze dat toch?’ werd ze altijd een jaar of 15 jonger geschat.

‘Wat ik ook zo erg vind is dat ik hem – al is het maar éven – er op beoordeeld heb’ ging ze verder terwijl ze haar glaasje neerzette.
‘Dat geeft niet mam’ troostte de jonge vrouw. ‘Het is nu toch goed tussen jullie?’
‘Ja, Goddank’ knikte de oude dame. ‘Maar toch. Ik heb me laten meeslepen in haar hysterische leugens en dat was niet goed. Ik heb me laten vergiftigen’.

Ze zaten even in stilte naast elkaar op de bruine bank, de moeder en de dochter. Tussen hen in lag een klein hondje dat beide vrouwen om de beurt gedachteloos aaiden. ‘Ik moet eens een nieuwe bank kopen’ begon de jonge vrouw. ‘Deze begint ondertussen al aardig te …’ maar de oude dame sprak er overheen: ‘Het ergste vind ik…’
‘Dat je geen contact meer met haar hebt’ vulde de jonge vrouw spottend aan.
Nu lachte de oude dame. ‘O nee. Dat is eerder een opluchting. Nee, het ergste vind ik dat ik haar vertrouwde’.
Ze zwegen allebei. Buiten was het mistig en regende het druilerig maar binnen brandden de lichtjes van de kerstboom en het flakkerend kaarslicht van de waxinelichtjes wierp een sfeervolle gloed over de salontafel. Er heerste een grote warmte, een liefdevolle harmonie. Alles was vredig en goed.

‘Dat ik haar vertrouwde’ herhaalde de oude dame. ‘Dát vind ik het ergste. Dat vind ik het meest onbegrijpelijke. Hoe heb ik zo dom kunnen zijn?’
De jonge vrouw glimlachte en pakte de hand van haar moeder. ‘Je hebt er weer een les in het leven bijgeleerd’ zei ze. ‘Een mooier cadeau dan dat kun je niet wensen’.

Ook de moeder lachte nu en greep weer naar haar glaasje port. Het kleine hondje stond op, rekte zich uit, sprong van de bruine bank en slofte langzaam naar zijn mandje. Buiten was het mistig en regende het steeds harder maar binnen brandden de lichtjes van de kerstboom en het flakkerend kaarslicht van de waxinelichtjes wierp een sfeervolle gloed over de salontafel. Er heerste een grote warmte, een liefdevolle harmonie. Ja, alles was vredig en goed.

Category: 02 - Fictie
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
15 Responses
  1. Tjonge, jonge, jonge……… een kerstverhaal! :-)

  2. rietepietz says:

    Hé verdorie, nou moet ik zélf alle smerige details erbij verzinnen en daar ben ik gewoon niet zo goed in .

  3. Lenjef says:

    Met in de hoofdrol…

    geen mens kan naar de wereld door de ogen van anderen zien
    vergrijzend verandert de realiteit soms snel
    helaas zelden in een Oscarwinnend blijspel
    de succesvolle acteurs van het vervolgdeel zijn wij misschien

    Pijnlijk mooi geschreven, Rebelleke!
    Lenjef

  4. bentenge says:

    Ik las het in één ruk uit. Dat is een compliment, want ik lees niet zo vaak verhaaltjes.

  5. Mrs. T. says:

    Mooi geschreven, maar het roept ook een boel vragen op. Waarvan ik de antwoorden nu gewoon zelf in moet gaan zitten vullen.

  6. tagrijn says:

    Dit valt onder de categorie ‘ontroerende kerstverhalen’. Geweldige sfeertekening waarin details die er voor de sfeer verder niet toe doen, zijn weggelaten. Het maakt het verhaal sterker.

  7. Mooi, je laat me meegaan, herkennen en uiteindelijk
    blijft jouw beeldend beschrijven me bij, dankjewel… X

  8. Suskeblogt says:

    Ooit heb ik me ook zo laten vergiftigen. Hopelijk gebeurt dit nooit meer.

  9. Mack says:

    Knap geschreven, als een schrijfster. Want er gebeurt verder niks.

  10. Mijn ogen waren aan het beeldscherm gekluisterd. Knap gedaan hoor !

  11. Bertie says:

    Mooi zeg goed geschreven ook.
    Bas maakte me attent op je site, terecht..

  12. Kakel says:

    Van al jouw verhalen smeul ik. Alhoewel ik van deze ook graag de details geweten had. Nu moet ik die er zelf bij verzinnen.
    Wat sta je mooi op FB. Een plaatje!
    Lieve groet

  13. ria says:

    Eind goed al goed en weer wijzer geworden. Nooit te oud om te leren.
    Mooi geschreven.

  14. Dank allen, voor jullie Likes & Reacties! Nog een fijne avond, voor straks welterusten en alvast een mooi weekend!

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: