Archive for the Category » VZTZ «

Een Mooie Toekomst

Vrijdag 29-09
Lief dagboek,
Ik had vorige week geen tijd om te schrijven omdat ik in de Ardennen zat maar omdat ik het zonde vind als ik zomaar een week oversla staan er toch een paar oude fragmenten in m’n weekoverzicht. Anders is het niet compleet. Zeg maar. Waarom zeggen zoveel mensen trouwen ‘zeg maar’? Soms probeer ik het ook maar dan klinkt het echt idioot. Dan zeg ik bijvoorbeeld: ‘Ik was vorige week op de Albert Cuyp. Zeg maar’. Ik doe iets niet goed in de zinsconstructie maar… Laat maar. Ik ga gewoon beginnen.

Zaterdag 30-09
Enzo Knol en zijn vriendinnetje zijn uit elkaar dagboek. Dit werd op ALLE zichzelf serieus nemende nieuwszenders vermeld. Hebben we dan nu eindelijk het dieptepunt bereikt?

Denk je trouwens dat het zin heeft als ik vraag of er bij Jumbo alsjeblieft een rotonde gebouwd kan worden dagboek? Het is zo’n afschuwelijk punt – ik kan niet vertellen hoe vaak ik daar weg wilde rijden maar de weg niet op durfde. Half Harlingen heeft ondertussen wel eens in licht overspannen toestand wanhopig achter me staan toeteren, zich verbijsterd afvragend waarom ik daar bleef staan en vooral: hoélang ik nog van plan was daar te blijven staan.

Zondag 01-10
Even naar vriendin M. ‘Is het normaal om allemaal selfies van een neef te ontvangen waar je nooit contact mee hebt?’ vroeg ze.
‘Hmmm’ antwoordde ik. ‘Het hangt er een beetje van af denk ik’. M. vertelde me dat haar neef vanaf zijn vakantieadres allemaal selfies van zichzelf stuurt waarin hij poseert in een beetje typische houding.
‘Wat vind jij?’ wendde ik me tot man van M. Man van M. heeft vaak wel een duidelijke mening. Hij schokschouderde. ‘Ik zei: leuk dat je neef dat doet maar tegen de tijd dat IK selfies naar nichtjes ga sturen in de meeste vreemde poses hoop ik dat je me op laat sluiten’. Was het eigenlijk wel met man van M. eens.

Ik weet trouwens niet zo goed wat ik van de zgn. ‘Sleepwet’ moet denken dagboek. Aan de ene kant denk ik: als je niets te verbergen hebt blablabla maar aan de andere kant: ik weet het niet.

Maandag 02-10
Vroeg op, ouders opgehaald en met z’n allen naar de Ardennen. Wat een verschrikkelijke toestand in Las Vegas trouwens: een of andere gek heeft het vuur geopend op festivalgangers. Hoe triest. De toestand in Spanje bevalt me ook helemaal niet. Straks woedt er een nieuwe Spaanse Burgeroorlog en wat dan? We stevenen met z’n allen af op iets rampzaligs dagboek – het lijkt wel alsof het niet meer te stoppen is en… Enfin, ik heb geen zin om daar nu allemaal aan te denken. Ik ben in de Ardennen en ik ga genieten. Nu het nog kan.

Woensdag 04-10
Weer prachtige tocht gemaakt en…, o, ik moet het verhaal van de dochter van vriendin E. nog vertellen, had ik nog niet eens gedaan. Vriendin E. (uit Amsterdam) is bijzonder ontdaan. Haar dochter van 18 heeft laatst een tattoo laten zetten en E. vindt het verschrikkelijk. ‘Dat ding ziet er niet uit’ jammerde ze. ‘Ik weet zeker dat ze er op een dag enorme spijt van krijgt’.
Toen dochter naar binnenkwam mocht ik de tattoo bewonderen. Hij zag eruit alsof een doorgesnoven psychopaat inkt en naalden in handen had gekregen en vrijelijk z’n gang mocht gaan. Het kind leek zelf ook niet al te happy – ze keek me althans wantrouwig aan toen ik goedkeurend knikte en enthousiast ‘mooie tattoo’ zei.

Maandag 09-10
Zojuist hoorde ik verheugd iemand op tv vertellen dat ‘het aantal misdrijven vorig jaar weer is gedaald. ‘Goed nieuws Diesel’ zei ik tegen de hond die me verwachtingsvol aankeek toen ik haar een kauwbeen gaf. ‘Het ontmoedigingsbeleid waarin geadviseerd wordt om vooral geen aangifte te doen begint z’n vruchten af te werpen’. Diesel rende met het been naar haar mandje en begon te kluiven. Het goede nieuws deed haar overduidelijk helemaal niets.

Dinsdag 10-10
Dagboek: al meer dan een week wordt naarstig gezocht naar Anne Faber, een jonge vrouw die spoorloos verdwenen is. Nu is er mogelijk ook een dader: een 27-jarige psychopaat die gruwelijke dingen gedaan heeft en die zomaar los mocht lopen in onze maatschappij. Die alle vrijheid kreeg van Onze Grote Leiders om wéér een slachtoffer te maken. Dank u wel overheid.

Woensdag 11-10
14.05 uur. Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) zijn net weg en ik moet me haasten – heb straks afspraak in Het Noordeke met vriendin B. Oom H. had het over het motto van het nieuwe kabinet: ‘Vertrouwen in de toekomst’. Ik heb hem zelden zo zien lachen.

Donderdag 12-10
Vriendin G. ligt nog steeds in een scheiding en heeft het er heel moeilijk mee. Om zichzelf geestelijk wat op te peppen heeft ze voor veel geld een of andere steen gekocht die ‘heelt en kracht geeft’, aldus G. ‘En ik MERK gewoon dat het werkt want sinds ik hem om heb voel ik me echt veel beter’.
‘Had dan meteen 10 stenen gekocht’ opperde ik. ‘Moet je kijken hoe goed je je dan gevoeld had’.
G. vond het een irritante opmerking en zei vinnig: ‘ik vind het heel vervelend dat je altijd de behoefte hebt om dingen belachelijk te maken’.

Dat is niet m’n bedoeling dagboek, echt niet, maar geloven in een gewone steen die krácht geeft? De enige steen waar ik flink wat kracht uit zou putten is een levensgrote diamant. Vooralsnog ligt die nog niet op m’n nachtkastje. Maar op een dag misschien wel – het leven zit uiteindelijk vol verrassingen. Dus, net als het nieuwe kabinet, houd ook ik met de moed der wanhoop Vertrouwen in de Toekomst. Je weet ten slotte maar nooit.

 

Het Goedmakertje

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Donderdag 21-09
‘164 dagen’ zei de man van vriendin M. toen ik hem vanmiddag op de Voorstraat tegenkwam.
‘Ik weet het’ grinnikte ik en wist direct wat hij bedoelde: hij had het over de klucht met de naam: Het Kabinet Dat Er Maar Niet Kwam. ‘Het is volgens mij veel beter om nieuwe verkiezingen uit te schrijven’ zei man van M. ‘Dat dit niet werkt is nu al duidelijk en ze zijn nog niet eens begonnen’.
Tja. Moet kunnen. Misschien is het zelfs wel beter zo.

Toen ik thuis kwam uit het stadje belde ik oom K. die een paar dagen geleden 90 jaar geworden is. 90 jaar – het klinkt zo grote-mensen-achtig maar oom K. is nog zó jong van geest – ik ken mensen die stukken jonger zijn maar waar ik me verschrikkelijk bij verveel.

Zaterdag 23-09
Op bezoek bij H. & M. Dagboek: ik heb ontdekt dat de 90-jarigen van tegenwoordig geestelijk eigenlijk gewoon een jaar of veertig zijn. Echt. H. & M. zijn beiden namelijk ook net 90 jaar geworden maar wat hebben we gelachen. Kreeg het met M. over mijn manier van eten (veel smoothies en vrij… nou ja, alternatief). Ze schudde het hoofd toen ik een verrukkelijke roombotersprits afwees.

‘Kind, hoe denk je dat wij 90 geworden zijn?’ vroeg ze, genietend van haar sprits. ‘We deden niet aan smoothies en bloemkoolpuree en toch zijn we 90′. Het stemde me wel tot nadenken dagboek. Vroeger gebruikten ze natuurlijk minder bestrijdingsmiddelen. Zou dat het zijn?

‘s Avonds met ouders bij Xin Hua gegeten. Was weer overheerlijk. Daarna gescrabbeld en later met moe een nachtelijke wandeling gemaakt. Het was een heldere avond en het was een genot om naar de sterren te kijken. Wat is de natuur toch mooi dagboek. En als je zo naar die sterren kijkt, midden in de stille nacht, denk je: waar maak ik me eigenlijk toch druk om.

Zondag 24-09
Ik vroeg me twee dingen af:
1 – waarom zeggen we rijpen – rijpte maar geen slijpen – slijpte?
2 – Is het mogelijk om NIET te denken? Ik kan het me niet voorstellen en als je eens een moment te pakken hebt van Niet-Denken dan ben je volgens mij zwaar beneveld. Hoewel, nee, dat is niet waar. Ik herinner me nog dat… enfin.

Weet je wat ik trouwens ook wat raar vind? Dat er vrouwen zijn die niets anders doen dan de vreselijkste verhalen over hun man vertellen aan een ieder die het maar wil horen maar:
1 – op het moment dat hij in de buurt is erg knuffelig en aanhalig worden
2 – op FB constant foto’s posten van hem met teksten als: ‘Zo trots op mijn mannetje’
‘Zo is mijn zus ook’ knikte vriendin M. toen ik dit te berde bracht. ‘Ze vertelt de krankzinnigste dingen over haar man aan werkelijk iedereen. Veel van haar vriendinnen hebben ondertussen afgehaakt want ja: hoe betrouwbaar ben je nog als je ZO over je man praat maar het tegenovergestelde gedrag vertoont?’
Het was een goede vraag dagboek. Over het antwoord denk ik nog steeds na.

Maandag 25-09
Trouwdag van ouders! Gefeliciteerd lieve ouders – geweldig dat jullie al zo lang lief en leed delen!
‘Voor moord krijg je minder lang’ mompelde de man van vriendin M. toen ik vertelde over mijn ouders. Hij rilde er ook nog bij.
‘Maak je geen zorgen’ reageerde vriendin M. laconiek. ’53 jaar halen wij beslist niet’.

Woensdag 26-09
Vanochtend zou ik met dochter naar de KNO-arts gaan. De afspraak stond al weken want ja: de wachtlijsten worden tegenwoordig steeds langer. Dat zal wel weer een budgettenkwestie zijn neem ik aan. Hoe dan ook: vijf minuten voor vertrek naar Leeuwarden (om een uur of 9 ‘s ochtends) kwam ik erachter dat de afspraak in Harlingen was.
Dochter was gepikeerd. ‘Het is altijd hetzelfde met jou’ mopperde ze. ‘Ik had een uur langer kunnen blijven slapen’.

Heb net de actie van de Consumentenbond – ‘Wat kost mijn zorg‘ – gesteund. Lijkt me een uitstekend plan om de zorg transparant te maken. Is het niet een beetje raar dagboek, dat de tarieven voor dezelfde behandeling in verschillende ziekenhuizen soms honderden euro’s uit elkaar liggen? Zijn de kroketjes in de kantine van het ene ziekenhuis misschien duurder dan in het andere en wordt dat te prijzig voor de specialisten?

Donderdag 27-09
14.11 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik aan de eettafel. Achter me pruttelt op het gasfornuis een grote pan Boeuf Bourguignon en voor m’n neus branden een paar waxinelichtjes. Het is een grijze dag vandaag – direct bij het wakker worden stak ik al wat kaarsjes op. Gewoon voor de gezelligheid. Voor mijn neus ligt de Leeuwarder Courant en daarin las ik zojuist weer een paar heugelijke berichten. Het eerste heugelijke bericht is: de polikliniek mammografie sluit in Harlingen. ‘Het MCL wil de borstkankerzorg centraliseren’. Fantastisch. In plaats dat de specialist naar Harlingen rijdt mogen honderden/duizenden mensen naar Leeuwarden rijden. Is het een bewuste actie om die nieuwe weg vol te plempen?

Een ander heugelijk nieuwtje was dat de HEMA in de verkoop gaat. Eerst heeft een of andere investeringsmaatschappij de HEMA opgekocht. Vervolgens heeft die maatschappij ALLE bezittingen verkocht en nu de warenhuizen volkomen leeggeroofd zijn proberen ze nog even het laatste stukje eruit te persen. Lang leve de vrije marktwerking zullen we maar zeggen.

19.26 uur. De Bourguignon was heerlijk. Dat maakt weer heel wat goed. Alles eigenlijk.

Over Illusies & Principes

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Weet je wat ik nu echt raar vind? Dat ik m’n leven lang al het woord ‘onhibibisch’ gebruik maar het schijnt niet te bestaan! Ik begrijp het niet. Hoe kwam ik er dan bij dat het bestond? Ik gebruikte het woord te pas en te onpas in zinnen als: ‘Houd op met dat onhibibische eetgedrag’. Voor mij had het de betekenis van onbeschaafd, onbehoorlijk. Ik vind het echt heel vreemd maar hoe ik ook zoek in de Van Dale en op internet: het bestaat echt niet. Is er dan werkelijk niemand die het woord kent?

Vrijdag 15-09
Vanochtend moest ik weer even naar de tandarts (had wat last van kaak) en ‘s avonds kwamen vriendin M. en haar man eten. Ik had roti gemaakt en die was bijzonder geslaagd. Het enige nadeel is dat, ondanks de afzuigkap, m’n huis daarna zo naar massala ruikt. M. en haar eega hadden alle tijd want de moeder van M. paste op de kindjes.
‘Wisten jullie dat de gemiddelde vrouw in haar leven zo’n 20 kilo lippenstift opeet?’ begon de man van M. een, in zijn ogen, buitengewoon interessant onderwerp.
‘Onmogelijk. Ik weet zeker dat ik op 50 kilo uitkom’ zei ik.
‘Ik kom op nog veel meer uit’ antwoordde M. bedachtzaam. ‘Ik denk dat ik op 100 kilo uitkom’.
Man en de man van M keken elkaar schouderophalend aan.
‘De roti is in elk geval lekker’ ging man over op een ander onderwerp.

Zaterdag 16-09
Weet trouwens niet zo goed wat ik van de speech van Juncker van laatst moet denken, vooral niet bij zinnen als: ‘For me, Europe is more than just a single market. More than money, more than the euro. It was always about values. Wordt het geen tijd voor een verplichte alcoholcontrole aan die kant?

Maandag 18-09
Ik las dat er plannen zijn om de btw van 6% op groente en fruit te verhogen. Goed plan. Laten we er vooral alles aan doen om gezond eten te ontmoedigen en nu we toch lekker bezig zijn: misschien kunnen we de btw op alle Unileverproducten fors verlagen?

Naar ‘Mr. Frank Visser doet Uitspraak’ gekeken. Het ging over een oude dame van 93 jaar die bomen in de tuin had staan en haar buren werden gek van de vallende blaadjes. Dat gek worden uitte zich in vreemdsoortige bezigheden zoals de tuin stofzuigen.
‘Ik ben blij dat mensen me niet zien’ zei het ‘slachtoffer’ al stofzuigend tegen heel Nederland. Haha, heerlijk.

Dinsdag 19-09
Derde dinsdag van de maand. Prinsjesdag. Eigenlijk viel er niks bijzonders te melden behalve dan dat ‘ons land er stukken beter voor staat dan bij de start van het kabinet in 2012′. Tuurlijk jongens. Had niet anders verwacht. O ja, en dat ‘de begroting van het Koninklijk Huis volgend jaar met 900.000 euro omhoog gaat’. Hoezee.
Over de dalende werkeloosheid werd ook nog wat gezegd maar dat heb ik niet eens gevolgd. Zolang er wat met cijfers gegoocheld wordt en mensen in de bijstand niet meegerekend worden geloof ik absoluut niet in dat dalende-werkeloosheid verhaal.

Woensdag 20-09
Ik weet het niet hoor dagboek, ligt het nou aan mij dat ik sommige dingen wat overspannen vind? Ik heb het nu over het feit dat de Hema besloten heeft het nooooooit meer te hebben over ‘jongens’ en ‘meisjes’. Dat schijnt een beetje gevoelig te liggen. Voortaan heet de kinderkledingafdeling dus gewoon de Kids-afdeling.
‘Dit land is een open inrichting geworden’ zei man van vriendin M. ‘In de toekomst durft niemand zich meer jongen/meisje te noemen maar murmelen we beschaamd dat we ‘een levend wezen’ zijn’.
Ik zie het nog gebeuren ook. Tjonge jonge.

Trouwens dagboek: het eigen risico gaat niet omhoog en dat wordt als een overwinning gebracht. Ergens is het nog aandoenlijk ook. Ze denken werkelijk dat we knettergek zijn geloof ik.

Donderdag 21-09
Narcos gekeken. Geweldige serie. ‘Wat ik niet snap is dat die mensen niet bij de eerste 10 miljoen stopten’ zei ik tegen vriendin M. die de serie ook volgt. ‘Ik bedoel: dan heb je toch genoeg geld lijkt me’.
Vriendin M. keek me verwonderd aan. ‘Ze hoorden er gewoon niet aan te beginnen’ zei ze vinnig. ‘Je geld met drugs verdienen is buitengewoon verwerpelijk’.
‘Voor 10 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ antwoordde ik.
M.’s blik veranderde in afkeuring. ‘Ik vind dat óók zeer verwerpelijk’ zei ze.
Toen zweeg ik dagboek. Ik had eraan toe willen voegen: ‘Zelfs voor 1 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ maar toen realiseerde ik me dat M. nog enig geloof heeft in de mensheid en die illusie wilde ik haar niet ontnemen. Heb ik toch nog een soort van principe.

De Verwende Man

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-09
Lief dagboek,
Nu ik geen gezichtsyoga meer mag doen moet ik iets anders verzinnen maar wat? Want zelfs als ik geen nootje eet maar gewoon iets wil zeggen knakt mijn ontwrichte kaak hoorbaar.
‘Niets zeggen de eerstkomende maanden’ opperde man. Ik zag een hoopvolle blik in zijn ogen.
Hoe moet dat nu met mijn slapper wordende kaaklijn dagboek? Hoe houd ik het verval tegen? Ik wil dansen bij een kampvuur op een strand met bloemen in m’n haar, ik wil hele nachten kunnen doorhalen, ik wil… ai. Hij knakte weer.

Volgens dochter ben ik heel erg sneu nu ik constant met twee telefoons rondloop. Ik kan het gewoon niet over m’n hart verkrijgen dagboek, om mijn WhatsApp gesprekken te verliezen. Ja, ik kan ze e-mailen naar mezelf, dat weet ik, maar dat is niet hetzelfde. Je wilt toch.. de bel gaat. Later meer.

‘s Middags even naar stadje. Was gelukkig mooi weer. Zo komt het toch nog goed met de Visserijdagen.

Zaterdag 02-09
Vanmiddag kwamen vriendin L. en echtgenoot even langs, met z’n drietjes even naar de stad. (Man loopt nog op krukken en had geen zin in al die drukte. ‘Stel dat iemand m’n kruk onder me uit schopt’ bedacht hij. ‘Dan ben ik veel verder van huis’).
L. had nog nooit Visserijdagen meegemaakt, ze keek haar ogen uit. ‘Ik kom voortaan elk jaar!’ kirde ze gelukzalig.

‘s Avonds bleef ik thuis. Ik had zin om te bankhangen en naar House of Cards te kijken. Vind seizoen 5 overigens – tot nu toe – niet echt goed.

Zondag 03-09
Tegenwoordig kijk ik ‘s avonds in bed op YouTube oude films dagboek. Ik heb laatst bijvoorbeeld ‘Indiscreet’ gezien met Ingrid Bergman en Cary Grant. Heerlijk, die oude films. Het is zo gemoedelijk, zo rustig, zo van een andere wereld, zo… beschaafd.

Maandag 04-09
Vriendin M. heeft Leerzame Visserijdagen achter de rug dagboek. Althans: dat vertelde ze. Ze zei, toen ik vroeg hoe haar Visserijdagen verlopen waren:
‘De Visserijdagen waren vooral heel leerzaam’. Ze vervolgde: ‘Ik heb ontdekt wanneer je vijanden maakt. Je maakt vijanden wanneer je ‘nee’ zegt. Wanneer je eens een keer niet klaar staat voor anderen omdat het je niet uitkomt. Wanneer je eens een keer voor jezelf en je gezin kiest. Moet je kijken wat er dan gebeurt – je bent direct vijand nummer 1. Dat waren mijn Visserijdagen. Ik heb ‘nee’ gezegd’. Ze glimlachte raadselachtig en boog zich voorover naar kleine Sam. ‘Neem nog een hapje mannetje’ zei ze maar Sam pakte zijn bordje en smeet het in een perfecte boog naar de vensterbank.

Dinsdag 05-09
Vanmiddag heb ik een pak kletskoppen gehaald. Ik was van plan 1, hooguit 2 koekjes te eten. Het werden geen 1 of 2 koekjes. Ook geen 3, 4 of 5. Nee, ik heb het hele pak koekjes achter elkaar naar binnen gewerkt. Nu ben ik een beetje misselijk. En allesbehalve trots op mezelf. Moest dit nou?

Ik heb mijn haar trouwens verknipt. Wilde zelf wat puntjes knippen en toen ging het mis. Heb nog nooit in mijn hele leven zulk kort haar gehad. Ja, als baby waarschijnlijk.

Woensdag 06-09
Goed nieuws dagboek: er komt weer een verhoging van het eigen risico. Fijn! Daar zaten we met z’n allen echt op te wachten. Ik vind het een klein beetje bizar want bij de laatste verkiezingen hoorde ik heel andere geluiden maar het zal aan mij gelegen hebben. Ik zal het me verbeeld hebben. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Zalm ooit voorspoed beloofde aan de burger als we overgingen op de euro. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Hoogervorst beloofde dat het nieuwe zorgstelsel bijna het ultieme Walhalla zou worden. Net zoals ik het me verbeeld heb dat De Jager ooit bralde dat ‘elke geleende euro aan Griekenland MET RENTE’ terug zou komen. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Rutte ons ooit 1000 euro beloofde. Dat hij ooit iets mompelde over ‘een onderste steen’. Dat hij ooit… ach ja.

Donderdag 07-09
Vandaag had ik lekker gekookt dagboek. Eerst kookte ik haver- en boekweitkorrels. Vervolgens zette ik dat apart en bakte champignons, uien, knoflook, selderij en paprika. Dat husselde ik door de haver-boekweitkorrels. Daarna deed ik er heel wat Parmezaanse kaas overheen en voilà: het was een soortement risotto.
‘Lekker hè’ zei ik enthousiast tegen – o wacht, ik vergat de walnoten te vermelden, die zaten er ook in. En rozijnen. ‘Lekker hè, zei ik tegen man die overduidelijk met lange tanden zat te kauwen. Man zei niks en slikte moeizaam. ‘En voor morgen is er ook nog genoeg’ liet ik er blij op volgen.
Man schudde vastbesloten zijn hoofd. ‘Morgen bestel ik een pizza’ antwoordde hij kernachtig. ‘De dag daarna misschien ook’. Hij keek me met een blik aan die geen enkele tegenspraak duldde.
En ik wilde hem de komende tijd nog wel zo verwennen. Snik.

Over Het Weer en onze Lieve Lieve Heer

ruins-2393782_1280Vrijdag 25-08
Lief dagboek,
Weet je nog dat ik vorige week vertelde dat we om kwart voor vijf op moesten omdat man om half zeven in het ziekenhuis moest zijn? Weet je nog dat ik om 01.45 uur nog wakker was? Nou, ik bleef wakker tot een uur of vier – toen dommelde ik even weg maar drie kwartier laten bezorgde de wekker me bijna een hartverzakking.
Eenmaal in de auto, op weg naar Sneek, ging het weer goed met mijn bijna-hartverzakking. Wat heerlijk was het om – met dit mooie weer – zo vroeg op pad te gaan. Die stilte op de weg, het licht, de lucht! Ik dacht terug aan lang vervlogen tijden, toen ik om 6 uur in de ochtend met m’n vriendinnen door Amsterdam naar huis fietste en we ook zo genoten van het eerste ochtendzonnetje (voor zover we ons daarvan bewust waren na een avond vol alcohol).
Hoe dan ook: eenmaal in het ziekenhuis kon man meteen naar z’n kamer.
‘Ik ga je enorm verwennen de komende weken’ wilde ik hem opfleuren. ‘Elke dag ga ik gezonde hapjes voor je maken en… wat is er, pijn?’ toen ik zag dat het gezicht van man vertrok.
Man schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat is het niet. Het is de gedachte aan jouw ha…’ maar hij kon zijn zin niet afmaken omdat een verpleegster de kamer binnenstormde.
‘Zijn we er klaar voor?’ joelde ze opgewekt.
De gepijnigde uitdrukking op mans gezicht verdween spoorslags. Het leek alsof hij.. opgelucht? was.
‘Nou en of’ zei hij monter.

Trouwens: sinds het maar niet wil vlotten met de formatie zien we de politici weinig op tv dagboek. De stralende joviale lach van Rutte begin ik haast te missen. Toch valt er verder gelukkig nog genoeg te lachen. Wat te denken van de documentaire over Jesse Klaver waar we ons op mogen verheugen? Ik kan niet wachten om ‘m te zien! Als dit geen Ultieme Zelfverheerlijking is weet ik het niet meer.

Zaterdag 26-08
Operatie van man is goed gegaan, mocht hem vanmiddag weer ophalen. Nu loopt hij op krukken. Knap dat ze dit allemaal kunnen. Wat moeten de mensen vroeger toch geleden hebben. Ik roep regelmatig dat het me heerlijk lijkt om een paar honderd jaar geleden geleefd te hebben maar of het allemaal echt zo fijn was? Bij het minste of geringste legde je het loodje.

Ik heb me trouwens voorgenomen dagboek, om me over het ‘kleinere’ scherm van m’n nieuwe iPhone heen te zetten. Het scheelt 4 om 7 mm en ik vind het echt te gek als ik me daar druk om zou maken. Het is ook zo ondankbaar vind ik. Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en ik loop te janken om een 7mm kleiner scherm? Het is eigenlijk beschamend. Ik moet toegeven dat ik dit niet helemaal zelf heb bedacht. Toen ik me over die 7mm bij vriendin M. beklaagde keek ze me verbijsterd aan en zei: ‘Ben jij wel goed bij je hoofd? Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en jij loopt te janken over een SCHERM dat 7mm kleiner is???’

Maandag 28-08
Jammer, jammer. De docu over Jesse Klaver wordt uiteindelijk toch niet uitgezonden. Wat een gemiste kans is dit. Ik had me zo verheugd op een avondje ouderwets entertainment.

Ik was trouwens vergeten te vertellen dagboek, dat ons aller Winnie Sorgdrager het onderzoek inzake de Finopril-affaire gaat leiden. Hartstikke mooi om te zien dat de baantjescarrousel weer op volle toeren draait. Hartstikke mooi om te zien dat de slager zijn eigen vlees keurt. Daar zullen de boeren ook enorm blij mee zijn.

Dinsdag 29-08
Naar het UWV. Ik heb nog steeds geen baan dagboek, ondanks het feit dat ik zo breed inzetbaar ben. Toen ik 20 was kon ik veel minder en wist ik veel minder dan nu maar banen vinden was geen enkel probleem.
‘Toen was je nog jong’ zei vriendin M.
‘Hallo’, stoof ik op. ‘Ik ben nu nog steeds…’ maar opeens zweeg ik. ‘Jong’ had ik willen zeggen dagboek. En zo voel ik me wel. En dat ben ik ook nog natuurlijk. Ten opzichte van iemand van 100 ben ik zelfs piepjong. Maar ten opzichte van iemand van 20 ben ik.. hmm, toch wat minder jong. Tja.

Het was trouwens prachtig weer dagboek. Ik geloof dat dit al de vierde mooie dag was dit jaar. Tjonge jonge, we mogen wel weer in onze handen knijpen hoor. Het is altijd hetzelfde liedje – tegen de tijd dat de zomervakantie voorbij is gaat het zonnetje schijnen. En als ‘ie eenmaal schijnt dan krijgen we geheid regen. Verschrikkelijk, want morgen beginnen de Visserijdagen.

Woensdag 30-08

Hele dag storm, regen en wind. Tuurlijk, de Visserijdagen zijn begonnen. Dat heeft Onze Lieve Heer kennelijk zo geregeld. Hij heeft gedacht: als het de Visserijdagen zijn dan laat ik het regenen. Misschien moet ik Hem ook eens een briefje schrijven, kijken of het wat uithaalt. Waarom zeggen we eigenlijk Lieve Heer? Hoe weten we dat Hij Lief is? En als ik Hem zou schrijven, moet de aanhef dan zijn: Lieve Lieve Heer?

Donderdag 31-08
De brief aan de Lieve Lieve Heer laat ik zitten. Hij luistert toch niet, dat weet ik nu al.

De Ingelijste Foto

© Bron: PixabayVrijdag 18-08
Lief dagboek,
Toen ik zojuist wakker werd dacht ik direct aan Barcelona. Wat is er aan de hand dagboek? Hoe stoppen we dit? Het is steeds moeilijker te begrijpen. Ik hoor soms mensen roepen dat het ‘onze schuld is’. Dat ‘wij de woede van anderen over ons afgeroepen hebben’. Vreselijk, dit soort kreten. IK heb niemands woede over me afgeroepen maar ik word doorlopend geconfronteerd met de haat van een ander. ‘Hoe moet dit nu?’ vroeg ik aan vriend P., de filosoof. ‘Is er nu werkelijk niets aan te doen, moeten we constant wachten op wat er gaat gebeuren en hopen dat we niet op de verkeerde plek zijn?’
Vriend P. snoof minachtend. ‘Er is genoeg aan te doen. Het is politieke onwil dat er niets gedaan wordt – ze rekenen erop dat dit gewoon overgaat’.
Op een dag zal het wel overgaan ja. Ongetwijfeld. Maar ten koste waarvan?

Zaterdag 19-08
Las net dat de grote steden geen rampalen neer willen zetten. Verhoogde stoepen of betonnen bollen teneinde de veiligheid van de burger te verhogen hoeft allemaal niet. Tuurlijk niet. Gewoon wachten op de volgende gek is vele malen beter. Toch overheid?

Vriendin L. kwam logeren.

Maandag 21-08
Vanmiddag dacht ik even dat ik Marja in het stadje zag lopen dagboek. Dat was vreemd want Marja woont ergens in het zuiden van het land maar toch, je weet maar nooit. Ik kan je niet vertellen hoezeer ik schrok. Marja is een tamelijk getroebleerde vrouw met wie ik ooit contact had maar kennelijk vond ze mij op een dag als vriendinnetje niet meer zo leuk. Dat kan natuurlijk, maar het beschamende was dat ze toen voorstelde om ‘op Facebook te doen alsof we ruzie hebben. Dan zouden we heel boos tegen elkaar doen en dan, op 1 januari (het was eind december dat ze met dit waanzinnige plan kwam) zouden we tegen iedereen zeggen: ‘Gelukkig nieuwjaar! Geintje!’

Het hele Whatsapp berichtje dat ze stuurde met dit voorstel was doorspekt met ‘hihihi’s’ en ik las het met een overweldigend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Natuurlijk zei ik dat ik het een krankzinnig idee vond waarna ze heel boos werd. Toen begreep ik het: ze wilde ruzie met getuigen. Ze wilde laten zien dat ik een akelig en zij een goed mens was. Sommige mensen zijn zo ontzettend dom dat ze werkelijk denken dat een ander ze niet doorheeft. Terwijl ik vlug Ter Stal indook zag ik vanuit mijn ooghoeken nog net dat de-vrouw-die-op-Marja-leek op me af kwam strompelen. Voor de zekerheid heb ik me urenlang onder het rek overhemden verstopt.

Woensdag 23-08
Ik heb laatst een nieuwe iPhone gekocht en God, wat baal ik dagboek. Het blijkt dat ik m’n Whatsapp gesprekken niet over kan zetten. Van Samsung naar Iphone is onmogelijk. Ik ben gisteren en vandaag de hele dag bezig geweest maar het schijnt echt niet te kunnen. Wat ontzettend jammer is dit. En wat ontzettend belachelijk. We sturen mensen naar Mars maar DIT kan niet???

Donderdag 24-08
Er schijnt binnenkort een iPhone 8 uit te komen!!! WAAROM heb ik me daar niet wat beter over laten informeren? Enfin, deze zal ook wel goed zijn. Ik heb besloten er toch blij mee te zijn. Ondanks die toestand met m’n Whatsappjes. En ondanks het feit dat het scherm kleiner is dan dat van m’n Samsung (dat zag ik ook pas daarna…).

Morgen wordt man geopereerd dagboek. Hij krijgt een nieuwe heup. De oude wilde niet meer de laatste tijd. Man heeft voor deze operatie drie maanden op de wachtlijst gestaan. DRIE maanden dagboek. Waren onze schandalig hoge premies niet onder andere bedoeld om de wachtlijsten in te korten? We hebben er niets van gemerkt. Hoe dan ook: we moeten morgenochtend om HALF ZEVEN in het ziekenhuis zijn. Dat is toch niet normaal? Om half zeven! Dat betekent dat we om kwart voor vijf op moeten staan.

01.45 uur. Kan niet slapen. Zal je altijd zien. Op momenten dat je niet MAG slapen vallen je ogen automatisch dicht – had ik tenminste altijd bij een werkoverleg/vergadering/cursus – en nu ben ik klaarwakker. Ik sta maar op denk ik. Kan ik alsnog een foto van mezelf inlijsten die ik in mans bagage prop. Toen ik gistermiddag vroeg of hij een ingelijste foto meewilde naar het ziekenhuis om op z’n nachtkastje neer te zetten gaf hij geen antwoord – hij zuchtte alleen even. Toen begreep ik het niet maar nu, in het holst van de nacht, vermoed ik dat het misschien verlegenheid was. Iets anders kan ik namelijk niet bedenken.

De Hel en Het Kaakgewricht

© Bron: PixabayZaterdag 12-08
Lief dagboek,
Vanochtend, tijdens het ontbijt – ik zat aan de havermout met walnoten en rozijnen – zei mijn kaakgewricht tijdens het kauwen: ‘Krak’. Het was al de zoveelste keer deze week. Ik weet niet wat het is – als ik mijn mond maar opendoe knakt mijn kaakgewricht en het doet nog pijn ook.

16.20 uur. Volgens vriendin M. zou het wel eens met m’n gezichtsyoga te maken kunnen hebben.
‘Ik zei toen ook al tegen je dat je ermee uit moest kijken’ hielp M. me herinneren. M. zag er een beetje moe uit. ‘De buurvrouw maakt me een beetje gek met haar geneuzel om haar man’ verzuchtte ze. ‘Ik verbaas me echt over vrouwen. Wanneer ze van een man denken te houden vergeven ze hem letterlijk ALLES’.
‘En als ze niet van hem houden vergeven ze hem zelfs zijn goedheid niet’ vulde ik aan, denkend aan een van mijn meest deugdzame vrienden die in de ogen van zijn vrouw niets goeds kan doen.

Maandag 14-08
Met moe (ouders zijn gisteren gekomen) naar het stadje en bij Wally’s weer een krankzinnig grote emmer slagroom besteld. De slagroom van Wally’s is zo heerlijk – heel wat anders dan zo’n spuitbus. In die emmer slagroom zat ook wat warme chocolademelk dus ik heb gesmuld.

Dinsdag 15-08
Goed nieuws dagboek: er schijnen opeens enorme successen geboekt te worden voor wat betreft de formatie van het kabinet. Twee mega-successen noem ik in het kort even op:
1 – de euthanasie-deal. Hierover zal een Commissie van Wijzen zich buigen om ‘te kijken of mensen die zwaar en eindeloos psychisch lijden binnen de huidige wet beter kunnen worden geholpen’. Voordat daar duidelijkheid in komt zijn we dus jaaaaren verder (en honderdduizenden euro’s).
2 – Het Wilhelmus. Dit was een bijzonder belangrijke hobbel binnen de formatie dagboek, en die schijnt genomen te zijn. Op de basisscholen zullen de kindjes – hoera! – les krijgen over het Wilhelmus. Ik neem aan dat ze dat ook verplicht uit volle borst zullen moeten zingen, fier rechtop staand natuurlijk. Hier praten ze nu dus al precies vijf maanden over. Het is te beschamend voor woorden.

‘s Avonds met ouders bij Zwarte Haan gegeten. Ditmaal vonden we het eigenlijk niet zo bijzonder. Bovendien: 26 euro voor een stukje biefstuk – is dat eigenlijk niet een beetje te gek voor woorden? Het is met die prijzen allemaal wel vreselijk uit de hand gelopen.

Donderdag 17-08
14.20 uur. Net terug van de tandarts. Ik moest erheen voor de halfjaarlijkse controle en de tandarts heeft meteen mijn kaakgewricht geïnspecteerd. De tandarts bevestigde wat vriendin M. eerder zei en waar ik ook al bang voor was: het zou wel eens met mijn gezichtsyoga te maken kunnen hebben. Godsamme. Doe je je best om die kaaklijn strak te houden en mag je opeens geen nootjes meer eten.

18.20 uur. Aanslag in Barcelona. Het houdt nooit op dagboek. Deze oorlog zal nog heel erg lang duren vrees ik. Ik moet steeds vaker aan mijn grootmoeder denken die altijd zei: ‘Elk mens maakt in zijn leven twee wereldoorlogen mee’. Voor mijn gevoel zitten we er al middenin, in de Derde Wereldoorlog, maar ik vraag me wel eens af wanneer de politiek het eindelijk eens zal benoemen.

21.45 uur. Wat verschrikkelijk allemaal. Er zijn al 13 doden en 80 gewonden. Wat een hel. Telkens als ik naar de beelden kijk voel ik me boos, verdrietig en machteloos dagboek. Ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik knarsetandend naar tv keek – mijn kaak zei direct Krak en toen ik de pijn verdrong en wederom knarsetandend verder keek zei hij weer: KRAK. Ditmaal heftiger dan in al die dagen ervoor. Misschien heeft m’n ontwrichte kaak helemaal niets te maken met gezichtsyoga maar met de toestand in de wereld? In dat geval: hartelijk dank Grote Leiders. De manier waarop u de burger beschermt is ontroerend. Het is mooi om u – télkens weer – te horen prevelen en murmelen dat u geweld afkeurt. Te horen dat u zo meeleeft. Te horen dat het – wéér – een zwarte dag is. Ja echt, de prachtige en liefdevolle zorg waarmee u ons dagelijks omringt grenst aan.. Ai. M’n kaak zei het weer. Krak.

Het Fragment

Lief dagboek,
20170729_182540Vorige week had ik geen stukje en weet je hoe dat kwam? Dat kwam omdat ik een dag in de war was. Ja, serieus. Toen ik dacht dat het donderdag was bleek het vrijdag te zijn en sindsdien vraag ik me de hele tijd af: hoeveel dagen was ik dan in de war? Was het woensdag dan eigenlijk donderdag? En was het dinsdag misschien woensdag? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Enfin, toen ik ontdekte dat ik in de war was was het te laat voor mijn stukje in de krant en te laat voor mijn stukje op mijn blog dus dan nu een extra lange. O nee, ik was juist van plan kortere stukjes te schrijven. Niet die ellenlange lappen tekst, daar zit niemand op te wachten. Ik mag dus wel opschieten want… Enfin. Ik ga maar gewoon beginnen.

Vrijdag 28-07
01.23 uur. Ga naar bed. Vanochtend vroeg op en naar de (ex)schoonfamilie in Parijs. Weerzien was geweldig. Hele avond met de familie aan tafel gezeten, heerlijk gegeten – er gaat niets boven een Franse baguette waarmee je je bord schoonveegt! – en de wijn, wat kan ik zeggen over de wijn? Ik hoop dat ik morgen geen hoofdpijn heb.

Zaterdag 29-07
20170729_175513Dagboek: we zitten al in een oorlog weet je dat? Nee, hier in Harlingen is er niets van te merken, Goddank. Maar wat moet het vreselijk zijn om in Parijs te wonen. Ik ging met dochter naar La Fayette (de Franse Bijenkorf). Veel ingangen waren dicht en iedereen die naar binnen ging moest zijn (hand) tas aan de beveiligers bij de deur laten zien onder het mom van: ‘We zijn machteloos maar een schijnveiligheid kunnen we in elk geval wel creëren’. Over de totale verloedering van veel wijken wil ik het niet eens hebben en in de omgeving van Gare du Nord zal ik me NOOIT meer vertonen. Wat een trieste bedoening. Zelden heb ik zoveel gekken en agressievelingen bij elkaar gezien. Vroeger werden mensen in psychiatrische inrichting opgesloten, nu lopen ze vrij rond en mogen ons lastig vallen.

Woensdag 02-08
Las net dat een fan, die urenlang naast Dotan zat en hem niet herkende, sorry heeft gezegd. Heb direct gegoogeld wie Dotan is, had nog nooit van hem gehoord. Al had ik een jaar naast Dotan gezeten had ik hem niet herkend. Zelfs als hij me verteld had wie hij was had ik hem nog niet herkend.

Donderdag 03-08
Met dochter naar Groningen. Zag paar keer politie te paard. Dagboek: wat is in Godsnaam het nut van politie te paard? Als ze een tasjesdief zien die zich via steegjes uit de voeten maakt, hobbelen ze daar dan op dat paard achteraan? Zeldzaam nutteloos, politie te paard. En wie mag dat weer betalen? Enfin. Laat maar.

Dinsdag 08-08
Wat een toestand met die eieren. Hoe het allemaal precies zit weet ik niet maar één ding weet ik wel: over die besmette eieren, die we misschien al jarenlang eten, wordt opeens moord en brand geschreeuwd maar ik hoor ze niet over die dieselauto’s met hun fijnstof. Neeeee, daar wordt angstvallig over gezwegen. Zou er ergens in Den Haag een gouden altaar opgericht zijn waarvoor ze regelmatig knielen en gezamenlijk een mantra murmelen? ‘Ooo Brandstof, kom tot mij – oooo Olie, kom tot mij – oooo Diesel: wij aanbidden u en danken u voor de niet aflatende bron van inkomsten – voor u verkopen we onze ziel, ons geweten, ons moreel besef, ons… ’

Stopte omdat ik een appje van vriendin G. (die in een scheiding ligt) kreeg. ‘Hij is nu weer bij haar!!!!’ appte ze. G. is haar aanstaande ex-man via de iPad aan het stalken (dat weet hij natuurlijk niet) en belt hem zo’n twintig keer per dag. ‘Je moet echt ophouden’ appte ik terug. ‘Als je zo doorgaat begin ik hem steeds beter te begrijpen’. Nu is het stil – ze heeft nog niet gereageerd.

Zaterdag 05-8
Het loopt trouwens niet echt storm met mijn open sollicitatie in de krant laatst dagboek. Komt er nog wat van, toekomstige werkgever? Ik overweeg namelijk om voor mezelf te beginnen als webdesigner en tekstschrijver maar ik weet zeker dat u die appeltaarten niet wilt mislopen.

Donderdag 10-08
Vriendin M. vroeg zich af hoe de zaadjes van koolzaad genoemd worden. ‘Is dat koolzaadzaad?’ Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het klinkt idioot, dat is waar, maar ik denk toch dat het koolzaadzaad is. Ik ga het eens opzoeken.

Er gonst de hele tijd een fragment van een flard van een gesprek door m’n hoofd dagboek. Ik ving het vanmiddag op toen ik in het stadje was – ergens op straat, ter hoogte van de Hema, hoorde ik: ‘Wat ze allemaal wel niet over die man verteld heeft – het is een grof schandaal. Gelukkig geloofde niemand haar maar toch: dit zijn gevaarlijke vrouwen’.

Het is gewoon een fragment dagboek. Het antwoord hoorde ik niet. En toch houdt het me bezig. Raar hè?

De Slapende Man

Bron: PixabayZaterdag 22-07
Lief dagboek,
Vandaag kwam vriendin en ex-collega E. langs. E. Was nog nooit bij mij geweest en had m’n huisnummer niet goed in haar TomTom gezet. Het gevolg was dat ze bij de buren in de keuken stond. ‘De voordeur stond open’ vertelde ze stikkend van het lachen. ‘Ik dacht nog: wat aardig dat hij alvast openstaat’. De buren stonden op dat moment net buiten in de tuin. ‘Het gekke was dat ik naar ze keek en dacht: wat zijn jullie veranderd’ snikte E. Het was geen moment in haar opgekomen dat ze in het verkeerde huis stond. Nog een geluk dat ze niet direct in bad ging liggen of zo.

’s Avonds gingen we eten bij Pompeï. Ik heb gesmuld van de ravioli dagboek. Ik weet niet hoe lang ik al geen pasta heb gegeten (want ja: ik ben zo’n gek die liever op een stronk broccoli kauwt in plaats van smult van pasta) maar dit smaakte me echt uitstekend. E. en ik constateerden – voor de zoveelste keer in ons leven – dat we echt niet meer zo goed tegen alcohol kunnen. We hielden het bij twee glaasjes. Toen werden we wat sloom. Ik althans. Jeetje. Als je ouder wordt word je niet alleen strammer en krijg je meer rimpels maar kan je ook minder goed tegen drank. Ik weet niet wat ik erger vind.

Maandag 24-07
00.23 uur. Ga naar bed na een turbulent avondje. Wat was er aan de hand: pa (ouders zijn gisteren gekomen) maakte vanavond tegen 22.00 uur een lelijke smak en die smak was dermate heftig dat we toch even naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden gingen. Hij heeft een heel lichte hersenschudding denkt de arts. Al met al viel het mee maar we waren wel erg geschrokken.

Dat was trouwens voor de tweede keer die dag dat we naar Leeuwarden gingen – eerder die dag was ik er al met moe heen maar dan om te shoppen. Dat is toch het betere werk.

Woensdag 26-07
Naar de kapper. Heb weer wat blonde lokjes laten zetten onder het mom van: ‘Hoe blijf ik wat langer jong en jeugdig’. Het was prachtig weer dus het was wel wat jammer om juist deze ene dag in de kappersstoel te moeten zitten maar goed, het is niet anders. ’s Avonds met man en ouders bij San Marino gegeten. Dat was dus de tweede keer deze week dat de broccolistronk aan mijn neus voorbij ging.

Donderdag 27-07
Ik weet niet wat er met de hond aan de hand was vannacht dagboek. Ik lag boven in bed en ik hoorde haar beneden in de gang piepen en aan de deur krabben. Man sliep diep, hij had niks in de gaten. Ik stond dus op en daalde de trap af om te kijken wat er was. Al gauw bleek dat ze niet naar buiten hoefde.
Toen ik voor de tweede keer de trap afdaalde werd me duidelijk dat ze geen dorst had.
Toen ik voor de derde keer naar beneden strompelde – inmiddels een paar uur verder – bleek dat ze geen honger had, nog steeds niet naar buiten wilde en ook geen dorst had. Wel bleef ze met gespitste oren voor de deur zitten piepen en krabben.

Ten einde raad besloot ik man in te schakelen. Ik kriebelde over zijn arm maar mijn hand sloeg hij weg. Ik fluisterde z’n naam maar hij reageerde niet. Ook toen ik harder begon te fluisteren reageerde hij niet.
‘Had je niet in de gaten dat ik je wakker probeerde te maken?’ vroeg ik vanochtend op licht verwijtende toon. Zonder z’n antwoord af te wachten ging ik verder en vertelde over het gedrag van de hond.
‘Oo, was dát het’ reageerde man opgelucht. ‘Ik had het wel in de gaten maar ik dacht dat je me voor ‘wat anders’ wakker probeerde te maken’.
Juist ja. ‘Voor wat anders probeerde wakker te maken’. En dan niet reageren. Hm. Ik ga de komende tijd extra vroeg naar bed.

De Aanstaande Werkgever

 Bron: PixabayVrijdag 14-07
Dagboek: denk je dat de gemeente iets zou kunnen doen aan het kruispunt Steenhouwersstraat-Spoorstraat? Het is een zeldzaam afschuwelijk kruispunt – ik heb er vanmiddag volgens mij 10 volle minuten staan wachten voordat ik de weg op kon. Okay, iets minder maar dan nog. Daar gaat het niet om.

Zaterdag 15-07
00.34 uur. Man en ik hebben vanavond gegeten bij De Zwarte Haan in het Bildt. Het eten was heerlijk, de wijn was meer dan heerlijk en ik voelde: dit is het moment om iets romantisch te zeggen. ‘Voel jij ook dat we in al die jaren samen een stuk nader tot elkaar gekomen zijn?’ vroeg ik terwijl ik mysterieus boven m’n glas naar man glimlachte.

Man schudde verwoed zijn hoofd. ‘Nee. Beslist niet. Maar we zijn wel een stuk toleranter naar elkaar toe geworden’.
Weet nou nog steeds niet zeker of hij grapje maakte.

Zondag 16-07

Superleuke middag en avond gehad bij S. en P. verderop in de straat. Gebarbecued met z’n achten en eindeloos gebabbeld en gelachen. Vriend E. vertelde dat hij in zijn jonge jaren ooit gezoend had met Sharon Stone. ‘Zeker’ knikte hij toen we hem alle zeven ongelovig aanstaarden.
We keken elkaar verbijsterd aan. Wow! Gezoend met Sharon Stone! Dat was niet niks!
‘En toen?’ vroegen we ademloos.
‘Toen’ zei vriend E. en zijn blik versomberde bij de herinnering, ‘toen moest ik de poster weggooien’.

Maandag 17-07
Lief dagboek: ik heb net weer eens een sollicitatiebrief verstuurd. De honderdduizendmiljoenste. Toen ik vorig jaar mijn baan kwijtraakte dacht ik oprecht dat ik vlug weer aan de slag zou gaan maar de praktijk bleek anders. En dat terwijl ik een prima cv heb en zooooo graag wil werken! Mag ik dan werkelijk de rest van mijn leven m’n keukenkastjes schoonmaken? Is er dan heus geen bedrijf dat me wil hebben? Zal ik dan echt nooit meer deelnemen aan het arbeidsproces? Het idee! Vooral de gedachte aan die keukenkastjes doet me de rillingen over het lijf lopen. En dat terwijl ik websites kan bouwen (in WordPress notabene), kan dtp-en, de administratie kan doen, teksten en nieuwsbrieven kan schrijven, de telefoon kan opnemen, de receptie kan bezetten, de bedrijfswebsite kan onderhouden, met Office kan werken, met een groot deel van het Adobe-pakket om kan gaan, zeer klantvriendelijk ben en nog veel meer. Snik. Moet ik in mijn sollicitatiebrieven dan maar zeggen dat ik elke maand een appeltaart meeneem? Zou dat mijn toekomstige werkgever over de streep trekken? (Beste toekomstige werkgever: als u dit leest reageert u dan even? Ik kan morgen al beginnen!).

Dinsdag 18-07
O gruwel: in mijn stukje van vorige week zag ik een GROTE fout staan. Ergens had ik het over de G20 en schreef ik het woordje ‘verspreidt’ met een ‘T’ erachter terwijl dat niet goed was. De tweede ‘verspreidt’ in die alinea was wel goed. Daar stond dat ‘Rutte heel wat onzin verspreidt’ en tja, dat wisten we allang. Zelfs al had ik geschreven: ‘Rutte versprijt heel wat onzin’ was ik ermee akkoord gegaan, al was het taalkundig dan niet helemaal juist.

Treurig, van die vernieling en diefstal op de Algemene Begraafplaats. Wat ben je toch diep gezonken als je dit doet.

Woensdag 19-07
We zitten al 126 dagen met smart op een nieuw kabinet te wachten dagboek! Goh, ze weten de spanning er wel in te houden hoor. Zelfs als ze niet meer het Beste Kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog zijn leveren ze nog ongekende prestaties. Volgens oom H. zijn ze nu druk aan het onderhandelen over de Beste Baantjes die ze elkaar in de toekomst zullen toespelen.
‘Dit houden ze nog wel een maand of twee vol, let op mijn woorden’ voorspelde hij somber. ‘Het is beslist waar wat die jongen van Baudet zegt: de democratie is gegijzeld. Het gaat allemaal om die baantjescarrousel’.

Donderdag 20-07
Volgens vriendin M. is 1 appeltaart per maand niet voldoende om een potentiële werkgever over de streep te trekken.
‘Misschien kun je zeggen dat je van Koninklijke bloede bent?’ stelde ze voor. ‘Dan nemen ze je wel aan, zelfs al zou je niks kunnen’.
Dat gaat me net iets te ver dagboek, hoewel het wel verleidelijk is natuurlijk. Zal ik anders maar twee appeltaarten per maand voorstellen? Is dat niet een beetje te… te overdreven? Twee appeltaarten? Ik vind persoonlijk dat… Goed. Twee appeltaarten. Deal. Ik weet zeker dat het daarmee moet lukken.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: