Archive for the Category » Rondom Harlingen «

De koude, koude winter

https://pixabay.com/en/winter-railway-station-snow-station-734804/Vrijdag 02-11
Lief dagboek,
Zojuist las ik in de Harlinger Courant dat ons volgens Piet een zware winter te wachten staat. Ook dat nog. Ik vind het nu eigenlijk al welletjes met dat vroege donker en zo, en dan ook nog een zware winter? Wat vreselijk.
Vanochtend werd ik trouwens wakker met Duncan Brown’s ‘Wild Places‘ waarmee ik dan direct beland bij het Liedje van de Week. Toen Duncans stem even later door de boxen schalde zag ik mezelf in gedachten terug op de zolder aan de Govert Flinckstraat in Amsterdam waar ik ooit woonde en waar het een waar muizenparadijs voor mijn kat Sjiepie was. Ik was net van een heel vervelend vriendje af en ervoer dagelijks hoe heerlijk het was om weer helemaal mezelf te kunnen zijn. Mooie tijden. Behalve die muizen dan.

Zondag 04-11
Ex kwam eten met z’n nieuwe gezinnetje (vrouw + halfbroertje en -zusje van dochter). Was heel gezellig. Ben dol op de kindjes van ex, zijn zo schattig en lief en klein. ‘Zo was jij ook’ zei ik tegen dochter die met haar halfbroertje en -zusje aan het spelen was. ‘Dat was trouwens niet eens zo lang geleden dat je zo was – gisteren of zo’. Zo voelde dat ook echt dagboek, maar dochter is laatst ondertussen toch maar mooi 21 jaar geworden dus gisteren was het beslist niet, maar toch, maar toch… Goh, wat gaat het toch beangstigend snel allemaal.

Maandag 05-11
Moest vanmiddag lachen met vriendin M. en haar man. ‘Onze nieuwe buren nemen altijd heel lief afscheid van elkaar als de buurman naar z’n werk gaat’ vertelde M. ‘Ze knuffelen elkaar en als hij wegrijdt blijven ze naar elkaar zwaaien alsof ze elkaar de komende vijf jaar niet zullen zien. Waarom doe jij dat niet??’ Ze keek haar eega licht verwijtend aan.
‘Waarom zou ik dat doen?’ sputterde de man van M. ‘Ik ken de buurvrouw nauwelijks – ik ga dat mens echt niet knuffelen hoor’.
M. zuchtte.

Dinsdag 06-11
Wat was het een mooie dag vandaag! Met een beetje verbeelding zou het lente kunnen zijn – de zon scheen en de temperatuur was voor deze tijd van het jaar heerlijk. Heb vandaag shakshuka gemaakt, is gerecht met gepocheerde eieren en tomatensaus en verder alles wat je maar in huis hebt. Het was erg lekker, althans: dat vond ik. Man vond het helemaal niks. Nee, dat is niet waar: hij vond het ‘zes keer helemaal niks’. Hij had voor zichzelf een grote entrecote gebakken en prees zich gelukkig met het feit dat hij niet van mij afhankelijk was. ‘Anders was ik toch mooi in de aap gelogeerd’ grinnikte hij. Deed net of ik hem niet hoorde en nam genietend nog een hapje shakshuka.
‘Dan had je met Winda* wat moois moeten beginnen’ zei ik uiteindelijk. ‘Die had je vast de heerlijkste hapjes voorgeschoteld’. Winda was lang geleden een collega van man en ooit verschrikkelijk verliefd op hem maar tot haar immens grote verdriet werd die liefde niet beantwoord. Man glimlachte mild bij de herinnering. ‘Vrouwen kunnen rare wezens zijn’ zei hij hoofdschuddend en sneed weer een stuk van zijn entrecote af.

Woensdag 07-11
Liep vandaag in de supermarkt en keek eens heel bewust naar wat er allemaal op de schappen staat. Volgens mij is 80% van wat er in zo’n winkel verkocht wordt alleen maar suiker. God, wat hebben de Unilevers en de Nestlé’s en de Coca Cola’s en al die andere multinationals ons toch vergiftigd met héél veel steun van de overheid. Als suiker nu ontdekt zou worden zou het, denk ik, op de lijst van verboden middelen komen te staan.

Het lijkt er trouwens op dat vriendin G. zich beetje bij beetje over de scheiding heen begint te zetten maar toch zit ze nog steeds vol verhalen. ‘Weet je hoe vernederend het is als je uit pure frustratie en na een vette ruzie je man dagenlang negeert en hij op dag vijf enthousiast tegen je zegt: ‘Vind jij ook niet dat het de laatste tijd beter tussen ons gaat?’ zei ze laatst tegen me. ‘Ik NEGEERDE hem en hij… Ach, laat me er maar over ophouden’. Kon er niets aan doen dagboek, maar moest toch glimlachen.

’s Avonds J. & T. op bezoek. Was verschrikkelijk gezellig.

Donderdag 08-11
Droomde van de naderende winter. Het was koud en donker en de wereld was veranderd in een enge, grijze dystopie (tegenovergestelde van utopie). Opeens verscheen het grijnzende hoofd van Rutte aan het firmament. ‘Stem op mij bij de komende verkiezingen’ kwaakte hij terwijl iedereen in doodsangst naar binnen holde om zich te verschuilen. ‘Dit keer zal ik proberen mijn beloftes niet te breken. Dat beloof ik’ kwaakte hij lustig door.
Werd wakker, strompelde naar de badkamer en zag dat de vrouw in de spiegel een licht-manische blik had. Wat als ik voorspellende gaven heb? Wat als bij de komende verkiezingen Rutte nog een keer…. Een plots optrekkende kilte verspreidde zich door mijn hele lichaam. O God. Ik vrees dat Piet gelijk krijgt. Het wordt een ijs- en ijskoude winter.

*********

*De naam Winda is natuurlijk gefingeerd!

De Afvaloven op Jupiter

Lief dagboek,
Vorige week kwam het er niet van om aandacht aan je te schenken. Deze week dan ook een extra lang dagboek en ik begin bij:

Donderdag 27-09
00.15 uur. Er is een grote aanslag in Nederland verijdeld. Dat het ons hier ook staat te wachten is natuurlijk duidelijk. In wat voor wereld leven we toch? En zijn – dat is een vraag die regelmatig bij me opkomt – onze Grote Leiders nog wel in staat om ons te beschermen? Heb nu constant ‘Vluchten kan niet meer’ in mijn hoofd.

Maandag 01-10
Oktober alweer! In het kader van overbevolking zat ik te denken dagboek: wat als we ooit met, ik noem maar wat, 60 miljard mensen op deze planeet leven? Wordt de aarde dan niet te zwaar? Wat is het maximum gewicht dat de aarde kan handelen? En als ‘ie dan neerstort, welke kant gaat hij dan op? Ingewikkeld allemaal.

Donderdag 04-10
Nadat man van vriendin M. een tijd geleden weer een grove opmerking maakte m.b.t. Rutte vroeg ik: ‘Zeg je dit soort dingen nou ook op je werk?’
Man knikte. ‘Nou en of’.
‘En wat zeggen je collega’s dan?’
‘Die zijn het meestal met me eens’ antwoordde man.
Ik dacht even na, knikte bedachtzaam en zei: ‘Je hebt een grote virulentie’ (ziekmakend vermogen van een micro-organisme. Heb ik laatst geleerd tijdens mijn opleiding voor doktersassistente).
Man glom van trots. Hij dacht kennelijk dacht dat het vitaliteit of viriliteit betekende.
‘Nou en of’, grinnikte hij. ‘Daar weet ze alles van. Hé schat?’ Hij gaf vriendin M. een vette knipoog terwijl ze hem meewarig bekeek.
‘Nu loopt hij aan een ieder te vertellen dat hij een hoge virulentie heeft’ vertelde M. me zojuist. Geweldig, dit soort dingen. Hier kan ik weer weken om lachen.

**********

Hahahahahahaha – hahahahahahaha! Lief dagboek: wat je nu hoort is mijn klaterende gulle lach die tot in de verste uithoeken van het Mongools-Mantsjoerisch grasland  te horen is. Wat blijkt: Unilever WIL niet meer naar Nederland komen! Rutte heeft zich voor niets in het stof gewenteld en gekronkeld, is voor niets op de knietjes voor Unilever gegaan, heeft voor niets het bijna voltallige kabinet tegen zich in het harnas gejaagd, heeft zichzelf voor niets internationaal zo te kijk gezet, is voor niets… O God, ik denk dat ik deze dag met een ster op de verjaardagskalender die op de wc hangt zet. Briljant. Dit moet een bijzonder grote nachtmerrie voor Rutte zijn. Weet je wat – er komt nog een ster bij. En een vlaggetje.

Vrijdag 05-10
12.07 uur. ‘Ik ga vandaag wat in de römertopf maken’ zei ik zojuist enthousiast tegen man. Hij keek gepijnigd. ‘Zou je dat wel doen? We kunnen vanavond ook naar de pizzeria – we zijn lang niet bij Roma geweest en…’
14.40 uur. Römertopf is in de oven met daarin kip, krieltjes en worteltjes.
19.00 uur. Het was.. Tja. Er miste iets. De combinatie was niet zo geweldig. Man gaat nu eieren bakken.

Zaterdag 06-10
Naar stadje toe. Was mooi weer. Miste moe opeens heel erg toen ik over de Voorstraat liep. Konden we nog maar één keer samen bij de Wallys zitten! Konden we nog maar één keer samen de Zensa in. Kon ik haar nog maar één keer vastpakken en knuffelen. Eén keer – meer vraag ik niet.
Later kwamen nichtje T. en haar man. Boeuf Bourguignon gemaakt, was erg lekker.

Zondag 07-10
Gisteren weer een storing bij de afvaloven. Gaat goed hè gemeente? Is het een idee om alvast gasmaskers uit te delen voor het geval dat?

Maandag 08-10
Veel geleerd i.v.m. opleiding. Zou ik al die medische termen ooit onthouden en zou ik ze überhaupt nodig hebben? Enfin, het is goede hersengymnastiek zullen we maar zeggen. Na het eten even kopje thee gedronken bij vriendin M.
‘Ik zit uitermate goed in m’n vel’ grinnikte man van M. toen ik hem begroette. ‘Eerst de totale afgang van Rutte en nu het aftreden van Pechtold – mijn geluk grenst aan hondsdolheid’.
‘Hij heeft inderdaad een krankzinnige blik in zijn ogen’ murmelde ik tegen M. toen we naar binnen liepen.
Ze glimlachte vertederd. ‘Aan de manier waarop hij met honden en kinderen omgaat kan je zien dat hij een goed mens is’.
‘Dat zegt helemaal niets’ antwoordde ik. ‘Hitler was ook dol op honden en kinderen’.
M. deed alsof ze me niet hoorde.

Dinsdag 09-10
Het gaat constant over het milieu tegenwoordig – ik krijg het idee dat dit een van de grootste marketingcampagnes voor zonnepanelen uit de geschiedenis is. ‘Waarschijnlijk zijn we een van de schoonste landen ter wereld’ zei vriend P. (de filosoof) met wie ik dit besprak. ‘Dit is weer één grote bangmakerij – laten ze eerst maar eens wat zien te doen aan India of de Filipijnen. Wat daar allemaal gebeurt is vele malen erger. Het werkelijke probleem is de overbevolking maar daar hoor je niemand over. Mag niet, kan niet. Dat is een te gevaarlijk onderwerp. Minder mensen is minder vervuiling, zo simpel is het’.

Woensdag 10-10
Liedje van de dag is trouwens Here Comes the Night van Van Morrison. Ik stond er vanochtend mee op en zelfs nu, 22.15 uur, zit het constant in m’n hoofd.

Wil eigenlijk ook weer iets schrijven over de vele miljoenen die door uitkeringsfraude in de zakken van Poolse arbeiders verdwijnen maar woorden schieten tekort. Ik neem aan dat Rutte & Co in Polen bijzonder populair zijn. Daar wel.

Donderdag 11-10
Wat heb ik deze week geleerd: dat het op Jupiter diamanten schijnt te regenen. Hoe het met de CO2-uitstoot zit weet ik overigens niet maar één troost: ze hebben daar in elk geval geen afvaloven die om de haverklap stoort. Dat zal vast een hele hoop ellende schelen.

De Afgewezen Vrouw

Vrijdag 21-09
Goedemorgen lief dagboek,
Wat heb ik een verschrikkelijk slechte nacht achter de rug. Werd om half vijf wakker en kon niet meer slapen. Zo irritant dit.

19.15 uur. Ik ga vanavond heel vroeg naar bed, dat weet ik wel. Vandaag was de tweede dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. Heb af en toe gekeken maar ach, het was feitelijk zinloos. De Grote Lachende Leider was zoals gewoonlijk weer zo glad als een aal en…
19.20 uur. Werd pakketje bezorgd, ga nu nieuwe trui passen.

Zaterdag 22-09
Naar verjaardag van oom K., broer van moe. In de auto vroeg pa zich plotseling hardop af waarom er tegenwoordig zo weinig mensen heilig verklaard worden. Konden daar geen antwoord op geven. Verjaardag van oom K. was grandioos – vierden het in een restaurant voorbij Leeuwarden en alles was even gezellig. Was wel wat gaar toen ik thuiskwam – drink tegenwoordig nauwelijks meer alcohol en die paar wijntjes hakten er wel in.

Zondag 23-09
Het liedje van de week:
Werd zojuist wakker met ‘I’ll be home on a Monday’ in m’n hoofd. Gek, dat je dat opeens kan hebben want ik heb al in geen eeuwen aan dat lied gedacht. Ik weet niet eens wie het zingt, ga nu even kijken.
Het is de Little River Band.

Even naar vriendin M. Man van M. ging de deur uit en riep dat hij ‘rond etenstijd terug zou zijn’. Moet nog steeds wennen aan het begrip etenstijd in Nederland. Hoezo ‘etenstijd’? In Suriname is het áltijd etenstijd.

Maandag 24-09
Wat heb ik deze week geleerd:
Dat het in Massachusetts verboden is om met een gorilla op de achterbank te rijden. Over rijden met een gorilla op de voorbank wordt trouwens niets gezegd.

Dinsdag 25-09
Trouwdag pa en moe. Even met pa naar het stadje en in de kerk op de Zuiderhaven kaars gebrand voor moe en broer. In principe ben ik agnost maar sommige tradities vind ik toch wel mooi. Moet vaak denken aan een opmerking die ik ooit hoorde: ‘Alles wat er over boven gezegd wordt is door beneden bedacht’, Klopt helemaal.

Omdat de Stationsweg dicht is reed ik langs de RSG waar dochter op heeft gezeten. Even werd ik overvallen door een golf van weemoed. Hoe kan het dat haar middelbareschooltijd tijd zo snel voorbij is gegaan? Toen ik op de middelbare in Suriname zat leek er geen einde aan de weken – wat zeg ik: uren – te komen. Het enige dat ik deed was op de klok kijken, voor de rest kan ik me niet zoveel herinneren van die periode. Ik zal het wel weggedrukt hebben.

Woensdag 26-09
Net 2 paracetamols genomen. Ben hele tijd rillerig en heb hoofdpijn. Vooral dat laatste is een unicum want ik heb werkelijk nooit hoofdpijn.

Normaal gesproken zouden we in deze periode plannen maken om naar de Ardennen te gaan maar dit jaar doen we dat niet. We moeten er geen van allen aan denken om daar zonder moe rond te lopen. Het is niet te geloven dat we er vorig jaar nog heengingen. Moet telkens glimlachen als ik denk aan die keer toen we terugkwamen uit de Ardennen en pa zei:
‘Ik zag aan de nummerplaten van de auto’s dat er aardig wat toeristen in de Ardennen waren. Ik zag Fransen, Duitsers en ik heb zelfs Litouwers gezien’.
Moe haar verwilderde blik zal ik nooit vergeten: ‘Lee Towers? Waar heb je Lee Towers gezien?’

Het was zo gewoon allemaal dagboek. Het was alsof het nog heel lang zo zou blijven. Het was alsof we nog vaak naar de Ardennen zouden gaan, nog vaak zouden scrabbelen en nog vaak zouden filosoferen over van alles en nog wat maar opeens was het voorbij. Het zal nooit wennen.

Donderdag 27-09
Vriendin G. heeft haar ex-man (de vreemdganger) verteld dat ze in therapie is. ‘Dat moest wel, na alles wat jij mij hebt aangedaan‘ heeft ze hem toegebeten. Het is niet waar van die therapie maar ze doet alles om hem een schuldgevoel te geven. Ik ging recht zitten.
‘HOE boos kan je blijven als iemand simpelweg niet meer van je houdt?’ vroeg ik. Ik liet erop volgen: ‘Een van mijn ooms zei altijd: ‘Niets is zo gevaarlijk als een afgewezen vrouw’ – herken je jezelf daarin?
G. zweeg. ‘Leuk, dat truitje’ zei ze uiteindelijk, een blik op mijn nieuwe trui werpend. ‘Zoiets heb ik laatst nog naar de kringloop gebracht’.
‘Zo. Dat kan’ zei ik grootmoedig. Er viel een stilte. Toen zuchtten we tegelijk.

De Oneindige Stompzinnigheid

© Bron: Pixabay

Donderdag 13-09
Lief dagboek,
Voortaan ga ik twee vaste items in m’n wekelijkse verslag verwerken, gewoon voor de lol. Een van de vaste items wordt: ‘Liedje van de dag’. Dit, omdat ik elke ochtend met een liedje in mijn hoofd wakker word. (Zou daar ook een naam voor zijn en is het een ernstige afwijking?).
Een ander vast item wordt: ‘Wat heb ik deze week geleerd’. Zo af en toe deed ik dat al maar nu wil ik het er vast bij hebben. Het liedje van deze dag is in elk geval ‘Golden Brown’ van The Stranglers. Nu zit het vandaag de hele dag in m’n hoofd, dat weet ik nu al. Ik heb deze week (nog) niks geleerd dus daar kan ik even niets over zeggen.

Vrijdag 14-09
08.35 uur. Ik heb vannacht fantastisch gedroomd – het was zo’n mooie droom, telkens als ik eraan denk word ik weer blij. Ik droomde dat moe achter me stond en haar armen om me heen sloeg. Ik kon haar niet zien en ze zei niks maar ik voelde dat zij het was en ik voelde me heel beschermd en…tja, gelukkig. Zelfs toen ik wakker werd had ik nog steeds dat gevoel. Deze droom zal ik nooit vergeten.

Zaterdag 15-09
Vandaag kreeg ik een cadeautje van vriendin G., zomaar! ‘Omdat je altijd zo geduldig naar me luistert’ zei ze terwijl ze het pakje overhandigde.
‘Voor al die uren waarin ik knarsetandend naar je gejammer luister verdien ik minstens een reisje naar de Bahama’s’ zei ik terwijl ik het papier van het pakje scheurde. G. lachte. In het pakje zat een boek, het heet ‘De Vierde Dimensie‘. Ben benieuwd.

Zondag 16-09
Naar Amsterdam, had reünie. Was superleuk. Daarna naar huis van jeugdvriendin L. die nog erg wakker was. Kregen over het de bevalling van dochter, nu bijna 21 jaar geleden, waar L. bij was.
‘Wat een mooie dag was het hè’ mijmerde L.
‘Nou en of’ snauwde ik. ‘Vooral het moment dat je me tussen de weeën door vertelde over de totaalruptuur van je collega zal ik nooit vergeten’.

Maandag 17-09
Nog in Amsterdam. Over de Cuyp geslenterd en veel Surinaamse groente gekocht om mee naar huis te nemen. Dat vind ik wel een gemis in Harns: een goede toko waar ik altijd sopropo en antroewa kan kopen.

Dinsdag 18-09
Vandaag is een zwarte dag lief dagboek. Het is een dag waarop in één klap pijnlijk duidelijk werd hoe de rechterlijke macht in Het Paradijs van Rutte over vrouwen en verkrachters denkt. Ik heb het over de verkrachter van een meisje van 18 jaar die een lagere straf kreeg opgelegd dan gebruikelijk is zodat hij in Nederland kon blijven.
‘Het is verschrikkelijk’, vond vriendin M.
‘Het is een gotspe’, brieste man van M. ‘Maar wat wil je als je in een land woont met aan het hoofd een Lachende Liegende Leider? Wat wil je als je in een land woont waar je allang monddood gemaakt bent? Volgens mij zit er iets in het drinkwater waardoor we…’
‘Kalm maar weer’ suste vriendin M. haar man.

Woensdag 19-09
Heb af en toe gekeken naar de Algemene Beschouwingen, ging veel over het afschaffen van de dividendbelasting.
‘En toch gaat het door, let maar op’ zuchtte oom H. ’s avonds toen hij een pannetje terug kwam brengen. ‘Hoe bestaat het toch dat die Rutte overal mee wegkomt? Als het nou een lekker wijf was kon je nog zeggen: ergens zit er wat compensatie maar dat kunnen we van deze man beslist niet zeggen. Er zit hoegenaamd NERGENS ook maar enigszins wat compensatie’.

’s Middags even naar stadje. In de Trekpleister hoorde ik een grote, stevige vrouw zeggen: ‘Ik kan er niets aan doen maar ik MOET kijken. Ik wil gewoon wéten wat ze doet’.
‘Kijk maar uit dat het geen obsessie wordt’ lachte vrouw tegen wie ze het zei.
Het gezicht betrok. ‘Dat zei mijn therapeut ook al’.

Leuk gesprekje. Ik moest direct aan Mina denken. Ga het in m’n Familieroman verwerken.

Donderdag 20-09
Wat heb ik geleerd deze week?

Niet veel maar ik las een opmerking van Einstein die ik me wel aan het denken zette:
‘Er zijn twee dingen die oneindig zijn: het universum en de menselijke domheid. Van het universum ben ik niet zeker’.

Ik weet niet waarom dagboek, maar ik moest direct aan de Bert-Ernie discussie denken, de discussie waarin de hele wereld zich afvraagt of twee poppen homo zijn. Het is een vreemde discussie – wat maakt het nou uit? – en terwijl ik me hierover aan het verwonderen was besefte ik ineens met een intense droefheid: we gaan niet ten onder aan een nucleaire oorlog. Ook niet aan een pandemie of een meteorietinslag. We gaan ten onder aan totale stompzinnigheid. Dat is ondertussen wel duidelijk.

De Volgende Zomer

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20 juli
Lief dagboek,
Waarom, o waarom, gebeuren dingen altijd wanneer het NIET uitkomt? Morgen komen er 25 man eten en ik had een drukke dag in het vooruitzicht maar wat gebeurde er? In plaats van boodschappen doen, hapjes maken, lampionnen ophangen, de tientallen flessen Prosecco en Cava die ik al in huis heb een plek in de ijskast zien te geven, mijn huis nog wat opruimen en de extra partytent samen met man opzetten liep het – natuurlijk – totaal anders. Tijdens het opzetten van de partytent viel het frame om, kreeg ik een stang precies op mijn oog en was ik bijna mijn oog kwijt. Nu zat ik bij de huisarts en enkele uren later bij de oogarts en trok ik van pure narrigheid bij thuiskomt maar meteen de eerste fles Cava open. Goddank is de schade niet permanent maar oog doet pijn en alles is mistig. Zoveel ruimte in een gezicht en dan valt zo’n stang precies op een oog. Het is echt bespottelijk.

Zaterdag 21 juli
10.25 uur. Oog doet pijn maar gelukkig zie ik af en toe minder troebel. ‘Als je nu eens je bril opdoet wordt je zicht sowieso een stuk scherper’ opperde vriendin M. maar daar heb ik geen zin in.

02.12 uur. Ik ga naar bed. Het feest was superleuk dagboek, maar toch miste ik moe. Moe was een enorme animator en zonder haar voelde het… anders.
Moest erg lachen om verhaal van een van de nichtjes. ‘Mijn vader zegt nooit wat hij wil’ verzuchtte ze. ‘Onze communicatie verloopt als volgt:
‘Pap, wil je koffie of thee?’
‘Ja, dat is goed’.
‘Dat vroeg ik niet. Wil je koffie of thee?’
‘Hmmm… Wat neem jij?’
Haha.

Zondag 22 juli
‘Hoofdpijn?’ informeerde man bij het opstaan.
‘Totaal niet’ glimlachte ik liefjes. Nam daarna gauw twee paracetamols. Moest voor de zekerheid weer naar de oogarts (op zondag ja). Oogdruk is goed.

Maandag 23 juli
Naar Terschelling! Boot was vol jongeren die volgens Doeksen geen zelf meegebrachte alcohol mochten nuttigen maar ik had niet het idee dat daar massaal gehoor aan gegeven werd. Het was trouwens sowieso een kleine beproeving daar boven op het dek. Voor ons zat een groep jongeren met keiharde reggaeton muziek en achter ons jankte André Hazes. Volgende keer neem ik een gettoblaster mee en draai Deep Purple en Led Zeppelin. Wordt het helemaal gezellig.

Ik werd even een beetje emotioneel bij aankomst op het eiland dagboek. Pa en moe hebben elkaar namelijk in de kerk op Terschelling leren kennen: moe zat achter pa, werd direct verliefd op zijn mooie dikke zwarte haar en na de communie liep pa achter moe waarbij hij diep onder de indruk was van haar lange blonde vlecht. Hoe ze eruit zagen wisten ze nog niet van elkaar. ’s Avonds was er een dansavondje en als ik aan die twee jonge mensen van toen denk kan ik echt even ontroerd raken bij de gedachte dat ze samen verliefd op het eiland liepen, lang voordat ik geboren was.

Dinsdag 24 juli
Nog altijd op Terschelling. In hotel Nap blijven slapen, veel gefietst, weer heerlijk geluncht bij Paal 8 en in zee gezwommen. De laatste keer dat ik in Nederland in zee zwom was 100 jaar geleden.

Woensdag 25 juli
Oom H. en buuf Annie kwamen heel even langs. ‘Dat gedoe met die Blok laatst, over die Failed State uitspraak’ begon oom H. terwijl hij langs zijn neus wreef. ‘Is dat nou niet een beetje rare uitspraak?’
‘Daar hebben we het in de auto al over gehad’ zuchtte buuf Annie.
‘Neem nou Nederland’ vervolgde hij. ‘Wat zien we dan? Een meer dan onbetrouwbare overheid met een Rutte als opperhoofd van een partij vol politici die betrokken zijn bij integriteitskwesties en machtsmisbruik. Het spijt me wel maar volgens mij hebben we alle ingrediënten in huis om onszelf een Failed State te noemen’.
Buuf Annie schonk oom H. een beleefd glimlachje.

Donderdag 26 juli
Vandaag precies een half jaar geleden overleed moe. Al zes maanden heb ik mijn lieve mama dus niet gesproken. Ik vind het nu allemaal wel érg lang duren dagboek. En dan te bedenken dat het nog véél langer gaat duren…

In het kader van iets anders dat nog heel lang gaan duren bedacht ik me trouwens het volgende: volgens het nieuws hebben we in 1976 voor het laatst zo’n droge zomer gehad. Statistisch gezien hebben we dit dus eens in de 42 jaar. Als we – eindelijk – weer eens een goede zomer hebben ben ik dus al…eens kijken… hoe oud??? O God. Ik weet niet zeker of het kan maar bij de gedachte alleen al doet mijn oog opeens weer extra veel pijn.

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

De Date

© Pixabay - fantasy-2506830_1280

© Pixabay – fantasy-2506830_1280

Vrijdag 08-06
Goedemorgen dagboek,
Wat heb ik heerlijk geslapen de afgelopen nacht! Ik heb veel gedroomd hoewel ik niet precies meer wat – wacht, ik kan me toch wel iets herinneren: ik stond in een lift die de lucht inging. Het was eigenlijk precies hetzelfde als wat er in de A van Abeltje gebeurde alleen waren er nu geen meneer Tump en juffrouw Klaterhoen bij. Bovendien vond ik het niet leuk want de lift hing scheef. Toch was ik niet erg bang wat op zich een hele vooruitgang was – er zijn tijden geweest dat ik in een scheef hangend vliegtuig krampachtig probeerde tegen te hangen om op die manier te proberen dat ding weer recht in de lucht te krijgen.
‘Je bent zo ongelooflijk triest’ smaalde vriendin L. dan altijd met wie ik regelmatig vloog en die dit tafereel vol walging bekeek maar dagboek: ik kon er werkelijk niets aan doen.

Zaterdag 09-06
02.40 uur. Ga naar bed, zo is het mooi geweest. Vanochtend ging ik naar Amsterdam in verband met de verjaardag van vriendin L. (ja, diezelfde over wie ik het gisteren had). In de trein volgde ik een gesprek tussen een jongen en zijn vader.
‘Waarom mag ik op school niet vertellen dat we thuis de Telegraaf lezen?’
De arme papa keek schichtig om zich heen en fluisterde: ‘Omdat de Telegraaf een dubieuze rol heeft gespeeld in de oorlog’.
De jongen dacht na. ‘We straffen toch ook niet de kinderen van NSB’ers?’ zei hij uiteindelijk.
‘We hebben het er thuis wel over’ murmelde de vader die paars aanliep.
Verstandige jongen.

De verjaardag van L. was trouwens een groot succes. Weet zeker dat ik morgen geen stem meer heb.

Zondag 10-06
Stem is bijna totaal verdwenen. Dat is wat onhandig dagboek, want ik logeer nog steeds bij L. en stil zijn is er dan niet bij. Eerst sliepen we uit en gingen toen aan de spek/kaaspannenkoeken.
Vriendin M. kwam ook even langs om te vertellen hoe leuk ze het feest vond. ‘Ik had me er enorm op verheugd’ zei ze. ‘Ik ben er speciaal voor naar de kapper gegaan’.
‘Naar de kapper?’ zeiden L. en ik in koor. ‘Wat heeft die dan in Godsnaam gedaan?’ Alsof we het afgesproken hadden hielden we ons gezicht ook nog eens in plooi. Vriendin M. verwaardigde zich niet tot een antwoord en nam een roze macaron.

Maandag 11-06
Beste burgemeester van Harlingen, ik heb een goed idee voor de Bredeplaats: waarom maken we die niet autovrij? Dat zou toch veel gezelliger zijn? En als er in het midden een fontein komt dan zou het helemaal geweldig zijn. Nu is het toch wat rommelig: aan de ene kant heb je wat terrasjes en aan de andere kant auto’s. Denkt u er maar eens over na – volgens mij wordt het een groot succes!

Met vriendin M. naar stadje. ‘Ik had een wonderlijke discussie thuis’ vertelde ze. ‘Man vindt dat ik hem teveel bemoeder en die onvrede wilde hij graag met een van mijn vriendinnen delen. Dat is toch raar? Terwijl ik het niet eens zo bedoel’. M. zuchtte verdrietig.

‘Die neiging hebben vrouwen vaker’ zei oom H. toen we het later over bemoederen in zijn algemeenheid kregen. ‘Ze willen altijd bemoederen’.
‘Ja’ snibde buuf Annie. ‘Als mannen bemoederen noemen ze het zorgzaam maar als wij zorgzaam zijn noemen ze het bemoederen. Het is gewoon nooit goed. Bah’.
Buuf Annie snoot ostentatief haar neus en oom H. keek beteuterd. ‘Lieverd’ begon hij voorzichtig maar buuf Annie schudde haar hoofd.
‘Ik zal me nooit meer met wat dan ook bemoeien, maak je vooral geen zorgen’.
Wat een drama toch.

Dinsdag 12-06
Probeer al een tijd lang een boek te schrijven dat maar niet af komt. Dat wordt misschien ook de titel van het boek: ‘Het boek dat niet af kwam’. Op de een of andere manier schiet het de laatste tijd niet zo op. Zo heb ik sinds vorige week donderdag en vandaag alleen nog maar geschreven:

‘Ondanks het feit dat Mina en Lolita geen enkel contact hadden en Lolita dat graag zo wilde houden (tot groot verdriet van Mina overigens) was Mina (kortweg Mien genoemd) obsessief bezig met het wel en wee van Lolita. ‘Wat is dat toch met die Mina?’ vroeg de omgeving zich regelmatig af. ‘Vanwaar die altijd maar weer bovenmatige interesse?’
Mina kon het zelf ook niet verklaren. Ze wist dat ze het definitief verbruid had bij Lolita (kortweg Lola genoemd) maar toch…maar toch. Ergens bleef ze hoop houden. Ergens bleef ze wachten op die ene handreiking. ‘Of je bent jaloers of je bent verliefd op haar’ had haar psychiater gezegd en ze bloosde bij beide gedachtes. ‘Zeker’ knikte de man.’Jouw gedrag is niet normaal. Je blijft in de gaten houden wat ze doet, je blijft haar stalken. Hoogstwaarschijnlijk denk je dat ze het niet doorheeft maar…’
Mina was opgesprongen en de kamer uitgerend. Het was alsof hij haar gedachten had gelezen!’

Ik kan niet zeggen dat ik het erg verheffend vind klinken dagboek. Please, geef me wat meer inspiratie.

Woensdag 13-06
Ik weet niet hoe het kan dagboek, maar ik mis moe elke dag een beetje meer. Elke keer als ik haar iets wil vertellen mail ik haar. Ik schrijf lange brieven, doe er een foto bij – ‘kijk mam, dit eten we vandaag!’ – maar ik begrijp heus wel dat het nergens op slaat. Het is gewoon dat ik op die manier toch nog een béétje met haar praat en het gevoel heb dat ze er nog een beetje bij is.

Zag net Rutte op tv die zijn Heilige Geloof in de Europese Unie uitsprak. Het was prachtig, aandoenlijk en ontroerend mooi om deze totale overgave te zien. De superlatieven vlogen mijn huiskamer in en even, heel even, was ik bang dat hij zou gaan huilen maar gelukkig hield hij zich in. Het was, werkelijk waar dagboek, de meest hartstochtelijke liefdesverklaring die ik ooit heb gezien. Dit was passie, dit was liefde, dit was…Lust. Pure, pure Lust.
‘Zou die man aan de coke zitten?’ vroeg man zich af. De verbijstering spatte uit zijn ogen.

Donderdag 14-06
Vriendin G. belde, ze klonk erg chagrijnig. ‘Ik heb weer een date vanavond waarvan ik nu al weet dat het niks wordt maar ik ga voor de zekerheid toch ontharingscrème kopen want ik wil een jurk aan en mijn benen zien eruit als die van het zusje van King Kong’.
‘Is het in jouw geval niet beter om naar een tuincentrum te gaan?’ stelde ik voor. ‘Je hebt nogal stevige, dikke beenharen en…’
‘Waarom heb je toch altijd van die k*t-opmerkingen?’ snauwde G.
Het wordt niks vanavond met die date, dat weet ik nu al.

De Vauten

© Pixabay: angel-3026517_1280

© Pixabay: angel-3026517_1280

Vrijdag 01-06
Lief dagboek,
Juni alweer. Wat gaan die maanden toch snel. Veel te snel. Je kijkt op de klok en bam, er blijken weer een paar uur om te zijn. Ik durf tegenwoordig niet meer op de klok te kijken. Op de kalender trouwens ook niet, bang dat er weer een maand voorbij is.

In het kader van fit en gezond blijven heb ik overigens vandaag weer heerlijk gegeten dagboek: ik at bloemkoolrijst met gebakken uien, knoflook, champignons, gerookte makreel, madame Jeanette en paprika. Op de rand van mijn bord lagen bovendien 2 falafel-balletjes, een halve avocado en een paar eetlepels humus. In mijn smoothie zat: rucola, veldsla, paksoi, komkomm… o wacht, de telefoon gaat.

Dat was vriendin G. Ze heeft zich ingeschreven bij een relatiebureau en heeft de ene date na de andere maar ze ontmoet alleen maar gekken zegt ze. ‘En ik wil niet alleen blijven’ jammerde ze.
‘Kom bij ons wonen’ stelde ik voor. ‘Dan mag je mijn huishouden doen en in ruil daarvoor ben je niet alleen’ maar G. vond het een uitermate slecht idee.

00.30 uur. Gekeken naar documentaire over The Doors. ‘Wat waren ze toch goed hè’ verzuchtte ik tegen man.
‘Ik vind het vrij hysterisch allemaal om eerlijk te zijn’ zei hij terwijl hij naar Jim keek die roerloos op het podium lag.
‘Ik vind ze GE-WEL-DIG’ kwijlde ik. Jim lag nog steeds op het podium. Af en toe leek het alsof hij even aan het stuiptrekken was.

Zaterdag 02-06
’s Middags op bezoek bij M. & H. – was gezellig. ’s Avonds uit eten met vriendin M. en haar man.
‘Zit je vol?’ vroeg man van M. belangstellend toen hij zag dat M. haar bord niet leeg at.
‘Nee’ bitste M.
‘Waarom eet je je eten dan niet op?’
‘Omdat ik GENOEG heb. Ik zit niet VOL – een mens kan niet VOL zitten’ snauwde M. ‘Hoe vaak moet ik dat in Godsnaam nog zeggen. Een emmer zit vol, een glas zit vol – een mens zit niet VOL’.
Man van M. zweeg beduusd. ‘Ik zeg altijd vol’ mompelde hij uiteindelijk.
‘Ja. En ik roep al -tig jaar dat dat niet goed is’ antwoordde M. ‘Het is net zo fout als ‘hun hebben’. Dat zeg je toch ook niet of wel soms??’

Zondag 03-06
21.10 uur. Lees net dat het kabinet nu ook al roken op een terras wil verbieden. Lijkt me een fijn plan. Straks gaan ze ook roken verbieden in huis, in de tuin – overal. Ik vraag me soms oprecht af dagboek, wie er nu gek is. Het Pluche bedenkt nu dus dat het een goede actie zou zijn om roken op een terras te verbieden maar zwijgt angstvallig over het over het vliegverkeer dat vele malen vervuilender is. Mevrouw Thieme, u bent zo begaan met het milieu, zegt u hier nou iets over. O nee, stom van me: u zit zelf doorlopend in een vliegtuig.

Maandag 04-06
Naar pa in Rotterdam. Toen ik binnenkwam overviel het me direct weer dagboek, dat moe daar niet stond met wijd opengesperde armen. ‘Daar is mijn meisje!!’ riep ze altijd en ik stond er toen niet bij stil dagboek, ik stond er werkelijk niet bij stil dat ik ooit binnen zou komen en dat alles anders zou zijn. Ik zou willen dat ik van moe droomde zodat we toch nog even konden praten en lachen maar dat gebeurt niet. Zou moe het te druk hebben? Zou ze Earl Hines al ontmoet hebben? Of Al Bowlly? Of al die anderen waar ze zo van hield? Moe hield veel van onderstaand liedje dat Stephen King tot mijn grote vreugde ook gebruikte in The Shining (op het eind van de film, als Jack Torrance aan de bar in het hotel zit). Moe en ik hadden dus op muziekgebied soms dus toch wel wat overeenkomsten.

Dinsdag 05-06
Met de mannen op bezoek bij zus van moe in België. Moe en haar zus hadden een geweldige band en belden elkaar soms wel 2x per dag. Voor tante is het ook moeilijk – die is nu twee jongere zusjes kwijt met wie ze heerlijk kon lachen. We vergeleken hen vroeger wel eens met The Golden Girls en zelf zagen ze hier en daar ook wat overeenkomsten. Dat het  allemaal zo zou lopen had niemand kunnen bedenken. Toch hebben we veel gelachen, tante en ik, en veel herinneringen opgehaald aan moe. Zo heerlijk dat er iemand is die nog precies weet hoe moe als klein meisje was.

We zagen tot onze verbijstering dat de benzine daar 1.44 euro was; in het Aardse Paradijs dat Nederland heet mogen we ondertussen maar liefst 1.77 betalen. We zouden toch één Europa worden? Ik merk er niets van.
‘En dan hebben we het nog niet eens over het ‘kwartje van Kok’ brieste oom H. die ik ’s avonds aan de telefoon had. ‘Dat zou eraf gehaald worden, is nooit gebeurd. Je vraagt je werkelijk af… Enfin, laat me m’n mond maar houden’. Oom H. zuchtte. Ik was even bang dat hij zou gaan huilen maar dat deed hij gelukkig niet.

Woensdag 06-06
Met vriendin M. naar Leeuwarden, veel gelopen. Zag tot mijn grote vreugde dat er een La Place op het Zaailand gebouwd wordt! Gezellig, ik miste hem wel sinds V&D verdwenen is.
Bij Grand Café Z (leuk daar!) kopje koffie gedronken. ‘Gek hè’, hoorde ik een vrouw zeggen. ‘Ze wil niets met ons te maken hebben maar ze blijft me maar volgen. Ze is ongelooflijk geïnteresseerd in wat ik schrijf en elke zondagochtend vroeg zit ze te gluren, jaar in jaar uit. Bizar. Daaraan herken je toch wel de echte psychopaat vind je niet? De echte doorgewinterde diehard totale gek?’
Beide vrouwen moesten enorm lachen.
‘Ach ja’ vervolgde ze uiteindelijk. ‘Laten we het er maar op houden dat die bovenmatige interesse er altijd al geweest is. Dat heeft uiteindelijk immers ook geleid tot die krankzinnige ruzie van toen waarbij ze totaal doordraaide en…’
De rest van het verhaal ging verloren omdat vriendin M. begon te praten over haar werk en haar oversekste cheffin. Hield dus m’n mond want de verhalen over de oversekste cheffin zijn vele malen leuker.

Donderdag 07-07
13.00 uur. Op dit moment zit ik in de tuin aan tafel met een laptop voor m’n neus waarvan de batterij bijna leeg is. Zo irritant. Moet eigenlijk naar boven om oplader te halen maar heb geen zin. Enfin, maar eens kijken hoever ik kom met een zwakke batterij.

Ben ik weer. Moest toch oplader halen, het ging niet meer.

In plaats van te dromen van moe droomde ik de afgelopen nacht van man. Hij duwde de Harlinger Courant onder m’n neus en riep ontzet: ‘Ben je wel goed wijs?? Dat stukje van je staat vol fouten. Ik heb er al 19 geteld’. Was een irritante droom. Ben nu voor de zekerheid constant de tekst aan het overlezen. Negentien fouten vind ik wel erg veel.

Those were the days my friend

ornamental-cherry-3350554_1280

© Bron: Pixabay

Zaterdag 21-04
Lief dagboek,
Wat een mooi weer hebben we de laatste dagen! Als het voor de aardigheid in de zomer nou ook eens zo mooi is boffen we helemaal maar dat zal wel weer teveel gevraagd zijn.

Een paar dagen geleden hebben we een roos voor moe in de tuin geplant en toen ik hem water gaf schoot opeens het liedje van Mary Hopkins door mijn hoofd: ‘Those were the days my friend’. Nu, telkens als ik naar de roos kijk, hoor ik Mary galmen: ‘Those were the days my friend, we thought they’d never end’ en telkens zit er dan een brok van ongeveer twee vierkante meter in m’n keel. Het is waar. ‘Those were the days’. Ik dacht werkelijk dat ze nooit voorbij zouden gaan.

Zondag 22-04
Pa ging weer naar huis. Het was een gezellig weekje en het idee dat hij nu weer thuis zou komen in een leeg huis maakte me wat verdrietig.
‘Kom’, zei man die een arm om me heensloeg. ‘We gaan bij de boot wat drinken’. Was gezellig bij de boot. Naast me zaten twee vrouwen – een was erg zwaar opgemaakt maar de ander zag er schattig uit. Wat lijkt me dat een akelig gevoel, zo’n pak make-up op je gezicht. ‘Je weet wiens schuld dit is hè?’ siste de zwaar opgemaakte. ‘Het is de schuld van oma!’
De schattige keek verbijsterd. ‘Oma? Ben jij wel goed bij je hoofd? Die is sinds 1989 dood!’

Maandag 23-04
Over een paar dagen hebben we alweer ons Verplicht Nationale Heerlijke & Fijne dagje te pakken! Ik heb het nu natuurlijk over koningsdag. Het blijft een wonderlijk fenomeen dat er ooit besloten is om een doodgewone familie boven het volk te verheffen en ze te onderhouden maar goed, het zal wel onder de categorie ‘Volk, Brood & Spelen’ vallen. Iets anders kan ik er niet van maken. Dit mag ik trouwens niet van buuf Annie zeggen die bij hoog en bij laag volhoudt dat een koningshuis ‘goed is voor de economie’. Als ik dan vertel dat er heel wat landen zijn zonder koningshuis die het economisch NOG beter doen dan Nederland verkrampt ze – ze krijgt nog net geen epileptische aanval. Is toch raar dagboek, dat er mensen rondlopen die ZO gehersenspoeld zijn?
***
Er zijn een paar dingen die ik de laatste tijd geleerd heb. Zo heb ik geleerd dat er een woord bestaat voor de geur die je ruikt nadat het geregend heeft: petrichor. Altijd handig om te weten. Voortaan ga ik na het regenen niet meer te zeggen dat het zo lekker ruikt maar zeg ik: ‘Heerlijk hè, die petrichor?’ Ook heb ik geleerd dat er zomer- en winterheide bestaat. Heide is heide dacht ik altijd maar niet dus.

Dinsdag 24-04
Meer dan twee uur met vriendin G. aan de telefoon gezeten die het eerste uur alleen maar huilde vanwege haar ex.

Gezond gegeten: gebakken uien, paprika, knoflook, zoete aardappel, zwarte bonen en bloemkoolrijst gegarneerd met edelgistvlokken. ‘Hapje?’ bood ik man gul aan die verwonderd naar m’n bord staarde aan maar hij schudde verwoed zijn hoofd.

Woensdag 25-04
12.10 uur. Toen ik zojuist in de winkel prachtige moederdagkaarten zag schoot ik wéér vol. Op de meest onverwachte momenten overvalt het verdriet me, heel wonderlijk. Zelfs moe zegt op dit moment niet veel.

14.57 uur. Mary Hopkins zit weer in m’n hoofd. Misschien is het liedje wel een boodschap van moe dagboek. Moe was immers dol op muziek. Als dat zo is begrijp ik wel wat moe met dit liedje duidelijk wil maken: laten we vooral genieten van het leven. Het is voorbij voordat je het in de gaten hebt.

Alles wat je vergeet…

Lief dagboek,
Ja, ik weet het: ik heb je verwaarloosd, sorry. Ik kan er ook niks aan doen, ik heb gewoon een paar drukke dagen gehad. Zo was ik weer een paar dagen in Rotterdam bij pa waar we Pasen en pa’s verjaardag vierden. De eerste verjaardag en Pasen zonder moe. Er zullen nog veel ‘Eerste-Keer-Zonder’-momenten komen dagboek, maar we hebben toch geprobeerd er wat van te maken. Ik moet toegeven: af en toe was ik wat melancholiek. Er was een moment dat ik de tuin inkeek en dacht aan die Pasen van lang geleden, toen dochter de paaseieren zocht die broer had voor haar had verstopt. Moe was bezig de tafel in orde te maken voor de Paasbrunch en…ach, zo heb ik miljoenen, miljarden prachtige herinneringen. Was er maar een teletijdmachine zodat je af en toe even een uitstapje kon maken naar het verleden.
Hoe dan ook dagboek: nu is het tijd voor jou.

Dinsdag 27-03
Vriendin G., die net gescheiden is, is hysterisch en als ze zo doorgaat ben ik bang dat ze in een inrichting belandt. Ze KAN het maar niet verwerken dat haar man haar in de steek gelaten heeft en vandaag sloegen de stoppen goed door. Wat blijkt: ‘Het Loeder’ (zoals ze die andere vrouw noemt) is in verwachting. Weg Hoop & Dromen op een hereniging. Ik wilde nog opperen dat ze in de toekomst misschien op de baby kan passen maar bij nader inzien zweeg ik. G. was niet in de stemming om dit soort grapjes te waarderen en erg fijngevoelig zou het inderdaad niet zijn.

Woensdag 28-03
Naar Jesus Christ Superstar!!! Het was in een woord GE-WEL-DIG. Wat heeft die Ted Neeley toch nog steeds een stem. Bij Gethsemane (het liedje waarbij hij zo gilt) hield de zaal de adem in: haalt hij die hoge noten wel? Ja, hij haalde ze moeiteloos! Vriendin L. en ik hadden tranen in onze ogen want deze musical is voor ons ook jeugdsentiment – in een flits zagen we onszelf als meisjes terug, wandelend en giechelend door de straten van Paramaribo.

Maandag 02-04
Gek is dat hè dagboek: het voelt bijna als verraad om plezier te hebben of om even niet aan moe te denken maar als ik dit in mijn hoofd met haar bespreek kijkt ze me verwonderd aan. ‘Wel even gewoon blijven doen hè meisje’ zegt ze streng. ‘Ik wil graag dat je van het leven blijft genieten’ en dat probeer ik dan ook maar toch…maar toch… God, wat mis ik moe.

Donderdag 05-04
Wat ik me afvraag dagboek: waarom moesten de bomen op de Oosterparkweg weg? Is dat niet een beetje zonde?

Gevulde sopropo (Surinaamse groente) gemaakt en bakje naar vriendin M. toegebracht. Man van M. wond zich op over de staking tegen hervormingsplannen van de Franse spoorwegen. ‘Die mensen daar gaan Goddomme met pensioen op hun 52ste’ schreeuwde hij uit, bijkans de haren uit het hoofd trekkend. ‘Noemen ze dit EEN Europa? Wij hier werken tot we er dood bij neervallen en zij…’ Wat hij toen zei was TE grof om te herhalen maar ik was het volkomen met hem eens.

****

Moet stoppen, vriendin G. belde en ik beloofde haar terug te bellen. Ze is heel, heel erg ontdaan door het nieuws van haar ex-man. Arme meid. Moet opeens denken aan een spreuk die moe wel eens hanteerde: ‘Alles wat je vergeet draagt bij tot je geluk’.
Zou G. openstaan voor dit soort wijsheden? Als ik haar straks aan de telefoon heb ga ik het in elk geval proberen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: