De Bruine Bank

 ‘Ik weet niet hoe het heeft kunnen gebeuren’, zei de vrouw hardop. ‘Ik snap het achteraf niet’. Ze zuchtte en keek met een lege blik naar buiten. De boerderij aan de overkant lag er eenzaam en verlaten bij maar op de daarnaast gelegen weilanden liepen de koeien nog altijd in het rond. ‘Binnenkort gaan ze weer op stal’, dacht ze. ‘Dan komt die koude en donkere winter er weer aan en dan’…

Onwillekeurig huiverde de vrouw en ze trok haar vest wat steviger om zich heen. Ze maakte haar blik los van de weilanden en de koeien en richtte die op het kleine tafeltje dat naast haar stoel stond. Gedachteloos verschoof ze haar kopje thee. Het was een compleet nutteloze beweging. ‘Waarom doe ik dat?’ vroeg ze zich af. Ze schoof het kopje terug en beet op haar onderlip. Duizenden gedachten schoten door haar hoofd. Honderdduizenden. Miljoenen.

‘Het hoe en waarom is niet belangrijk’, was een van de dingen die ze dacht. ‘Waarom beseffen we dat pas op cruciale momenten? Waarom beseffen we niet dat er veel belangrijkere dingen in het leven zijn?’

De vrouw schudde onbewust haar hoofd. De poes sprong op schoot – ze had het nauwelijks in de gaten. Ze glimlachte verdrietig. ‘Waarom zeggen we soms teveel zinloze dingen en te weinig wezenlijke dingen?’ dacht ze. ‘Dingen die er écht toe doen? Ja’, knikte ze tegen het vogeltje achter het glas dat nieuwsgierig naar binnen gluurde, ‘geniet jij maar van je wurmpjes en je besjes. Dat is een stuk gemakkelijker.’

Een paar uur later zat ze nog op dezelfde plek. Buiten begon het zachtjes te schemeren. De koeien zag ze niet meer en ook het vogeltje was naar bed. Een spinnetje bouwde aan de buitenkant van het raam aan een web. Ze bleef er lang naar kijken. Haar blik dwaalde af naar de bruine bank bij de open haard. De bank waar ze samen op hadden gezeten, hand in hand, samen lachend en samen huilend. Ze herinnerde zich het moment als de dag van gisteren. Het was een écht moment. Een goed moment. Opeens werd ze overvallen door een ongekende melancholie. En verdriet. Ze begon te huilen. Stille tranen drupten een voor een naar beneden, op de poes die nog steeds op haar schoot lag, op haar handen, op haar vest en op haar rok en toen de schemering overging in een aardedonkere avond dacht ze: ‘Zo had het niet gemoeten. Zo had het nooit mogen gaan. Niet na alles wat we hebben gedeeld’.

Ze zat nog een tijd in het duister te snikken, de vrouw. Uiteindelijk zette ze de poes op de grond, pakte haar inmiddels koud geworden thee en zuchtte. Het was een lange, diepe zucht.

Category: 02 - Fictie
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
15 Responses
  1. Maar nu weet ik ook nog niet waarom het hoe het heeft kunnen gebeuren…

    Love As always
    Di Mario

  2. Marja says:

    Prachtig verwoord. Komt er nog een vervolg of uitleg?

  3. Merel says:

    Ik hoop op een vervolg

  4. rietepietz says:

    Heel beklemmend geschreven …..er kan zóveel gebeurd zijn waardoor ze nu zo bedachtzaam en verdrietig zit te overdenken dat ik geen woord of gebaar meer van Henk durf te missen …….. ik ben weg!

  5. Desire says:

    Tja, wat is er met die bruine bank? Of liever gezegd, wát heeft zich daarop afgespeeld waardoor zij zich nu eenzaam en verlaten voelt? Jij mag het zeggen 😉

  6. Corja says:

    Ahhh, wat triest, maar wat mooi geschreven. Een bruine bank. Ik ben blij dat ik die laatst heb verkocht… 😉

  7. Plato says:

    Wij leven te vaak met het idee dat alles te redeneren en te controleren moet zijn. Maar relaties zijn vaak onvoorspelbaar. Kan ook niet anders. Hoe kun je een ander kennen als je jezelf zo slecht kent. Het liep anders dan gedacht dus… het had niet zo mogen gebeuren. En toch gebeurt het. Partners verlaten je, partners gaan dood, plotseling sta je naakt in je eigen huis, verwezen, hulpeloos.
    Misschien moeten mensen beginnen met zichzelf geestelijk behoorlijk aan te kleden.

  8. Rob Alberts says:

    Treurig mooi beschreven.
    Vriendelijke groet,

  9. kakel says:

    Ik zou bijna zeggen: een ingetogen verhaal. Tot de druppels begonnen te vallen. Eindelijk kon ze het verdriet toelaten. Het zat er al een tijdje aan te komen… Heel mooi: de nutteloze handeling van het kopje. Ik blijf het zeggen: jij hebt talent!
    Liefs Kakel

  10. Narda says:

    Wat triest.
    Wat is er gebeurd?
    Daar gaat het niet om. Maar ook weer wel.
    Want daar zijn we allemaal nieuwsgierig naar.
    En volgens mij gaat je verhaal daarover, of heb ik het helemaal mis?

    Wat knap weer geschreven. Mooi van dat spinnetje.

  11. Mickey says:

    Waarom is die vrouw zou eenzaam en verdrietig? Komt er nog een vervolg? Prachtig verwoord!

  12. De Fruitberg says:

    Mooi geschreven, weer lekker zwart zoals we dat van je gewoon zijn

  13. Nieuwschierigheid is gewekt mooi geschreven maar waar is degene nu gebleven ?

  14. Rebelse Huisvrouw says:

    Dank allen, voor jullie reactie en nog een fijne avond!

  15. Rebelse Huisvrouw says:

    Dat weet ik nog niet Marja, moet ik nog over nadenken eigenlijk!

Geef een reactie

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: