Archive for the Category » Ouders «

Het Selectieve Geheugen

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Donderdag 26-04
Ik heb gisteren naar het politieke debat inzake de memo’s over het afschaffen van de dividendbelasting gekeken dagboek, en zelden – wat zeg ik: NOG NOOIT – heb ik zo’n grote groep mensen bij elkaar gezien met zo een selectief geheugen. Zelfs het geheugen van de christelijke partijen liet hen ‘in de steek’.
‘Gaan er koppen rollen denk je?’ vroeg ik aan man die ook keek.
Man haalde schamper lachend zijn schouders op. ‘Natuurlijk niet. Waar moet je beginnen? In principe zouden ALLE koppen moeten rollen’.

Wat heb ik gisteren geleerd: dat een Van der Steur en een Zijlstra op moesten stappen vanwege Actieve Misleiding maar dat je als Grote Leider bijna schaterlachend met je mobieltje mag spelen tijdens een Hoofdelijke Stemming.
‘Het is een schandaal!’ brulde oom H. die het debat gisteren ook gevolgd had. ‘Zelden heb ik zoveel gelieg, gedraai en gekonkel bij elkaar gezien en ze komen er mee weg! Het debat ging allang niet over memo’s’ foeterde hij verder. ‘Het ging over de geloofwaardigheid van Rutte. En die heeft hij niet – hij is evident leugenachtig. Gisteravond is de democratie vermoordt’.
Ik wind me niet meer op dagboek – liegen en bedriegen hoort erbij en dat hebben we te accepteren.

Zaterdag 28-04
‘s Middags even stadje in. Het valt me op dat winkelpersoneel altijd ‘Geen probleem’ zegt als je ze bedankt voor het een of ander. Ik vind dat toch wat vreemd klinken. Als ik iemand bedank is een ‘Graag gedaan’ volgens mij beter op z’n plaats. ‘Geen probleem’ klinkt alsof ik me aan het verontschuldigen ben omdat ik iemand omvergelopen heb.
M. sloeg haar ogen ten hemel toen ik dit uitlegde. ‘Ik kan me best indenken dat er mensen zijn die een hekel aan je hebben’ zei ze.
‘Ik zou het vrij teleurstellend van mezelf vinden als er niemand een hekel aan me had’ antwoordde ik hoog.

Jurkje besteld via internet.

Zondag 29-04
Ik vind het wel triest hoor dagboek, als ik die beelden zie van de Oostervaardersplassen. ‘Met de mensheid gebeurt exact hetzelfde’ aldus vriend P. (de filosoof). ‘Over de overbevolking op deze planeet heeft niemand het maar neem van mij aan: er zullen zich in de toekomst afgrijselijke taferelen afspelen’.
Lekker dan. Sorry achter-achter-achterkleinkinderen. Ik had het ook liever anders gezien.

Maandag 30-04
Ik zag zojuist een foto van moe en mij op ons ons bankje in het zonnetje, vorig jaar rond deze tijd gemaakt. Moe had een kek zwart jurkje aan en een sjaaltje om de hals en zag er vrolijk en blij uit. Als ik had geweten moe, hoe we er een jaar later voorstonden, had ik je toen stevig vastgepakt en verteld hoeveel ik van je hield. Hoe blij ik was dat juist jij, van al die miljoenen vrouwen op aarde, mijn moeder was. Maar ik kan het niet meer vertellen. Ik kan je niet meer bellen of vastpakken. Ik kan alleen maar hopen dat, waar je nu ook bent, je dit alles gewoon wéét.

Dinsdag 01-05
Wat heb ik verder geleerd:
Dat goud ontstaat uit een botsing van uitgedoofde sterren. Wist ik niet, grappig. Boven mijn tuin zijn die sterren in elk geval niet gebotst. Tot nu toe.

Donderdag 03-05
Jurkje is binnen. ‘Kijk’, zei ik tegen man terwijl ik een pirouette maakte in m’n nieuwe outfit. ‘Hoe vind je hem?’
‘Leuk hoor’ zei man die opkeek van z’n krant. ‘Duur?’
‘Eeehh.. dat herinner ik me niet meer’ antwoordde ik.
Man keek me verwonderd aan.
‘Dat kan makkelijk hoor’ legde ik uit. ‘Onze Grote Leider heeft daar ook last van, van zo’n selectief geheugen’.
Man sloeg krant schouderophalend open en las verder.
Handig, dit. Ga het vaker doen. Met dank aan de Lachende Leider.

Those were the days my friend

ornamental-cherry-3350554_1280

© Bron: Pixabay

Zaterdag 21-04
Lief dagboek,
Wat een mooi weer hebben we de laatste dagen! Als het voor de aardigheid in de zomer nou ook eens zo mooi is boffen we helemaal maar dat zal wel weer teveel gevraagd zijn.

Een paar dagen geleden hebben we een roos voor moe in de tuin geplant en toen ik hem water gaf schoot opeens het liedje van Mary Hopkins door mijn hoofd: ‘Those were the days my friend’. Nu, telkens als ik naar de roos kijk, hoor ik Mary galmen: ‘Those were the days my friend, we thought they’d never end’ en telkens zit er dan een brok van ongeveer twee vierkante meter in m’n keel. Het is waar. ‘Those were the days’. Ik dacht werkelijk dat ze nooit voorbij zouden gaan.

Zondag 22-04
Pa ging weer naar huis. Het was een gezellig weekje en het idee dat hij nu weer thuis zou komen in een leeg huis maakte me wat verdrietig.
‘Kom’, zei man die een arm om me heensloeg. ‘We gaan bij de boot wat drinken’. Was gezellig bij de boot. Naast me zaten twee vrouwen – een was erg zwaar opgemaakt maar de ander zag er schattig uit. Wat lijkt me dat een akelig gevoel, zo’n pak make-up op je gezicht. ‘Je weet wiens schuld dit is hè?’ siste de zwaar opgemaakte. ‘Het is de schuld van oma!’
De schattige keek verbijsterd. ‘Oma? Ben jij wel goed bij je hoofd? Die is sinds 1989 dood!’

Maandag 23-04
Over een paar dagen hebben we alweer ons Verplicht Nationale Heerlijke & Fijne dagje te pakken! Ik heb het nu natuurlijk over koningsdag. Het blijft een wonderlijk fenomeen dat er ooit besloten is om een doodgewone familie boven het volk te verheffen en ze te onderhouden maar goed, het zal wel onder de categorie ‘Volk, Brood & Spelen’ vallen. Iets anders kan ik er niet van maken. Dit mag ik trouwens niet van buuf Annie zeggen die bij hoog en bij laag volhoudt dat een koningshuis ‘goed is voor de economie’. Als ik dan vertel dat er heel wat landen zijn zonder koningshuis die het economisch NOG beter doen dan Nederland verkrampt ze – ze krijgt nog net geen epileptische aanval. Is toch raar dagboek, dat er mensen rondlopen die ZO gehersenspoeld zijn?
***
Er zijn een paar dingen die ik de laatste tijd geleerd heb. Zo heb ik geleerd dat er een woord bestaat voor de geur die je ruikt nadat het geregend heeft: petrichor. Altijd handig om te weten. Voortaan ga ik na het regenen niet meer te zeggen dat het zo lekker ruikt maar zeg ik: ‘Heerlijk hè, die petrichor?’ Ook heb ik geleerd dat er zomer- en winterheide bestaat. Heide is heide dacht ik altijd maar niet dus.

Dinsdag 24-04
Meer dan twee uur met vriendin G. aan de telefoon gezeten die het eerste uur alleen maar huilde vanwege haar ex.

Gezond gegeten: gebakken uien, paprika, knoflook, zoete aardappel, zwarte bonen en bloemkoolrijst gegarneerd met edelgistvlokken. ‘Hapje?’ bood ik man gul aan die verwonderd naar m’n bord staarde aan maar hij schudde verwoed zijn hoofd.

Woensdag 25-04
12.10 uur. Toen ik zojuist in de winkel prachtige moederdagkaarten zag schoot ik wéér vol. Op de meest onverwachte momenten overvalt het verdriet me, heel wonderlijk. Zelfs moe zegt op dit moment niet veel.

14.57 uur. Mary Hopkins zit weer in m’n hoofd. Misschien is het liedje wel een boodschap van moe dagboek. Moe was immers dol op muziek. Als dat zo is begrijp ik wel wat moe met dit liedje duidelijk wil maken: laten we vooral genieten van het leven. Het is voorbij voordat je het in de gaten hebt.

Zelfs nu nog…

© Bron: Pixabay - vintage-1872682_1280Zaterdag 07-04
Lief dagboek,
‘Zullen we vandaag Kitchari eten?’ stelde ik man zojuist voor.
‘Ki- wat?’ vroeg hij.
‘Kitchari’ herhaalde ik. ‘Dat is een Ayurvedisch gerecht – het is een detox voor lichaam, geest en emoties. Als we dat een paar dagen achter elkaar eten zitten we daarna heel goed in ons vel’.
Man kreunde. ‘O God’ hoorde ik.
Kitchari was heerlijk. Man bakte een eitje.

Zondag 08-04
Zojuist naar Harry Mens gekeken waarin uitleg werd gegeven over De Grootste Diefstal van de Eeuw. Prof. dr. Eduard Bomhoff legde uit dat er ‘voldoende geld in de pot zit om nog 80 jaar lang de pensioenen op het huidige niveau uit te betalen’.
Man gromde. ‘Er komt aan premie meer binnen dan dat er aan uitkeringen wordt uitbetaald’ zei hij. ‘De pot blijft maar groeien – er schijnt tussen de 1500 en 2000 miljard euro in te zitten. Jaarlijks komt daar 7% rendement bij, reken maar uit’.
‘Ja’ brulde oom H. die ook meekeek. ‘Het is inderdaad de Grootste Diefstal van de Eeuw, gedragen door de kabinetten Rutte. En maar stemmen op die man. Wat een gotspe’.

Maandag 09-04
13.47 uur. ‘Weet je wat ik niet snap?’ zei ik net tegen man. Hij keek op van zijn krant. ‘Ik snap niet’ vervolgde ik, ‘dat er altijd gesproken wordt over ‘Etenstijd’. Tegen zes uur raakt half Nederland in paniek want ‘we moeten opschieten – het is bijna etenstijd’. Wie bepáált dat het dan etenstijd is? Waar staat dat?’
‘Tja’ zei man en ging door met zijn krant.
‘En om deze ongeschreven wet te doorbreken’ ging ik vol vuur door, ‘eet ik vanavond pas om half tien. Ik vind het echt flauwekul’.

22.38 uur. Dat vroege eten is toch handiger. Ben nu pas klaar met de keuken. Ga morgen om 11 uur ‘s ochtends warm eten. Dan heb ik tenminste nog wat aan m’n avond.

Dinsdag 10-04
Vandaag heb ik moe al drieënzeventig dagen niet gesproken dagboek. Ik kan er met m’n verstand niet bij. Drieënzeventig dagen heb ik haar lachende stem niet gehoord. Al drieënzeventig dagen heeft ze niet ‘Hey meiske’ tegen me gezegd – dat zei ze altijd als ik belde. Het lijkt zelfs donkerder in huis zonder moe, raar hè?

Woensdag 11-04
Wat een gedoe met dat Facebook. Waarom maken we ons eigenlijk zo druk over die Sleepnetwet? Wie op Facebook zit zou automatisch vóór de wet zijn zou je zeggen.

Laatste aflevering gezien van ‘Wild Wild Country‘. Is een documentaire op Netflix die gaat over de Bhagwan en wat mij betreft hadden ze hier 600 afleveringen van mogen maken in plaatst van 6. Hoe bestaat het dat er zoveel mensen zijn die de behoefte voelen om andere mensen te aanbidden?
‘Die behoefte is er altijd al geweest’ oreerde man van vriendin M. toen ik vertelde over de documentaire. ‘Wij aanbidden in Nederland toch bijna verplicht het koningshuis? Het komt in principe op hetzelfde neer’.

Donderdag 12-04
Morgen is het vrijdag de dertiende. Moet dan altijd denken aan die man die die dag vrij nam van zijn werk omdat hij bijgelovig was en in huis door een wesp gestoken werd. Hij bleek allergisch te zijn en overleefde het niet. Moraal van het verhaal: je ontloopt je lot toch niet dus waar maken we ons druk om.

Vanmiddag heb ik even gelachen met moe. Dat was toen ik iets deed waarbij ik direct dacht: ‘Gelukkig maar dat moe dit niet ziet. Ze zou het beslist afkeuren’.
‘Dat heb je goed ingeschat dame’ hoorde ik haar opeens streng zeggen. ‘Dat zou ik zeer beslist afkeuren’.
Ik schoot in de lach. Zelfs nu kan ik dus kennelijk nog lachen met moe. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

Alles wat je vergeet…

Lief dagboek,
Ja, ik weet het: ik heb je verwaarloosd, sorry. Ik kan er ook niks aan doen, ik heb gewoon een paar drukke dagen gehad. Zo was ik weer een paar dagen in Rotterdam bij pa waar we Pasen en pa’s verjaardag vierden. De eerste verjaardag en Pasen zonder moe. Er zullen nog veel ‘Eerste-Keer-Zonder’-momenten komen dagboek, maar we hebben toch geprobeerd er wat van te maken. Ik moet toegeven: af en toe was ik wat melancholiek. Er was een moment dat ik de tuin inkeek en dacht aan die Pasen van lang geleden, toen dochter de paaseieren zocht die broer had voor haar had verstopt. Moe was bezig de tafel in orde te maken voor de Paasbrunch en…ach, zo heb ik miljoenen, miljarden prachtige herinneringen. Was er maar een teletijdmachine zodat je af en toe even een uitstapje kon maken naar het verleden.
Hoe dan ook dagboek: nu is het tijd voor jou.

Dinsdag 27-03
Vriendin G., die net gescheiden is, is hysterisch en als ze zo doorgaat ben ik bang dat ze in een inrichting belandt. Ze KAN het maar niet verwerken dat haar man haar in de steek gelaten heeft en vandaag sloegen de stoppen goed door. Wat blijkt: ‘Het Loeder’ (zoals ze die andere vrouw noemt) is in verwachting. Weg Hoop & Dromen op een hereniging. Ik wilde nog opperen dat ze in de toekomst misschien op de baby kan passen maar bij nader inzien zweeg ik. G. was niet in de stemming om dit soort grapjes te waarderen en erg fijngevoelig zou het inderdaad niet zijn.

Woensdag 28-03
Naar Jesus Christ Superstar!!! Het was in een woord GE-WEL-DIG. Wat heeft die Ted Neeley toch nog steeds een stem. Bij Gethsemane (het liedje waarbij hij zo gilt) hield de zaal de adem in: haalt hij die hoge noten wel? Ja, hij haalde ze moeiteloos! Vriendin L. en ik hadden tranen in onze ogen want deze musical is voor ons ook jeugdsentiment – in een flits zagen we onszelf als meisjes terug, wandelend en giechelend door de straten van Paramaribo.

Maandag 02-04
Gek is dat hè dagboek: het voelt bijna als verraad om plezier te hebben of om even niet aan moe te denken maar als ik dit in mijn hoofd met haar bespreek kijkt ze me verwonderd aan. ‘Wel even gewoon blijven doen hè meisje’ zegt ze streng. ‘Ik wil graag dat je van het leven blijft genieten’ en dat probeer ik dan ook maar toch…maar toch… God, wat mis ik moe.

Donderdag 05-04
Wat ik me afvraag dagboek: waarom moesten de bomen op de Oosterparkweg weg? Is dat niet een beetje zonde?

Gevulde sopropo (Surinaamse groente) gemaakt en bakje naar vriendin M. toegebracht. Man van M. wond zich op over de staking tegen hervormingsplannen van de Franse spoorwegen. ‘Die mensen daar gaan Goddomme met pensioen op hun 52ste’ schreeuwde hij uit, bijkans de haren uit het hoofd trekkend. ‘Noemen ze dit EEN Europa? Wij hier werken tot we er dood bij neervallen en zij…’ Wat hij toen zei was TE grof om te herhalen maar ik was het volkomen met hem eens.

****

Moet stoppen, vriendin G. belde en ik beloofde haar terug te bellen. Ze is heel, heel erg ontdaan door het nieuws van haar ex-man. Arme meid. Moet opeens denken aan een spreuk die moe wel eens hanteerde: ‘Alles wat je vergeet draagt bij tot je geluk’.
Zou G. openstaan voor dit soort wijsheden? Als ik haar straks aan de telefoon heb ga ik het in elk geval proberen.

Het Bankje in de Tuin

Moe, zomer 2017

Lief dagboek
De lente hangt in de lucht en aan de ene kant is dat heerlijk maar aan de andere kant… Tja. Ik weet het niet. Een lente zonder moe… hoe moet dat? Ik kan me er niets bij voorstellen. Eigenlijk wil ik de klok stilzetten. Ik wil niet dat er tijd komt tussen moe en mij. Elke dag erbij is een dag dat moe… Enfin, lastig uit te leggen. Daarom ga ik maar gewoon door met m’n dagboek.

Zondag 18-03
Gisteren zijn man en ik weer naar Rotterdam gegaan, even naar pa, en vandaag zijn we met z’n drietjes teruggegaan naar Harlingen. De gesprekken aan tafel zijn soms bijna als vanouds:
‘Rutte heeft Unilever in het zadel geholpen door het schrappen van de dividendbelasting en in ruil daarvoor krijgt hij binnenkort topfunctie’.
‘Precies. Net zoals Wijers een topfunctie bij AkzoNobel kreeg’ maar vaak dwalen m’n gedachten af en kijk ik naar de lege plek tegenover me. ‘Moe. Waar ben je nou? En waarom…’ roept alles in mijn hoofd maar ik glimlach en neem braaf nog een hapje.

Maandag 19-03
Ik heb trouwens nog steeds last van m’n knappende kaak dagboek. Ondanks het feit dat ik al maanden geen gezichtsyoga meer doe heb ik dus nog steeds last van die kaak – ik kan niet eens een krentenbol eten. Het adagium ‘Wie mooi wil zijn moet pijn lijden’ klopt dus werkelijk en weet je dagboek: als het nog ergens toe had geleid had ik het er misschien nog wel voor over gehad maar nu heeft het EN niet geholpen EN zit ik met een ontwrichte kaak. Wat een ellende.

Dinsdag 20-03
Met pa naar het stadje toe en bij Wally’s emmertje slagroom besteld met wat warme chocolademelk. Het blijft raar om zonder moe bij Wally’s te zitten. Natuurlijk, met pa is het ook heel fijn, maar het is anders. We – zowel pa als ik – gaan niet op de plek van moe zitten. Dat gaat vanzelf. Moe zou het bespottelijk vinden maar ja, zo werkt dat kennelijk.

22.16 uur. Ik heb zojuist naar m’n moeders mobieltje gebeld, gewoon om even haar stem te horen. Ik schoot wel even vol toen ik haar hoorde. Stom hè dagboek? Ik sprak zelfs een boodschap in.

Woensdag 21-03
Straks stemmen maar weet nog niet op wie. Volgens Rutte moeten we voor de VVD kiezen. ‘Kies voor Doen!’ zegt het spotje op tv. Als we op de VVD stemmen wordt Nederland nog mooier/beter/veiliger/prettiger/toegankelijker/ fantastischer dan dat het nu al is. Jeetje. Het klinkt als een prachtige droom dagboek. Het klinkt werkelijk als het Ultieme Paradijs. Wat is dit aanlokkelijk. Wat een geruststellende en fijne gedachte dat Het Beste Kabinet Sinds WOII al deze grootste plannen heeft. Zal ik dit keer dan toch…??

Net thuis. Heb wel gestemd maar natuurlijk geen VVD. Het idee.

Donderdag 22-03
Dagboek: in de hoek van de tuin staat een bankje en moe en ik noemden dat altijd ‘Ons Bankje’. Gisterochtend zat ik daar alleen. Op Ons Bankje. Al dat soort momenten snijden door de ziel weet je dat. Terwijl ik daar zat, op dat bankje, voelde ik de tranen prikken maar opeens dacht ik aan een foto van broer die moe altijd in haar portemonnee bij zich droeg. Op de achterkant had ze geschreven:
‘In plaats van verdrietig te zijn omdat je er niet meer bent glimlach ik omdat ik je heb gekend’.
Ik slikte mijn tranen in, stak mijn hand uit en kneep in de denkbeeldige hand van moe die naast me zat. Toen glimlachte ik.

Twee Glaasjes Wijn

Zaterdag 10-03
Lief dagboek, terwijl ik dit opschrijf ben ik in Rotterdam en het hele huis ademt moe uit. Aan elk kopje, schoteltje, lepeltje of vorkje kleven duizenden herinneringen en hier zijn, in het huis van moe, brengt me regelmatig terug naar een periode die voorgoed voorbij is. We hebben tijden in dit huis gekend waarbij broer aan het neuriën was terwijl hij de houtskooltjes in de barbecue aanstak, dochter om hem heen danste, pa met echtgenoot aan het genieten was van een ijskoud pilsje en moe uit volle borst galmde, blij dat ze haar kleine gezinnetje om zich heen had. Dochter wordt dit jaar 21 en zit in het buitenland en moe en broer kijken nu vanuit grote hoogte op ons neer. Hopelijk hebben ze het goed samen.

Dinsdag 13-03
Nog steeds in Rotterdam dagboek, er kwam wat familie langs en we kregen het – hoe kan het ook anders – al vlug over politiek. We hadden het over het salaris-dat-niet-doorgaat van de ING-topman Ralph Hamers en over de stilte rondom Pechtholt.
‘We horen zo weinig van Pechtholt de laatste tijd’ zei tante G.
‘Die man doet er niet meer toe’, bromde oom E. ‘Z’n rol is uitgespeeld. Hij aast op het pluche in Brussel en dan zien we hem hier nooit meer terug, let maar op. Weten jullie trouwens wat het verschil is tussen de EU-club en het hof van Lodewijk de 14de?’
Oom E. wachtte ons antwoord niet af. ‘Er is geen verschil. Het is een grote dictatoriale roofzuchtige narcistenclub. Er is werkelijk geen corrupter zooitje als de hele EU’.
‘Inderdaad’ knikte oom P. ‘Niemand durft het zo te benoemen maar het Vierde Rijk is ondertussen allang een feit. Gelukkig hebben ze van diverse narcistenclubs uit het verleden geleerd dat het volk brood en spelen nodig heeft, dat voorkomt heel wat trammelant. Vanavond voetbal trouwens’.

Woensdag 14-03
Vriendin G. belde. Ze was erg ontdaan door een telefoontje dat ze had gevoerd met haar ex-echtgenoot. ‘Ik vertelde hem hoe ik leed. Hoe leeg mijn leven zonder hem is en hoe moeilijk ik het vind zonder hem. Hoe ik hem mis. Ik vertelde hem dat hij álles had mogen doen als hij maar bij me was gebleven’ snikte ze. ‘Toen zei hij, en hij klonk echt heel gemeen: ‘De leegste mensen zijn het volst van zichzelf’. Is dat niet verschrikkelijk?’
Arme G. Arme ex van G.

Donderdag 15-03
Het klinkt misschien gek dagboek, maar in het huis te zijn waar moe 30 jaar gewoond heeft voelt ook wel weer heel fijn.

21.10 uur. Ik blijf me verbazen over de vrolijke boodschappen van moe. Nee, dat zeg ik verkeerd: ik blijf me verbazen over moe en er zijn zoveel dingen die ik nog even had willen vragen. Zoals: ‘Waarom heb je die advertentie op tafel neergelegd?’ Dat klinkt vaag, ik zal het even verduidelijken: zojuist was ik een stapel papieren die op de eettafel ligt wat aan het ordenen en onderaan lag een overlijdensadvertentie uit 1999. Moe had het cursieve gedeelte bovenaan vet onderstreept.
Er stond:

‘Niemand hoeft om mij te treuren
Het moest toch een keer gebeuren
Mocht je eens verdrietig zijn
Drink op mij een glaasje wijn!’

Dat had ik dus willen vragen: ‘Moe, WAAROM heb je die advertentie op tafel gelegd? En wanneer heb je dat gedaan?’ Aan de andere kant: is de boodschap die moe heeft willen afgeven niet vele malen belangrijker dan het hoe en waarom? Daarom: proost allerliefste mam. Dat glaasje wijn zal me beslist smaken. Misschien neem ik zelfs twee glaasjes wijn. Op de een of andere manier denk ik dat me dat geen moeite zal kosten.

Toen Geluk nog Gewoon was

Vrijdag 02-03
Lief dagboek,
En zo hebben we sinds gisteren dan opeens maart te pakken. Gisteren was het nog de dag voor oudejaarsavond, de dag dat ik met moe naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden ging, en vandaag is het maart en hebben de kerstbomen van gisteren plaatsgemaakt voor paastakken. En paaseitjes. En paasslingers. En paasservetten, paascocktailprikkers, paaseierdopjes, paasbekers, paastafellakens en ga zo maar door. Op de een of andere manier heb ik er dit jaar niet zoveel zin in dagboek, in dat hele paasgebeuren. Meestal zijn ouders hier en…ach ja. Ik kan wel door blijven mijmeren over hoe het vroeger was maar daar heb ik moe niet mee terug.

Over tot de orde van de dag dan maar. Een paar dagen geleden zijn we een prins rijker geworden. Prima actie. ‘Ik hoop dat alle buitenechtelijke kinderen van prins Bernhard zich binnenkort ook prins of prinses mogen noemen’ zei oom H. die hier met buuf Annie (zijn vriendin) was.
‘Ik weet niet of…’ begon buuf Annie voorzichtig maar oom H. was niet te stuiten.
‘Wat denk je dat Bernhard altijd bij die president Nyerere van Tanzania te zoeken had? gromde hij. ‘Denk je dat het alleen maar ging om olifantjes afschieten? Nee toch?’
Buuf Annie kneep haar lippen samen en zag er opeens stukken minder vrolijk uit.
‘En om terug te komen op deze nieuwe prins’ vervolgde oom H. ‘Als je mans genoeg bent om hem erin te laten hangen mag je ook voor de consequenties opdraaien vind ik’.
‘Erin te laten hangen…’ Buuf Annie liet vol afgrijzen deze opmerking bezinken. Dacht aan moe. Wat zou ze gelachen hebben.

****
Donderdag 01-03
Wat is het koud! En wat waait het hard! Toen ik laatst in Triëst was stond er ook een stevige wind – het bleek dat het daar bijna altijd waaide. Jammer van zo’n mooie stad. Want die wind was echt irritant.

*****
Administratie opgeruimd. Dagboek: ik heb twee volle vuilniszakken met oude paperassen weggegooid. Hoe kan het toch dat we, voordat we het weten, teveel troep hebben? Ik heb ook weer twee zakken met kleding weggebracht en een doos met boeken.

*****
Woensdag 28-02
De scheiding van vriendin G. is er eindelijk doorheen. Trokken ’s avonds samen een fles champagne open terwijl G. vertelde dat ze nog steeds hoopte dat haar man (de vreemdganger) haar op een dag terug zou nemen. ‘Ik blijf hopen dat hij op een dag het licht ziet’ vertrouwde ze me toe terwijl ze zijn foto’s op haar mobieltje bekeek.
Ik zei het niet maar ik begreep steeds beter waarom de man van G. weg wilde. Dit soort liefde is verstikkend.

*****
Vriendin M. is heel lief en we hebben een paar keer per dag contact. Ze hield ook veel van moe en vertelde vanmiddag nog een leuke anekdote. ‘Weet je nog’ zei ze, ‘toen ik kort geleden aan je moeder vroeg wat voor puber jij was?’

Ik glimlachte zonder te antwoorden en M. ging opgewekt verder: ‘Je moeder liet de vraag tot zich doordringen, sperde vervolgens haar ogen wijd open, toen stokte haar adem, daarna sloeg ze haar blikken ten hemel en antwoordde, terwijl ze keek alsof ze pijn had: ‘Och kind – breek me de bek niet open’’.

Het moment waar vriendin M. het over had stond me nog helder voor de geest dagboek. Het was een moment waarop Geluk heel gewoon leek.

Het is gek dagboek, maar regelmatig vraag ik me af: hoe kan het toch dat Geluk nog maar zo kort geleden heel gewoon leek? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten. Toen was Geluk nog heel gewoon, dat is een feit, en één ding weet ik ondertussen zeker: voordat Geluk weer zo gewoon lijkt zijn we heel wat jaartjes verder.

De Lichtpuntjes

ljubljana02Donderdag 15-02
Lief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan de Trubarjeva Cesta in Ljubljana (Slovenië) en heb net een kopje Rooibosthee gezet, meegenomen van huis. Volgens de beschrijving op de site lag het appartement in een ‘artistieke wijk’ en met heel veel verbeelding is deze wijk inderdaad zo te noemen, als je tenminste bouwvallige en haveloze gebouwen vol fantasieloze graffiti onder de noemer ‘artistiek’ zou willen scharen maar het appartement is echter prima en de ligging is perfect dus mij hoor je niet mopperen. Dochter moet een half jaar in Ljubljana studeren en ik wilde haar even netjes afleveren en zo belandt een mens dus van het een in het ander want, dagboek, het is morgen drie weken geleden dat ik mijn allerliefste moe voor het laatst gesproken heb. Al drie weken heb ik niet met moe kunnen praten hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is. In mijn hoofd praten we meer dan ooit met elkaar en ook hier, in Ljubljana, is moe sterk aanwezig. Het is zelfs gebeurd dat we – dochter en ik – een tearoom in wilden duiken en ik moe weifelend hoorde zeggen: ‘Ik weet het niet – het ziet er niet zo gezellig uit’. Ik ken moe’s smaak zo goed: ik weet precies wat ze wel of niet leuk zou vinden. Natuurlijk gingen we niet naar de tearoom. ‘Waarom niet?’ wilde dochter weten terwijl we doorliepen.
‘Omdat oma deze tent niet zo gezellig vindt’ antwoordde ik, dochters blik ontwijkend.

*****

21.08 uur. Wat heb ik geleerd over Slovenië en Ljubljana:
De mensen zijn bijzonder vriendelijk.
De sfeer in de stad is heel gemoedelijk.
Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.
Ondanks de kou zit iedereen op (verwarmde) terrasjes.
Het waait nauwelijks wat ook wel eens fijn is. In Harns waait het bijna altijd heb ik het idee.

*****

Ik heb ook iets anders geleerd dagboek, niet over Slovenië maar over de Nederlandse politiek: er is niks, maar dan ook helemaal niks mis mee als je als minister gewoon wat aan het liegen bent. Dat wordt door politiek Den Haag heel normaal gevonden, sterker nog: een minister die liegt wordt met hand en tand verdedigd en er wordt nog net niet beledigd door het pluche geroepen: ‘Laat ons met rust – we liegen allemaal, dat hoort er nou eenmaal bij’. Ik heb het nu natuurlijk over Halbe Zijlstra die jarenlang blijkt te hebben gelogen over een ontmoeting met Poetin. Wat een treurigheid. Gelukkig dat ik geen greintje vertrouwen heb in kabinet Rutte, anders had ik dat na dit zoveelste dieptepunt definitief opgezegd.

*****

00.43 uur. Ik had nog wat meer willen schrijven dagboek, maar ik wierp net een blik op de klok en hoorde moe zeggen: ‘Je hebt een lange dag achter de rug kind, het lijkt me beter als je gaat slapen. Je hoeft niets meer te schrijven – naar bed jij’.
Dat laatste klonk beslist wat ferm. En nou komt het gekke: vroeger zou ik niet naar haar geluisterd hebben maar tegenwoordig… het is alsof moe meer macht over me heeft dan ooit tevoren. Zou er dan toch echt iets zijn tussen hemel en aarde?

*****

Vrijdag 23-02
Lief dagboek,
Gisteren ben ik teruggekomen uit Slovenië en ik wil er eigenlijk direct weer heen. Het was heerlijk om even weg te zijn, weg te zijn van alle verdriet. Natuurlijk overviel me ook daar vaak het verdriet om moe maar omdat het zo’n andere omgeving was voelde het soms allemaal…niet echt. Ja, zo voelde het. Alsof het misschien toch niet echt was. Het is misschien een beetje raar dagboek, maar ik heb moe gewoon gemaild vanuit Slovenië. Ik heb haar foto’s gestuurd en verteld hoe dochter en ik het daar hadden en soms voelde dat dan even zoals het altijd voelde – gewoon normaal. En fijn.

Wat ik af en toe een moeilijke gedachte vind dagboek, is dat ik moe nooit ECHT oud zal zien worden. Natuurlijk: moe was 82 en dat is niet piepjong, dat weet ik ook wel. Maar moe was in het bezit van een paar wonderbaarlijke genen waardoor ze soms wel 20 jaar jonger geschat werd en ze liep nog altijd op hoge hakken, hoe dan ook. De gedachte aan makkelijke platte wandelschoenen vervulde haar met grote afschuw. Een paar dagen geleden gingen vriendin L. (die ook gekomen is) en ik een dagje naar Triëst – dat is vanuit Ljubljana maar anderhalf uur met de bus – en zag ik bij mijn vertrek uit restaurant Caffè degli Specchi op het Piazza Unita (zoooo mooi) een oude dame zitten. Ze had spierwit haar. ‘Zo zal ik moe nooit kennen, met dat witte haar’ schoot het door mijn hoofd. Ik kon mijn blik op de een of andere manier niet van haar losmaken dagboek. Toen ik haar handen zag schoot ik vol – haar handen leken op de handen van moe. ‘Mag ik uw handen even vasthouden?’ wilde ik vragen. ‘We hoeven niet te praten – ik wil alleen maar even, heel even, uw handen vasthouden’ maar terwijl mijn ogen zich vulden met tranen pakte ik vlug mijn spullen en liep weg, richting vriendin L., die op me stond te wachten en niet begreep wat ik daar nou eigenlijk aan het doen was.
Bij het weglopen probeerde ik me te bedenken wat moe tegen me gezegd zou hebben als ze me op dat moment gezien zou hebben maar ik hoorde niets. Meestal hoor ik haar wel maar dit keer was het stil. Was het omdat ze verbijsterd was dagboek? Vond ze het te zot voor woorden dat ik ontroerd was door de handen van een wildvreemde oude dame? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten.

*****

Wat heb ik nog meer geleerd over Ljubljana:
De mensen daar zijn NOG vriendelijker dan ik vorige week dacht.
Ze zijn dol op zoetigheid en er zijn heel veel (mooie) tearooms met het heerlijkste gebak.
Ondanks de sneeuw rijden de treinen en bussen op tijd.

*****

Vooral dat laatste bevreemdde me het meest natuurlijk dagboek, dat snap je. Toen ik gistermiddag op Schiphol landde en met de trein een stuk richting Hoge Noorden wilde werd ik dan ook overvallen door een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het treintje richting Hoorn zat namelijk ZO vol dat ik er niet meer bij kon maar gelukkig lukte het me om me met veel geweld in de trein die daarna kwam te persen. Direct daarop werd er door perronmedewerkers hysterisch gekrijst: ‘No more boarding – no more boarding!’ en je ZAG aan de gezichten van alle buitenlandse toeristen die beteuterd het nakijken hadden dat ze zich afvroegen in wat voor derde wereldland ze in Godsnaam terecht waren gekomen.

Hoe dan ook dagboek: ik ben weer thuis. Ik heb dochter keurig afgeleverd in het land waar ze voor haar studie zes maanden heen moest, ik ben een ervaring rijker en ik heb ontdekt dat, waar je ook heengaat, je je verdriet niet kunt ontlopen. Dat zijn dus eigenlijk twee ervaringen. Misschien moet ik de tweede ervaring dan ook maar als pluspunt meetellen.

21.43 uur. Mijn oog viel zojuist op het adressenboekje van moe dat hier op mijn bureau ligt. ‘Als je ze maar wilt zien zijn er overal lichtpuntjes!’ zag ik in het krullerige vrolijke handschrift van moe. ‘Overal’ had ze onderstreept. En nu voel ik me opeens toch weer een beetje blijer worden dagboek. Want als dat niet even een persoonlijk berichtje is van moe dan weet ik het niet meer.

De Keerzijde van Liefde

Mijn moeder. Het meisje van 82.

Lief dagboek,
De laatste keer dat ik in je schreef vertelde ik over moe. Ik vertelde dat moe bij ons in huis was om aan te sterken zodat ze fit genoeg zou zijn om aan haar behandelingen te beginnen. Het heeft niet zo mogen zijn. Mijn allerliefste moe is op 26 januari naar haar zoon, mijn broer, toegegaan en pa en ik kijken elkaar regelmatig in opperste ontzetting aan: ‘Is dit allemaal echt??’ lezen we in elkaars ogen. ‘Is dit echt en als het zo is: hoe moet dat nou zonder moe?’

Ik weet het niet dagboek. Ik weet het werkelijk niet. Het is allemaal zo snel gegaan: moe kwam hierheen op zaterdag 30 december om gezellig aan de champagne en appelflappen te gaan (‘die maak je altijd zo lekker kindje!’) en precies 5 weken later, op zaterdag 3 februari, namen we definitief afscheid van haar. Al met al zit er tussen nu en de laatste keer dat ik in mijn dagboek schreef een wereld van verschil, een wereld van verdriet en een wereld van leegte maar omdat ik weet dat mijn moeder beslist niet zou willen dat ik dag en nacht verdrietig ben (‘kindje, weet je nou NOG niet dat dit bij het leven hoort?? Hee…. dan heb ik bij je opvoeding toch verzuimd iets te vertellen’) glimlach ik dagboek. Ik glimlach, hoor haar stem regelmatig en voél dat ze om me heen is. Het is niet voor niets dat we op het lint van ons rouwboeket lieten zetten: ‘Waar je ook bent, de liefde blijft’ en dat is natuurlijk ook zo. De liefde tussen moe en mij is zo groot, daar komt niets tussen. Zelfs de dood niet.

Ik heb trouwens de afgelopen weken ook een immense bewondering gekregen voor de mensen die in de thuiszorg werken dagboek. Wat is het grandioos, het werk dat ze verrichten en vooral: de liefde, de warmte en de menselijkheid die de medewerkers uitstralen. Dank, medewerkers van Thuiszorg Het Friese Land. Ik hoop dat er een dag komt dat jullie salaris verdrievoudigd wordt – jullie verdienen het.

19.39 uur. Ik zit aan de smoothie met blauwe bessen, komkommer, rucola en avocado. (‘Goed zo kindje, denk om je gezondheid’). Normaal gesproken zou ik nu vast wat geschreven hebben over de massahysterie rondom Renate van der Gijp. Ik zou misschien geschreven hebben dat we met z’n allen de weg kwijt zijn en dat tegenwoordig satire ook al niet meer mag. Dat de tenen steeds langer en gevoeliger worden. Wat benauwend allemaal. Nadat ik dat geschreven had zou ik een kopje thee inschenken en moe even bellen – we belden elkaar bijna elke dag en het gevoel dat ik dat nu niet meer kan is onbeschrijfelijk.

Ik kom er heus wel dagboek, dat weet ik zeker. Dat moet, dat ben ik ook aan moe verplicht. Toch ben ik regelmatig wat aan het mijmeren en ik betrap mezelf erop dat mijn gedachten vaak afdwalen. Zojuist dacht ik na over de afgelopen weken. Ik dacht na over mijn altijd vrolijke en opgewekte moe en terwijl ik voor me uitstaarde realiseerde ik me somber: de keerzijde van Liefde is Verdriet. En terwijl deze naargeestige gedachte als een zware deken op mijn schouders rustte zag ik moe naar me kijken. Ze glimlachte haar stralende lach. ‘Liefde is sterker dan de dood weet je nog? Dat schreef je hierboven immers net zelf’.

Ze aaide over mijn hoofd en ik voelde weer dat moe heel dicht bij me was. Opeens wist ik: de keerzijde van Liefde is geen Verdriet. De keerzijde van Liefde is Liefde. Niets meer en niets minder. Dank je wel mam. Voor alles.


*****

 
*****

De Snul

Mijn allerliefste moeder

Mijn allerliefste moeder

Zaterdag 13-01
Lief dagboek,
Het zal aan mij liggen maar toch kunnen sommige uitspraken me een beetje bezighouden. Zo heeft onze burgervader kortgeleden gezegd dat hij ‘blij is dat bepaalde ‘onfatsoenlijke’ politieke partijen niet meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Harlingen’.
Serieus? Is dat werkelijk een uitspraak van een burgemeester die pretendeert boven de partijen te staan? Is DIT nou werkelijk iemand die zich democraat noemt terwijl hij met dit soort uitspraken een groot deel van de Harlinger bevolking uitsluit? Goh. Interessant. De politieke correctheid viert kennelijk ook in Harlingen hoogtij.

13.30 uur. Pa en ik gaan richting MCL. Moe ligt nog steeds op afdeling K – vandaag al precies twee weken. De eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna op de helft en we hebben hem tot nu toe alleen maar in het MCL doorgebracht. Wonderlijk, de ‘verrassingen’ die het leven soms voor je in petto heeft.

Maandag 15-01
Gek hè dagboek: er wordt momenteel moord en brand geschreeuwd door werkgevers vanwege tekort aan personeel terwijl 1.2 miljoen mensen werkzoekenden zijn. Mind you: tijdens crisis hebben dezelfde werkgevers hun personeel op een meer dan schandalige manier eruit geschopt (en onder dit personeel bevonden zich, hoe triest, veel ouderen die uiteindelijk in de bijstand beland zijn). Nu is het huilie huilie omdat er zogenaamde geen goed personeel in Nederland te vinden is en liggen ze op de knietjes om mensen van buiten te halen. Dit alles uiteraard tegen zeer lage beloning. Dank u wel Grote Leiders. Ook namens die 1.2 werkzoekenden. Geloof me,  jullie hebben inmiddels geschiedenis geschreven. Het hoofdstuk heet: ‘Hoe we lachend en reutelend 1.2 miljoen mensen in de stront lieten zakken’.

Dinsdag 16-01
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen op bezoek bij moe die de komende tijd bij ons logeert om te revalideren. ‘Ik heb het niet zo op ziekenhuizen’ rilde oom H. ‘Ik herinner me nog dat er, in de tijd dat mijn vrouw in het ziekenhuis lag, een Snul rondliep die dacht dat we achterlijk waren. De Snul drukte ons constant op het hart vooral geen hoop te hebben. Wat zal de Snul teleurgesteld geweest zijn toen mijn vrouw nog jaren doorleefde’.

‘Snul?’ vroeg buuf Annie. Ze keek wat verdwaasd.
‘Snul ja’ knikte oom H. ‘Een Snul is een levend wezen dat denkt dat je achterlijk, zwakzinnig en hersenloos bent als je nog een beetje hoop koestert. Een Snul heeft er plezier in je te vertellen dat hoop hebben zinloos is. Het is onduidelijk of de Snul een man of een vrouw is – onze Snul had in elk geval een lange donkere paardenstaart, haar op de vingers, een snor en…’

Hij ratelde nog even verder, oom H., maar ik luisterde niet meer. Ik keek naar moe. Ze lag met haar hoofd op het kussen en haar ogen waren dicht maar ze glimlachte.

Woensdag 17-01
Kleding naar de Kledingbus in Kimswerd gebracht. De afgelopen zondag zag ik een documentaire over Armoede in Friesland en leerde ik over deze Kledingbus. Geweldig initiatief.

Donderdag 18-01
Zojuist even bij moe om het hoekje gekeken. Ze heeft haar flesje astronautenvoeding op en ik bracht haar een kopje thee. Ik wil weer met je aan de Cava moe! Ik wil weer met je over de Voorstraat lopen en bij Anna Casparii zitten. Ik wil weer lachen met je omdat je dacht dat je een leuke sjaal om had die in werkelijkheid een tafelloper bleek te zijn. Ik weet het: op dit moment ben je nog erg ziek en we zijn er nog lang niet. Of we er ooit komen weet ik niet en dat is ook niet belangrijk; we hebben elkaar vandaag nog. We hebben elkaar Nu. Meer dan Nu is er niet. Straks zien we wel verder – Nu hebben we te pakken. En Nu is, zeggen ze, waar het in Het Leven uiteindelijk allemaal om draait. Toch?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: