Archive for the Category » Rondom Harlingen «

Those were the days my friend

ornamental-cherry-3350554_1280

© Bron: Pixabay

Zaterdag 21-04
Lief dagboek,
Wat een mooi weer hebben we de laatste dagen! Als het voor de aardigheid in de zomer nou ook eens zo mooi is boffen we helemaal maar dat zal wel weer teveel gevraagd zijn.

Een paar dagen geleden hebben we een roos voor moe in de tuin geplant en toen ik hem water gaf schoot opeens het liedje van Mary Hopkins door mijn hoofd: ‘Those were the days my friend’. Nu, telkens als ik naar de roos kijk, hoor ik Mary galmen: ‘Those were the days my friend, we thought they’d never end’ en telkens zit er dan een brok van ongeveer twee vierkante meter in m’n keel. Het is waar. ‘Those were the days’. Ik dacht werkelijk dat ze nooit voorbij zouden gaan.

Zondag 22-04
Pa ging weer naar huis. Het was een gezellig weekje en het idee dat hij nu weer thuis zou komen in een leeg huis maakte me wat verdrietig.
‘Kom’, zei man die een arm om me heensloeg. ‘We gaan bij de boot wat drinken’. Was gezellig bij de boot. Naast me zaten twee vrouwen – een was erg zwaar opgemaakt maar de ander zag er schattig uit. Wat lijkt me dat een akelig gevoel, zo’n pak make-up op je gezicht. ‘Je weet wiens schuld dit is hè?’ siste de zwaar opgemaakte. ‘Het is de schuld van oma!’
De schattige keek verbijsterd. ‘Oma? Ben jij wel goed bij je hoofd? Die is sinds 1989 dood!’

Maandag 23-04
Over een paar dagen hebben we alweer ons Verplicht Nationale Heerlijke & Fijne dagje te pakken! Ik heb het nu natuurlijk over koningsdag. Het blijft een wonderlijk fenomeen dat er ooit besloten is om een doodgewone familie boven het volk te verheffen en ze te onderhouden maar goed, het zal wel onder de categorie ‘Volk, Brood & Spelen’ vallen. Iets anders kan ik er niet van maken. Dit mag ik trouwens niet van buuf Annie zeggen die bij hoog en bij laag volhoudt dat een koningshuis ‘goed is voor de economie’. Als ik dan vertel dat er heel wat landen zijn zonder koningshuis die het economisch NOG beter doen dan Nederland verkrampt ze – ze krijgt nog net geen epileptische aanval. Is toch raar dagboek, dat er mensen rondlopen die ZO gehersenspoeld zijn?
***
Er zijn een paar dingen die ik de laatste tijd geleerd heb. Zo heb ik geleerd dat er een woord bestaat voor de geur die je ruikt nadat het geregend heeft: petrichor. Altijd handig om te weten. Voortaan ga ik na het regenen niet meer te zeggen dat het zo lekker ruikt maar zeg ik: ‘Heerlijk hè, die petrichor?’ Ook heb ik geleerd dat er zomer- en winterheide bestaat. Heide is heide dacht ik altijd maar niet dus.

Dinsdag 24-04
Meer dan twee uur met vriendin G. aan de telefoon gezeten die het eerste uur alleen maar huilde vanwege haar ex.

Gezond gegeten: gebakken uien, paprika, knoflook, zoete aardappel, zwarte bonen en bloemkoolrijst gegarneerd met edelgistvlokken. ‘Hapje?’ bood ik man gul aan die verwonderd naar m’n bord staarde aan maar hij schudde verwoed zijn hoofd.

Woensdag 25-04
12.10 uur. Toen ik zojuist in de winkel prachtige moederdagkaarten zag schoot ik wéér vol. Op de meest onverwachte momenten overvalt het verdriet me, heel wonderlijk. Zelfs moe zegt op dit moment niet veel.

14.57 uur. Mary Hopkins zit weer in m’n hoofd. Misschien is het liedje wel een boodschap van moe dagboek. Moe was immers dol op muziek. Als dat zo is begrijp ik wel wat moe met dit liedje duidelijk wil maken: laten we vooral genieten van het leven. Het is voorbij voordat je het in de gaten hebt.

Alles wat je vergeet…

Lief dagboek,
Ja, ik weet het: ik heb je verwaarloosd, sorry. Ik kan er ook niks aan doen, ik heb gewoon een paar drukke dagen gehad. Zo was ik weer een paar dagen in Rotterdam bij pa waar we Pasen en pa’s verjaardag vierden. De eerste verjaardag en Pasen zonder moe. Er zullen nog veel ‘Eerste-Keer-Zonder’-momenten komen dagboek, maar we hebben toch geprobeerd er wat van te maken. Ik moet toegeven: af en toe was ik wat melancholiek. Er was een moment dat ik de tuin inkeek en dacht aan die Pasen van lang geleden, toen dochter de paaseieren zocht die broer had voor haar had verstopt. Moe was bezig de tafel in orde te maken voor de Paasbrunch en…ach, zo heb ik miljoenen, miljarden prachtige herinneringen. Was er maar een teletijdmachine zodat je af en toe even een uitstapje kon maken naar het verleden.
Hoe dan ook dagboek: nu is het tijd voor jou.

Dinsdag 27-03
Vriendin G., die net gescheiden is, is hysterisch en als ze zo doorgaat ben ik bang dat ze in een inrichting belandt. Ze KAN het maar niet verwerken dat haar man haar in de steek gelaten heeft en vandaag sloegen de stoppen goed door. Wat blijkt: ‘Het Loeder’ (zoals ze die andere vrouw noemt) is in verwachting. Weg Hoop & Dromen op een hereniging. Ik wilde nog opperen dat ze in de toekomst misschien op de baby kan passen maar bij nader inzien zweeg ik. G. was niet in de stemming om dit soort grapjes te waarderen en erg fijngevoelig zou het inderdaad niet zijn.

Woensdag 28-03
Naar Jesus Christ Superstar!!! Het was in een woord GE-WEL-DIG. Wat heeft die Ted Neeley toch nog steeds een stem. Bij Gethsemane (het liedje waarbij hij zo gilt) hield de zaal de adem in: haalt hij die hoge noten wel? Ja, hij haalde ze moeiteloos! Vriendin L. en ik hadden tranen in onze ogen want deze musical is voor ons ook jeugdsentiment – in een flits zagen we onszelf als meisjes terug, wandelend en giechelend door de straten van Paramaribo.

Maandag 02-04
Gek is dat hè dagboek: het voelt bijna als verraad om plezier te hebben of om even niet aan moe te denken maar als ik dit in mijn hoofd met haar bespreek kijkt ze me verwonderd aan. ‘Wel even gewoon blijven doen hè meisje’ zegt ze streng. ‘Ik wil graag dat je van het leven blijft genieten’ en dat probeer ik dan ook maar toch…maar toch… God, wat mis ik moe.

Donderdag 05-04
Wat ik me afvraag dagboek: waarom moesten de bomen op de Oosterparkweg weg? Is dat niet een beetje zonde?

Gevulde sopropo (Surinaamse groente) gemaakt en bakje naar vriendin M. toegebracht. Man van M. wond zich op over de staking tegen hervormingsplannen van de Franse spoorwegen. ‘Die mensen daar gaan Goddomme met pensioen op hun 52ste’ schreeuwde hij uit, bijkans de haren uit het hoofd trekkend. ‘Noemen ze dit EEN Europa? Wij hier werken tot we er dood bij neervallen en zij…’ Wat hij toen zei was TE grof om te herhalen maar ik was het volkomen met hem eens.

****

Moet stoppen, vriendin G. belde en ik beloofde haar terug te bellen. Ze is heel, heel erg ontdaan door het nieuws van haar ex-man. Arme meid. Moet opeens denken aan een spreuk die moe wel eens hanteerde: ‘Alles wat je vergeet draagt bij tot je geluk’.
Zou G. openstaan voor dit soort wijsheden? Als ik haar straks aan de telefoon heb ga ik het in elk geval proberen.

Over Stress & Sangria

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 11-11
Lief dagboek,
Het is nu 01.20 uur en we zijn net thuis. Vanavond waren naar de verjaardag van vriendin S., de vriendin wiens man laatst gezegd had dat hij zich zorgen maakte om haar ‘excessieve alcoholmisbruik’. Ik moest wel lachen: bij elk glaasje wijn dat ze zichzelf inschonk stootte ze hem aan en zei: ‘Kijk lieverd, let goed op, ik ga weer de mist in!’ De man van S. kon er gelukkig om lachen maar zei op een gegeven moment wel dat hij in zijn algemeenheid vond dat ‘VROUWEN zich moeten gedragen’.
S. knikte begaan. ‘Ik begrijp het’ zei ze. ‘Je hebt een beetje last van de jaren vijftig mentaliteit. Je moet maar zo denken: vroeger kookte een vrouw als je moeder maar tegenwoordig drinkt ze als je vader. De tijden zijn veranderd’. Man van S. zuchtte. Hij zag er wat moedeloos uit vond ik. Al met al was het een leuke avond.

Zondag 12-11
Zojuist heb ik een petitie getekend voor een basisinkomen voor werkeloze 55-plussers. Nu worden er door het UWV ‘sollicitatietrainingen’ gegeven die tientallen miljoenen euro’s per jaar kosten en hoeveel mensen vinden door deze trainingen een baan? Dat weet niemand, ook de overheid niet! Is dat niet een beetje raar? Kunnen die tientallen miljoenen euro’s dan niet veel liever.. enfin.

Dagboek, nou had ik weer zo lekker gekookt en toch vond man het niet geweldig. Ik begrijp het niet. Ik had een heerlijke ovenschotel gemaakt met: gepureerde kikkererwten en zwarte bonen. Daardoorheen husselde ik vervolgens gekookte quinoa, boerenkool, tahin (sesampasta), geraspte kaas en kruiden. Hij wilde het wel proberen hoor, daar niet van, maar na toen ik hem na één hapje meer aanbood hoefde hij niet.
‘Vind je het niet lekker?’ vroeg ik.
‘Heerlijk’ mompelde hij schor. Daarna wierp hij me een vreemde blik toe.

Maandag 13-11
Liep net naar beneden om een kopje thee te halen (zat boven achter de computer) en zag een stukje van Radar op tv. Daar leerde ik dat het bijna 1200 euro kost om je amandelen in Rotterdam te laten knippen tegen 719 euro in Nijmegen en 298 euro in Delft. En om het allemaal nog wat omslachtiger te maken: in hetzelfde ziekenhuis kan de prijs per patiënt ook nog eens verschillen, afhankelijk van de verzekeraar. Ik blijf het zeggen dagboek: lang leve de vrije marktwerking. En de managers die het land regeren maar lachen. Nou, ik ook. Hahaha. Snik.

Dinsdag 14-11
‘s Ochtends eerst uitslag gehaald van MRI (had vorige week een MRI gekregen, borstcontrole). Uitslag was gelukkig goed. Het blijft trouwens verschrikkelijk dagboek, dat de mammapoli hierin Harlingen gaat sluiten. Vrouwen van Harlingen en omgeving: pikken we dit? Er hoort in Harlingen toch gewoon een mammapoli te zijn? Er schijnt een groep raaskallende prutsers te zijn die een wedstrijdje spelen: wie bedenkt het meest stompzinnige plan. Zijn er soms premies en bonusjes gekoppeld aan de meest absurde ideeën? Kan me echt opwinden hierover. Vijftig jaar geleden was Harlingen er qua ziekenhuizen en poli’s beter aan toe dan tegenwoordig. Lang leve de vrije markt… o nee, dat zei ik gisteren ook al.

Woensdag 15-11
Dagboek, het is te gek voor woorden maar onze Grote Leider heeft 1.4 miljard geschonken aan aandeelhouders. ‘Voor U, Grote Genadige Goedheid’ zal hij erbij gemurmeld hebben, de ene knieval na de andere makend voor zijn persoonlijke altaartje dat Unilever heet. Als hij hiermee zijn ware aard niet heeft laten zien dan weet ik het niet meer. Het is echt beschamend: hij heeft de dividendbelasting afgeschaft omdat enkele grote bedrijven (en hij weigert te zeggen welke) hebben gezegd ‘anders uit Nederland vertrekken’. Dit gedrag verwacht je in een gemiddelde bananenrepubliek maar zo diep zijn we dus al gezonken. Ach ja. Waar één wil is, is de democratie heel ver weg.

Net naar herhaling gekeken van Pauw gisteravond. Er schijnt een medicijn te zijn tegen de spierziekte SMA en één zo’n spuitje kost maar liefst 80.000 euro. Het eind is duidelijk zoek, sterker nog: volgens mij is er geen eind. Gezondheid zal in de toekomst alleen maar voor het Bilderbergclubje te koop zijn.

Later naar stadje met vriendin M. Wat is het al vroeg donker! Liep over een uitgestorven Voorstraat. Best knus, deze tijd van het jaar. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik tegenwoordig geen hekel meer heb aan de herfst en de winter. Dat (die hekel) heb ik heel lang gehad maar sinds ik de blauwe lamp gebruik is er een wereld voor me opengegaan (lees: veranderd). Stom hè? Ik geloofde eerst nooit zo in lichttherapie maar het werkt echt.

Donderdag 16-11
Volgende week sla ik even over dagboek – dan staat op deze plek geen stukje. Dan zit ik in Malaga en ben ik waarschijnlijk net herstellende van alle stress die ik heb moeten doorstaan door me in een vliegtuig te begeven. O God. Ik wil overal wel heen maar dan liever met de auto/fietsend/lopend en desnoods kruipend. Niet vliegend. Ik haat het. Kan ik niet compleet gedrogeerd op reis volgende week? Het ergste is: tegen de tijd dat ik bijgekomen ben van alle emotie moet ik weer naar huis. Met het vliegtuig. Enfin. Als de sangria maar goed smaakt zullen we maar zeggen. Olé.

Het Dode Schaap

column72‘Och och och’, zei Afke terwijl ze de pagina van de Harlinger Courant opensloeg. Even was ze stil. Toen murmelde ze: ‘Tjonge jonge. Wat erg. Wat verschrikkelijk’. Ze las nog even verder en eindigde met: ‘Tssss. Wat schandalig.’

Al die tijd had Hendrik-Jan de geluidjes aangehoord zonder iets te vragen maar nu werd het hem te veel. ‘Ja, zeg nou maar wat er is maar hou in godsnaam op met die geluiden. Dit is echt irritant aan het worden.’ more »

De Megafoon

 ‘Ik neem je vanavond mee uit eten Afke’, zei Hendrik-Jan op een grijze vrijdagavond. ‘We hebben dat, sinds tante Ali in huis is, niet meer gedaan. Hoog tijd dunkt me.’ Hij keek op van zijn laptop en bewaarde zijn document. Hij had net een brief geschreven waarin hij alle ouderen van Nederland opriep om in het gevang te belanden. more »

VZTZ – De Snoepjespot

Zondag 31-08
’s Avonds verder geschreven aan mijn familieroman. De 130 delen die ik in gedachten had zijn hoogstwaarschijnlijk niet voldoende – zullen veel meer worden.
In het kader van ‘Persoonlijke Groei’ ook begonnen met ‘The Great Gatsby’. more »

De Zuurstoftank

column45Het was een mooie zomerse middag in augustus toen de twee vriendinnen – beiden ergens in de veertig – over de Voorstraat fietsten en hun oog op het terras van Wally’s viel. ‘Hier wat drinken?’ stelde een van de vrouwen voor en de ander stemde direct toe. Een plekje vinden ging wat moeilijk maar gelukkig zag een van de vrouwen daar opeens het echtpaar zitten. more »

Het Lauwe Biertje

column44Het was een mooie, zonnige middag en vergeleken met de drukte die de Tall Ships met zich meegebracht hadden heerste er een weldadig rust in het stadje. Aan een van de houten tafeltjes bij Wally’s zat een iets ouder echtpaar te genieten van het middagzonnetje en van hun versnaperingen. De man had net een biertje besteld, evenals zijn vrouw die er tevens twee gebakjes bij genomen had. more »

Het Kopje Koffie

Toen Hendrik-Jan zondagochtend met een lichte kater wakker werd kroop hij tegen Afke aan en liet de afgelopen dagen de revue passeren. ‘Wat was het fantastisch’ dacht hij. Hij had intens genoten van The Tall Ships, het Pink Floyd project, van de kroegen, terrasjes, bandjes en het bier had hem uitstekend gesmaakt. more »

Een Prachtige Lenteavond

Café Het Noorderke deed goede zaken die dag  – het terras was afgeladen. Dat was geen wonder, want het was een prachtige lenteavond, zo een waarbij verliefde jonge mensen hand in hand over de pier liepen en elkaar eeuwige trouw beloofden. In een hoekje op het terras, achter het glazen scherm, zat een stelletje onopvallend te genieten van het zwoele weer. more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: